Η ευαλωτότητα ως καλλιτεχνική υπέρβαση και το συναισθηματικό βάρος πίσω από τις λέξεις του «4:44» – Γιατί ο Jay-Z δεν μπορεί να ακούσει το τελευταίο άλμπουμ του
Ο Jay-Z δεν συνηθίζει να κοιτάζει πίσω, πόσο μάλλον να αναλύει τα δημιουργικά του αρχεία με την ευθύτητα που το έκανε πρόσφατα. Σε μία σπάνια και αποκαλυπτική εξομολόγηση, ο κορυφαίος ράπερ παραδέχεται πως το «4:44», η τελευταία του σόλο δισκογραφική δουλειά, παραμένει το πιο δύσκολο εγχείρημα της καριέρας του, σε τέτοιο βαθμό που δυσκολεύεται ακόμα και να το ακούσει.
Σε μία εκτενή συζήτηση με το περιοδικό GQ, ο καλλιτέχνης που άλλαξε την πορεία της hip-hop άνοιξε τα χαρτιά του για την εσωτερική διαδικασία που απαιτήθηκε για το άλμπουμ του 2017. Ενώ το κοινό αναμένει με αγωνία το επόμενο βήμα του, εκείνος γυρίζει τον χρόνο πίσω, εξηγώντας ότι η στιχουργική γύμνια εκείνης της περιόδου άφησε πάνω του ανεξίτηλα σημάδια.
«Θεωρώ ότι το “4:44” απελευθέρωσε πολλά πράγματα, παρόλο που είναι το πιο δύσκολο άλμπουμ που έχω φτιάξει ποτέ», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Η παραδοχή του ότι «δεν μπορώ καν να το ακούσω πραγματικά» δεν πηγάζει από κάποια τεχνική ατέλεια, αλλά από την έντονα προσωπική φύση των στίχων του, που τον αναγκάζουν να έρχεται αντιμέτωπος με σκέψεις που για χρόνια κρατούσε κλειδωμένες.
Για τον Jay-Z, το συγκεκριμένο άλμπουμ δεν ήταν μία απλή προσθήκη στη δισκογραφία του, αλλά ένας στόχος που τον στοίχειωνε από το ξεκίνημά του. Ήταν η στιγμή που αποφάσισε να αποβάλει την πανοπλία του αήττητου αστέρα και να μιλήσει ως άνθρωπος με αδυναμίες, λάθη και εσωτερικές συγκρούσεις.
«Είναι το άλμπουμ που πάντα φοβόμουν να φτιάξω», εξήγησε με ειλικρίνεια. «Σκέφτεσαι, φίλε, θέλω να κάνω έναν δίσκο που να είναι απλώς καθαρός, ευάλωτος, με τις πραγματικές εσωτερικές σκέψεις. Όχι σαν αυτόν τον Σούπερμαν, αυτή τη μυθική φιγούρα».
Αυτή η μετατόπιση από το προσωπείο του άτρωτου στον ρεαλισμό του «4:44» ήταν που χάρισε στο άλμπουμ την υποψηφιότητά του για το βραβείο Grammy για το Άλμπουμ της Χρονιάς. Η επιτυχία του δεν βασίστηκε σε εμπορικές συνταγές, αλλά στην αυθεντικότητα μιας κατάθεσης ψυχής που το κοινό ένιωσε αμέσως.
Ο Jay-Z νιώθει μία ιδιαίτερη περηφάνια για το γεγονός ότι είχε την ευκαιρία να παράγει έργο τέτοιας κλίμακας και βάθους σε αυτό το στάδιο της διαδρομής του. Ξεχωρίζει μάλιστα την περίοδο από το «4:44» μέχρι το «Everything Is Love» —το κοινό άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2018 με τη Beyoncé υπό το όνομα The Carters — ως μία από τις πιο σημαντικές και ουσιαστικές στιγμές του.
Αναφερόμενος στη σύζυγό του, δεν έκρυψε τον θαυμασμό του για τον τρόπο που εκείνη λειτουργεί μέσα στο στούντιο. Την χαρακτήρισε «τέρας» δημιουργικότητας όταν βρίσκεται στον χώρο της ηχογράφησης, αναγνωρίζοντας την αστείρευτη ενέργεια και το όραμά της που συχνά κυριαρχεί στη διαδικασία.
Παραδόξως, όμως, αυτές οι κοινές εμπειρίες και η καλλιτεχνική υπεροχή της Beyoncé δεν λειτουργούν απαραίτητα ως έναυσμα για να ξεκινήσει εκείνος άμεσα τη δική του νέα δουλειά. Παρόλο που έχει καταγράψει κάποιες πρώτες ιδέες, η αυτοκριτική του παραμένει αυστηρή, καθώς τις θεωρεί «όλες κακές» προς το παρόν.
Το μέλλον της δισκογραφικής επιστροφής του Jay-Z παραμένει θολό, όμως η σκηνική του παρουσία είναι δεδομένη για το τρέχον έτος. Οι θαυμαστές του θα έχουν την ευκαιρία να τον δουν σε τρεις μεγάλες επετειακές εμφανίσεις στο Yankee Stadium της Νέας Υόρκης για να γιορτάσει τις επετείους των εμβληματικών «Reasonable Doubt» και «The Blueprint», καθώς και σε μία ειδική σύμπραξη με τους The Roots στη Φιλαδέλφεια, στο πλαίσιο του Roots Picnic.
Η στάση του Jay-Z απέναντι στο «4:44» θυμίζει πως η αληθινή τέχνη απαιτεί συχνά ένα τίμημα που ο καλλιτέχνης συνεχίζει να πληρώνει πολύ μετά την ολοκλήρωση του έργου. Το γεγονός ότι ένας από τους πιο επιτυχημένους ανθρώπους στη μουσική βιομηχανία εξακολουθεί να νιώθει δέος μπροστά στην ίδια του την ειλικρίνεια, λέει πολλά για την ποιότητα αυτού που δημιούργησε.
Ίσως τελικά η δυσκολία του να ακούσει ξανά εκείνες τις ηχογραφήσεις να είναι και η μεγαλύτερη επιβεβαίωση της αξίας τους.
Το «4:44» παραμένει ένας ζωντανός οργανισμός, μία υπενθύμιση πως πίσω από τους χρυσούς δίσκους και τα charts, υπάρχει πάντα μία ανθρώπινη ιστορία που περιμένει να ειπωθεί, όσο κι αν πονάει ο δρόμος προς την αποκάλυψή της.
