Από τις μικρές βρετανικές παμπ στην κορυφή των charts, ο Paul Simon αποκαλύπτει τη διαδρομή προς την επιτυχία του «The Sound of Silence».
Η διαδρομή του Paul Simon στη μουσική σκηνή αποτελεί ένα από τα πιο αυθεντικά κεφάλαια της σύγχρονης τέχνης, γεμάτη αναπάντεχες εξελίξεις και βαθιές δημιουργικές αναζητήσεις. Σε μία εποχή όπου οι ειδήσεις ταξιδεύουν με αστραπιαίες ταχύτητες, η επιστροφή στο ξεκίνημα ενός πραγματικού θρύλου προσφέρει μία διαφορετική οπτική για την επιτυχία.
Σε ηλικία 84 ετών πλέον, ο σπουδαίος καλλιτέχνης αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για τις πρώτες μέρες της πορείας του, προσφέροντας στο κοινό πολύτιμες λεπτομέρειες. Μέσα από μία σπάνια και ειλικρινή συζήτηση, ανέλυσε τον ακριβή τρόπο με τον οποίο συνειδητοποίησε ότι το μέλλον του είχε διαγραφεί οριστικά.
Εκείνη η στιγμή ταυτίζεται με την κατανόηση ότι η πρώτη του μεγάλη επιτυχία, το εμβληματικό «The Sound of Silence» το οποίο ηχογράφησε με τον Art Garfunkel, θα τον ακολουθούσε για πάντα. Το ιστορικό τραγούδι έφτασε τελικά στο No. 1 των charts τόσο του Billboard όσο και του Cashbox, σπάζοντας τα σύνορα της εποχής. Σήμερα, δεκαετίες μετά, ο καλλιτέχνης συνεχίζει τις ζωντανές εμφανίσεις του και ετοιμάζεται για μία νέα περιοδεία μέσα στη χρονιά.
Η ιστορία της αναγνώρισής του ξεκινάει σε μία άλλη ήπειρο, πολύ μακριά από τη λογική της αμερικανικής βιομηχανίας θεάματος. Σε συνέντευξή του στην εκπομπή «The Late Show with Stephen Colbert», ο Simon γύρισε τον χρόνο στο μακρινό 1964.
Τη συγκεκριμένη χρονιά πήρε την τολμηρή απόφαση να μετακομίσει στο Λονδίνο, αναζητώντας εντελώς διαφορετικές εμπειρίες και καλλιτεχνικά ερεθίσματα. Η βρετανική πρωτεύουσα τον υποδέχτηκε και έγινε το σπίτι του για δύο ολόκληρα χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί, η μουσική του αντίληψη και η αισθητική του εξελίχθηκαν ραγδαία. Η άμεση επαφή με τη βρετανική σκηνή άνοιξε νέους ορίζοντες στη σκέψη του.
«Λατρεύω εκείνη τη μουσική. Την ερωτεύτηκα», δήλωσε με εμφανή νοσταλγία στην εκπομπή του Stephen Colbert.
Παράλληλα με την εξερεύνηση νέων ήχων, αφιέρωσε χρόνο για να εμβαθύνει στις τεχνικές του ικανότητες ως μουσικός. «Έμαθα πολλά για την κιθάρα», εξήγησε χαρακτηριστικά στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο.
Η μετάβασή του από τον ηλεκτρικό στον ακουστικό ήχο έπαιξε τεράστιο ρόλο στη διαμόρφωση του ύφους του. «Αρχικά ξεκίνησα παίζοντας ηλεκτρική κιθάρα, μετά γύρισα στην ακουστική και έμαθα να παίζω με τα δάχτυλα», θυμήθηκε αναπολώντας εκείνα τα χρόνια.
Η τεχνική του fingerpicking ενσωματώθηκε πλήρως στον τρόπο παιξίματός του και έγινε αναπόσπαστο στοιχείο του ήχου του. «Έμαθα πολλά και έπαιζα με αυτόν τον τρόπο», πρόσθεσε στη διήγησή του.
