Μετά από μία μαραθώνια περιοδεία, ο Harry Styles αποδομεί τις προσδοκίες, παρουσιάζοντας έναν δίσκο που ενδιαφέρεται περισσότερο για την εμπειρία παρά για το εγώ.
Λίγο μετά τα μισά αυτού του απολαυστικά παράξενου και σταθερά συναρπαστικού νέου άλμπουμ του «Kiss All The Time. Disco, Occasionally.», που κυκλοφορεί στις 6 Μαρτίου, τα πράγματα γίνονται πραγματικά αλλόκοτα, τουλάχιστον σε μουσικό επίπεδο. Έχοντας επιστρατεύσει επικές ποσότητες μπάσου, μία γκόσπελ χορωδία και έναν γενναίο ντράμερ που —είτε πρόκειται για δυναμικό κομμάτι είτε για μπαλάντα— παραμένει ασταμάτητος, ο Harry Styles ανασηκώνει τους ώμους και ρωτάει: Γιατί να μην τα κάνουμε όλα ταυτόχρονα;
Το κομμάτι «Season 2 Weight Loss» ξεκινά με έναν ηλεκτρικό θόρυβο —κάτι που βουίζει καθώς ζωντανεύει ή συνδέεται στην πρίζα— πριν τα πλήκτρα, που θα ταίριαζαν απόλυτα σε δίσκο των Kraftwerk, αντηχήσουν σε λίγα δευτερόλεπτα ηρεμίας. Αυτό που ακολουθεί θυμίζει τα κομμένα breakbeats του drum-and-bass, μόνο που οι χτύποι σκάνε σε περίεργα σημεία, σαν να προσπαθούν να κρυφτούν από τον ρυθμό αντί να τον οδηγήσουν.
Όταν το μπάσο ζωντανεύει, είναι ελαφρώς ασυγχρόνιστο, σαν να υπάρχουν τρεις καρτέλες ανοιχτές στον υπολογιστή σου και η καθεμία να παίζει διαφορετικό τραγούδι. Ο Styles απευθύνεται σε κάποιον που θα μπορούσε να είναι στην αγκαλιά του αλλά αντιστέκεται. «Με αγαπάς τώρα;», ρωτάει, όχι για πρώτη ή τελευταία φορά στο «Kiss All The Time. Disco, Occasionally.», αναζητώντας κάτι που βρίσκεται μόλις έξω από το πεδίο βολής του.
Η μουσική κλιμακώνεται διαρκώς —πλήκτρα που θυμίζουν λατέρνα κυνηγούν μία χορωδία φωνών στο βάθος, τα ντραμς χτυπούν σαν κάποιος να προσπαθεί να ρίξει μία πόρτα— μέχρι που, λες και χτύπησε ένα καμπανάκι διαλογισμού για να καθαρίσει ο χώρος, τα πάντα σταματούν για να τραγουδήσει ο Styles: «Πρέπει να βάζεις τον εαυτό σου να καθίσει κάτω μερικές φορές». Και τότε, αφού παραδοθεί το δίδαγμα, όλα ξεκινούν πάλι από την αρχή.
Αν αυτό ακούγεται λίγο παράξενο, είναι επειδή όντως είναι. Είναι επίσης χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο αυτός ο δίσκος ανατρέπει τις προσδοκίες. Ο Harry Styles βρισκόταν σε περιοδεία για 22 μήνες προωθώντας το δεύτερο και το τρίτο άλμπουμ του, το «Fine Line» του 2019 και το «Harry’s House» του 2022, ολοκληρώνοντας την τελευταία από τις 169 συναυλίες τον Ιούλιο του 2023. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι μετά από αυτό ήθελε να περάσει χρόνο στην πλευρά του κοινού, να επανασυνδεθεί με την αίσθηση του να είσαι στο σκοτάδι, χαμένος μέσα στο πλήθος, χορεύοντας και τραγουδώντας με αγνώστους.
Η μουσική που δημιούργησαν εδώ με τον παραγωγό Kid Harpoon —βασικό συνεργάτη τόσο στο «Fine Line» όσο και στο «Harry’s House»— αντικατοπτρίζει αυτή την επιθυμία. Όπως και η δουλειά που έχουν κάνει στο παρελθόν, δεν δίνει σημασία σε ορισμούς, σβήνοντας κάθε είδους όρια: rock-pop, οργανικό-συνθετικό, γραμμένο-τζαμαρισμένο, αυθεντικό-επιτηδευμένο. Βασίζεται στην ελευθερία κάθε είδους —σεξουαλική, σίγουρα, αλλά και την απόλαυση ενός περιηγητή που λεηλατεί το παρελθόν χωρίς να νοιάζεται για την ιστορία.
Ωστόσο, το «Kiss All The Time. Disco, Occasionally.» είναι πιο αισθητηριακό και λιγότερο εστιασμένο στον σταρ απ’ ό,τι η μουσική που έχουν φτιάξει προηγουμένως. Η φωνή του Harry Styles είναι μερικές φορές δευτερεύουσα σε σχέση με τα κομμάτια, φιλτραρισμένη ή βυθισμένη στη μίξη.
Και παρόλο που υπάρχουν hooks —πολλά μάλιστα— και αυτά μερικές φορές μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα μπροστά σε χτύπους χαμηλών συχνοτήτων, grooves και ρυθμούς που είναι «βρώμικοι» με τρόπους τόσο ηχητικούς όσο και ερωτικούς. Αυτή είναι μουσική που επενδύει περισσότερο στο «είναι» παρά στο «σημαίνει», στην εμπειρία παρά στο εγώ.
