Ο Gary Numan, ο πρωτοπόρος της ηλεκτρονικής μουσικής, περιγράφει την επώδυνη στιγμή της απόρριψης από τον David Bowie, αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη πλευρά ενός μύθου μέσα από μία ιστορία επαγγελματικού ανταγωνισμού και ανασφάλειας.
Η ιστορία της μουσικής είναι γεμάτη από συναντήσεις γιγάντων, όμως δεν καταλήγουν όλες σε θρυλικές συνεργασίες ή αμοιβαίο σεβασμό. Ο Gary Numan, ο άνθρωπος που έφερε τους συνθεσάιζερ στο προσκήνιο της παγκόσμιας σκηνής, μοιράστηκε πρόσφατα μία εμπειρία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο απόλυτος εφιάλτης για κάθε θαυμαστή.
Μιλώντας στο τελευταίο επεισόδιο του δημοφιλούς podcast «I’m ADHD! No You’re Not», το οποίο παρουσιάζουν ο κωμικός Paul Whitehouse και η νευροεπιστήμονας Δρ. Mine Conkbayir, ο Gary Numan αναφέρθηκε στη «φρικτή» στιγμή που εκδιώχθηκε από τον χώρο όπου βρισκόταν ο Starman.
Ήταν το 1980, μία χρονιά ορόσημο για τη μετάβαση από την punk αισθητική στον ήχο των μηχανών. Ο Gary Numan ήταν τότε ο απόλυτος πρωταγωνιστής, ένας ανερχόμενος αστέρας που κυριαρχούσε στα charts με το εμβληματικό τραγούδι «Cars».
Η πρόσκληση για να παρευρεθεί στα γυρίσματα της εορταστικής εκπομπής «Kenny Everett Christmas Special» φάνταζε ως η ιδανική ευκαιρία για να συναντήσει τον άνθρωπο που καθόρισε την καλλιτεχνική του ύπαρξη. Ο Gary Numan θυμάται εκείνη τη μέρα με ανάμεικτα συναισθήματα ενθουσιασμού και αφέλειας.
«Πήγα μαζί με έναν φίλο μου… ήμουν διάσημος μόνο δέκα λεπτά», θυμήθηκε ο Gary Numan κατά τη διάρκεια της συζήτησης. Η παρουσία του εκεί είχε ως σκοπό να παρακολουθήσει τον David Bowie να κινηματογραφεί ένα τμήμα της εκπομπής, μία στιγμή που για τον ίδιο αποτελούσε ιερή εμπειρία.
Ωστόσο, η ατμόσφαιρα άλλαξε απότομα και το όνειρο μετατράπηκε σε μία ταπεινωτική πραγματικότητα. Ο σκηνοθέτης της εκπομπής πλησίασε τον νεαρό τότε μουσικό με μία εντολή που δεν άφηνε περιθώρια για παρερμηνείες.
«Ο David Bowie σε είδε και δεν σε θέλει εδώ — πρέπει να φύγεις», του είπε ο σκηνοθέτης, μεταφέροντας την επιθυμία του ειδώλου του. Ο Gary Numan αναγκάστηκε να αποχωρήσει άμεσα από το πλατό, νιώθοντας το βάρος μιας απόρριψης που δεν περίμενε ποτέ.
«Με πέταξαν έξω… δεν ήμουν καν στο πρόγραμμα», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας την ψυχρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε από την παραγωγή και τον ίδιο τον David Bowie. Για έναν καλλιτέχνη που βρισκόταν στο ξεκίνημά του, αυτή η εμπειρία ήταν κάτι παραπάνω από μία απλή κακή στιγμή.
Ο Gary Numan ενώ παραδέχθηκε ότι η απόρριψη ήταν συντριπτική, εξήγησε πώς αυτή η στιγμή άλλαξε για πάντα τον τρόπο που έβλεπε τα είδωλά του. Η εικόνα του αψεγάδιαστου Starman κατέρρευσε μέσα σε λίγα λεπτά, αφήνοντας πίσω της μία πιο γήινη και ατελή εκδοχή του David Bowie.
«Αφαίρεσε όλη αυτή τη λατρεία του ήρωα», δήλωσε στους οικοδεσπότες του podcast, περιγράφοντας την εσωτερική διεργασία που ακολούθησε. Η συνειδητοποίηση ότι ο David Bowie δεν ήταν μία υπερφυσική οντότητα, αλλά ένας άνθρωπος με αδυναμίες, λειτούργησε απελευθερωτικά για τον Gary Numan.