Εκείνη την περίοδο, ο βασικός χώρος έκφρασής του ήταν τα παραδοσιακά βρετανικά «folk clubs». Αυτοί οι χώροι απείχαν πολύ από αυτό που φαντάζεται κανείς σήμερα, καθώς στην πραγματικότητα ήταν απλά δωμάτια ακριβώς πάνω από κάποιες παμπ.
Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιούσε τις εμφανίσεις του ήταν εντελώς λιτές και απρόβλεπτες. «Μερικές φορές είχαν μικρόφωνο, μερικές φορές δεν είχαν», ανέφερε, περιγράφοντας τον αυθορμητισμό της εποχής.
Αυτά τα μικρά, ατμοσφαιρικά δωμάτια εξυπηρετούσαν έναν πολύ συγκεκριμένο και περιορισμένο αριθμό θαυμαστών. Οι εμφανίσεις του αφορούσαν ίσως 50 έως 75 άτομα τη φορά, δημιουργώντας μία αίσθηση απόλυτης οικειότητας.
Μέσα από αυτή την καθημερινή τριβή με τον κόσμο, έχτισε βήμα προς βήμα την ταυτότητά του πάνω στη σκηνή. «Και έμαθα πώς να στέκομαι ως καλλιτέχνης, πώς να στήνω ένα πρόγραμμα και να μιλάω», υπογράμμισε.
Όσο ο ίδιος βρισκόταν στην Ευρώπη και ανακάλυπτε τον εαυτό του, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού εκτυλισσόταν μία τεράστια ανατροπή. Ο Colbert τού υπενθύμισε ότι το «The Sound of Silence» άρχισε να κατακτά την Αμερική, ενώ εκείνος απουσίαζε στο εξωτερικό.
Το τραγούδι ηχογράφησαν ο ίδιος και ο Art Garfunkel, και η αρχική του κυκλοφορία έγινε το 1964. Δυστυχώς, η πρώτη του επαφή με την αγορά στέφθηκε με απόλυτη εμπορική αποτυχία.
Η μεγάλη ανατροπή σημειώθηκε έναν χρόνο αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1965, χάρη σε μία νέα απόπειρα. Το τραγούδι κυκλοφόρησε ξανά, αυτή τη φορά ως remix, το οποίο περιλάμβανε πρόσθετα ηλεκτρικά όργανα και ντραμς.
Ο παρουσιαστής της εκπομπής αναρωτήθηκε πώς ένας μουσικός εκείνης της δεκαετίας, χωρίς τα σημερινά μέσα ενημέρωσης, προλάβαινε τις εξελίξεις γύρω από τη δουλειά του.
«Λοιπόν, υπήρχε ένα περιοδικό που λεγόταν Cashbox», εξήγησε ο Simon, λύνοντας την απορία του. Επρόκειτο για ένα ιστορικό εμπορικό έντυπο της βιομηχανίας, το οποίο κυκλοφορούσε αδιαλείπτως από το 1942 έως το 1996.
Η δομή του περιοδικού βασιζόταν σε μία αυστηρή ιεραρχία, την οποία παρακολουθούσαν όλοι οι επαγγελματίες. «Είχαν παραδοσιακά τα κορυφαία 100 τραγούδια και μετά αυτό που αποκαλούσαν “bubbling under”, το οποίο ήταν από το 100 έως το 120», θυμήθηκε με ακρίβεια.
Η πρώτη υποψία ότι κάτι μεγάλο συμβαίνει, προήλθε από τον συνεργάτη του. «Και ο Arty μού λέει: “Ξέρεις, είμαστε περίπου στο 111 του bubbling under”. Εγώ είπα: “Αλήθεια;”. Και την επόμενη εβδομάδα ήμασταν στο 101».
Η ένταση κορυφώθηκε την αμέσως επόμενη εβδομάδα, όταν ο Simon βρισκόταν στα πρόθυρα μιας αναχώρησης για τη Δανία με σκοπό μία ζωντανή εμφάνιση. Η αγωνία για την πορεία του τραγουδιού δεν τον άφηνε να ηρεμήσει.
«Ήξερα ότι εκείνη ήταν η στιγμή που θα έβγαινε η νέα έκδοση του Cashbox», περιέγραψε στο τηλεοπτικό κοινό.