Το άλμπουμ ανοίγει με τέσσερα πραγματικά δυναμικά κομμάτια: το μαγευτικό «Aperture», το «American Girls» με ένα μπάσο που μοιάζει βγαλμένο από 8-bit βιντεοπαιχνίδι, το «Ready, Steady, Go!», το οποίο συνδυάζει μία μπασογραμμή των Chic με ένα εφέ αεροπλάνου σαν DJ που παίζει το ίδιο κομμάτι σε δύο πικάπ ελαφρώς εκτός φάσης, και το «Are You Listening Yet?», όπου βαριά vibes του 2010 κλείνουν το μάτι τόσο στους LCD Soundsystem όσο και στις synth-bounce παραγωγές των Stargate για τη Rihanna.
Υπάρχει επίσης το «Dance No More», ένα synth πάρτι βγαλμένο από τα ’80s με ιαχές στο ρεφρέν όπως «Σεβάσου τη μητέρα σου!», που παραπέμπουν στην drag-ball κουλτούρα.
Παρ’ όλα αυτά, και παρά το εξώφυλλο με την ντισκομπάλα, το «Kiss All The Time. Disco, Occasionally.» δεν είναι ακριβώς το χορευτικό άλμπουμ του Harry Styles. Τραγούδια όπως το «The Waiting Game» και το «Carla’s Song» είναι pop τραγούδια ντυμένα με ντίσκο ρούχα. Το «Coming Up Roses» αφήνει πίσω του την πίστα για μία μπαλάντα σχετικά με μία νυχτερινή έξοδο στην πόλη όπου «κυνηγάς το hangover», παιγμένη από μία ορχήστρα 39 μελών που λειτουργεί λιγότερο ως τμήμα εγχόρδων και περισσότερο ως συγκρότημα.
Επιπλέον, ο Styles δεν έχει εγκαταλείψει την προτίμησή του στον μελωδικό κλασικισμό των ’60s. Στο «Paint by Numbers» εξετάζει τις απολαύσεις και τους κινδύνους της περσόνας του ως pop είδωλο, ενώ γρατζουνάει μία ακουστική κιθάρα με τη συνοδεία γαλλικών κόρνων και πλήκτρων τύπου mellotron. «Ω, τι δώρο είναι να σε προσέχουν, αλλά δεν έχει καμία σχέση με μένα», τραγουδάει. «Είναι λιγάκι περίπλοκο όταν βάζουν μία εικόνα στο κεφάλι σου και τώρα έχεις κολλήσει με αυτήν».
Το θέμα φαίνεται να τον απασχολεί ξανά στο «Pop», το οποίο κυλάει πάνω σε ένα electro bounce και μία ψυχρή ροκοκό synth μελωδία και μπορεί να αφορά τη μουσική, τον οργασμό, τα ναρκωτικά ή όλα τα παραπάνω. Ο Styles αναφέρει χρήση ουσιών κατά τη διάρκεια της ημέρας και έλλειψη χαρτιών στριφτού πριν από αυτό: «Είμαι μόνο εγώ / Στα γόνατά μου / Πεντακάθαρη φαντασίωση / Είναι γραφτό να είναι pop».
Όμως, στο μεγαλύτερο μέρος του «Kiss All The Time. Disco, Occasionally.», ο Harry Styles είναι ένας αναζητητής που ψάχνει να βρει ή να προσφέρει φώτιση, έκσταση, αγάπη ή φως. Το άλμπουμ ανοίγει με τον αστέρα της pop να τραγουδάει για το πώς αφήνει το φως να μπει στο «Aperture» και τελειώνει με το «Carla’s Song», όπου βρίσκει το φως όχι στα μάτια κάποιου άλλου, αλλά στο χρυσάφι που βλέπουν αυτά τα μάτια, σαν να είναι η δική του ικανότητα για ενσυναίσθηση και κατανόηση —και όχι το σεξ και η αγάπη— αυτό που κυνηγούσε όλη την ώρα.
Ανάμεσα σε αυτές τις δύο στιγμές υπάρχουν πεταλούδες στο στομάχι, φίλοι που φλερτάρουν «με τους κακούς» και βρίσκουν άνεση ο ένας στον άλλον, σεξ χωρίς οικειότητα, ένα ξεχασμένο μάντρα, η επιθυμία να μάθει τι είναι ασφαλές και μία σχεδόν ψυχεδελική αίσθηση περιπέτειας.
«Αν ξέρεις, τότε ξέρεις», τραγουδάει ο Harry Styles στο κομμάτι που κλείνει τον δίσκο, ακούγοντας σαν να συνέρχεται από κάποιο «ταξίδι» ή ίσως να βγαίνει από το πιο αποκλειστικό κλαμπ του κόσμου μετά από τριήμερο πάρτι. «Αν δεν ξέρεις, τότε δεν ξέρεις». Η μελωδία κυλάει σαν την παλίρροια, οι ρυθμοί ανεβαίνουν προς τον ουρανό και ο ίδιος μοιράζεται μία τελευταία ευλογία: «Όλα σε περιμένουν εκεί».
:max_bytes(150000):strip_icc():format(jpeg)/Art-Alexakis-2-030226-2c1be375102647a4bdcef2f22f724172.jpg?w=150&resize=150,150&ssl=1 "Ο Art Alexakis των Everclear μιλά για τη μάχη του με τη σκλήρυνση κατά πλάκας: «Δεν επιδεινώνεται, υπάρχει ελπίδα»")