«Με έκανε απλώς να συνειδητοποιήσω ότι ήταν άνθρωπος… αν είσαι άνθρωπος, τότε είσαι ακριβώς σαν εμένα. Επομένως, ναι, δεν είναι τόσο ξεχωριστό όσο πίστευα ότι ήταν», εξήγησε με ειλικρίνεια. Αυτή η απομυθοποίηση έγινε η βάση για μία νέα αυτοπεποίθηση στην καριέρα του.
Κοιτάζοντας πίσω, μετά από δεκαετίες πορείας στη μουσική βιομηχανία, ο Gary Numan αναλύει το περιστατικό με την ψυχραιμία ενός βετεράνου. Αντιλαμβάνεται πλέον ότι η στάση του David Bowie δεν αφορούσε την ποιότητα της μουσικής του, αλλά τον επαγγελματικό ανταγωνισμό μιας δύσκολης περιόδου.
«Πιθανότατα με είδε ως απειλή… Νομίζω ότι υπήρχε ένα επίπεδο ανασφάλειας μέσα του, καθώς η καριέρα του δεν ήταν ακριβώς αυτή που ήταν κάποτε», ανέφερε ο Gary Numan. Εκείνη την εποχή, ο David Bowie προσπαθούσε να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του, ενώ ο Gary Numan ήταν το πρόσωπο της ημέρας.
«Πιθανώς πανικοβάλλεται γι’ αυτό. Εμφανίστηκα εγώ και είμαι το θέμα συζήτησης για μία στιγμή», πρόσθεσε, δίνοντας μία λογική εξήγηση στη φαινομενικά παράλογη εχθρότητα του David Bowie. Η παρουσία ενός νέου καλλιτέχνη που χρησιμοποιούσε τα ίδια εργαλεία για να κατακτήσει τον κόσμο φαίνεται πως θορύβησε τον έμπειρο μουσικό.
Η εμπειρία όμως έγινε ακόμα πιο δύσκολη, καθώς ο Gary Numan περιέγραψε μία «φαρμακερή» μεταχείριση που δεν περιορίστηκε μόνο στον David Bowie. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, υπήρχε μία γενικότερη τάση υποτίμησης από τους καθιερωμένους θρύλους της εποχής.
Ο Gary Numan ανέφερε μάλιστα ότι ο Mick Jagger «συνωμότησε» εναντίον του, ενισχύοντας την αίσθηση ότι η παλιά φρουρά της rock ένιωθε την πίεση της επερχόμενης αλλαγής. Ήταν μία εποχή όπου οι κιθάρες άρχισαν να παραχωρούν τη θέση τους στα πλήκτρα, και αυτό προκαλούσε τριγμούς στις ιεραρχίες.
Παρά τη σκληρότητα των όσων έζησε, ο Gary Numan ξεκαθάρισε ότι δεν τρέφει αρνητικά συναισθήματα για το παρελθόν. Η ωριμότητα του επέτρεψε να δει τη μεγάλη εικόνα και να αποδεχθεί τις ιδιοτροπίες των ανθρώπων που κάποτε θαύμαζε τυφλά.
«Δεν με ενοχλεί. Δεν με ενοχλεί έκτοτε. Είναι απλώς μία ενδιαφέρουσα ιστορία για να συζητάμε τώρα», κατέληξε, δείχνοντας ότι έχει αφήσει πίσω του την πικρία. Η ιστορία αυτή αποτελεί πλέον ένα κειμήλιο της προσωπικής του διαδρομής, μία υπενθύμιση της σκληρής φύσης της δόξας.
Το podcast «I’m ADHD! No You’re Not» προσφέρει έναν ασφαλή χώρο για τέτοιες αποκαλύψεις, εστιάζοντας στις εμπειρίες ανθρώπων που βλέπουν τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της νευροδιαφορετικότητας. Ο Gary Numan, μέσα από αυτή τη συζήτηση, ανέδειξε τη σημασία της ψυχικής ανθεκτικότητας.
Σήμερα, αναγνωρίζεται ως ένας από τους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες της γενιάς του. Έχοντας επιβιώσει από την απόρριψη και τις αλλαγές των τάσεων, ο Gary Numan απέδειξε ότι μπορείς να γίνεις ο ήρωας του εαυτού σου, ακόμα και όταν το είδωλό σου σου κλείνει την πόρτα.