«Οπότε, περιμένω και περιμένω μέχρι να ανοίξει το γραφείο του εκδότη, μπήκα μέσα, πήρα το περιοδικό και είπα: “Απλώς δεν αντέχω να το κοιτάξω”. Επειδή ξέρω ότι αν μπει οπουδήποτε μεταξύ του 100 και του 80, δεν πρόκειται να κάνεις επιτυχία».
Αναπαριστώντας τη σωματική ένταση εκείνης της στιγμής, έδειξε πώς έψαχνε βιαστικά στο κάτω μέρος των σελίδων.
«Κάνω κάπως βιαστικά: “Ωραία, δεν είναι εκεί”», αφηγήθηκε χαμογελώντας. Έπειτα, το βλέμμα του σκανάρισε τις θέσεις από το 80 έως το 70 και διαπίστωσε ότι το όνομά του έλειπε και από εκεί.
Η συστηματική απουσία του από τα χαμηλά κλιμάκια άρχισε να γεννά μεγάλες προσδοκίες. «Εντάξει, αυτό μπορεί να είναι καλό», σκέφτηκε εκείνα τα δευτερόλεπτα. Ξεκίνησε να διαβάζει τη λίστα με προσοχή, ελέγχοντας ένα προς ένα τα νούμερα προς την κορυφή. Η αναζήτηση σταμάτησε απότομα όταν είδε τον τίτλο να βρίσκεται στο No. 59.
«Είπα, δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό, είπα: “Η ζωή μου άλλαξε αμετάκλητα”. Και όντως έτσι έγινε», δήλωσε με απόλυτη βεβαιότητα για τη βαρύτητα της στιγμής.
Η διαίσθησή του επιβεβαιώθηκε με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο μέσα στους επόμενους μήνες. Στις 29 Ιανουαρίου του 1966, το «The Sound of Silence» κατέκτησε τελικά το No. 1 του Cashbox. Την ίδια ακριβώς περίοδο, το τραγούδι βρέθηκε και στο No. 1 των charts του Billboard.
Οι Simon & Garfunkel κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα δικό τους ρεύμα, αναμειγνύοντας τον ήχο της folk με την ωμή ενέργεια της rock. Αυτή η μουσική ισορροπία τους οδήγησε σε ανεπανάληπτες επιτυχίες.
Η δισκογραφία του ντουέτου εμπλουτίστηκε με τραγούδια που άφησαν εποχή, όπως τα «Homeward Bound», «I Am a Rock», «Mrs. Robinson», «The Boxer», «Cecilia» και φυσικά το «Bridge Over Troubled Water».
Μετά τη δεκαετία του ’70, ο Simon επέλεξε να τραβήξει τον δικό του, σόλο δρόμο, αποδεικνύοντας τον ανεξάντλητο πλούτο των ιδεών του. Αγαπημένα τραγούδια όπως τα «Me and Julio Down by the Schoolyard», «50 Ways to Leave Your Lover», «Still Crazy After All These Years» και «You Can Call Me Al» απέδειξαν τη μουσική του ευφυΐα.
Η συνολική επιρροή του στη μουσική σφραγίστηκε επίσημα με την είσοδό του στο Rock & Roll Hall of Fame. Αυτή η διάκριση του απονεμήθηκε δύο φορές, αρχικά ως μέλος των Simon & Garfunkel και στη συνέχεια ως σόλο καλλιτέχνης.
Σήμερα, η ενέργειά του παραμένει αμείωτη και το πάθος του για τη σκηνή τον οδηγεί ξανά στους δρόμους. Ο μουσικός θα συνεχίσει να περιοδεύει αυτό το καλοκαίρι, με σταθμούς σε ολόκληρες τις ΗΠΑ και τον Καναδά.
Η πορεία του από ένα δωμάτιο πάνω από μία λονδρέζικη παμπ μέχρι τις κορυφές των παγκόσμιων charts παραμένει μία συναρπαστική ιστορία. Αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη ότι ένα καλό τραγούδι έχει πάντα τη δύναμη να νικήσει τη σιωπή.
