Ο ντράμερ Nicko McBrain των Iron Maiden ανοίγει την καρδιά του για τα πέντε δύσκολα χρόνια χωρίς τον Bruce Dickinson, τη σχέση που έχτισε με τον Blaze Bayley και την στιγμή που ο frontman επέστρεψε, φέρνοντας πίσω και τον Adrian Smith.
Σε μία νέα συνέντευξή του στο Kerrang!, ο Nicko McBrain μίλησε ανοιχτά για την περίοδο 1994-1999, όταν οι Iron Maiden προχώρησαν χωρίς τον Bruce Dickinson και ο Blaze Bayley πήρε τη θέση του στο μικρόφωνο. Ήταν μία εποχή γεμάτη προκλήσεις, αλλά και μία περίοδος που, όπως πιστεύει σήμερα ο McBrain, είχε τον δικό της σκοπό.
Ο Bruce Dickinson είχε αποχωρήσει από το συγκρότημα το 1993, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που φαινόταν αδύνατο να γεμίσει. Την ίδια στιγμή, ο ίδιος ξεκινούσε μία προσωπική πορεία με τέσσερα σόλο άλμπουμ. Ο Blaze Bayley, που είχε ήδη κάνει εντύπωση με τους Wolfsbane, ανέλαβε τα ηνία από το 1994 μέχρι το 1999. Τα δύο άλμπουμ που ηχογράφησε με τους Iron Maiden, το «The X Factor» και το «Virtual XI», δεν πούλησαν όσο τα προηγούμενα και παρέμειναν τα χαμηλότερα σε θέση chart στη Βρετανία από την εποχή του «Killers» το 1981.
«Το να αντικαταστήσει ο Blaze τον Bruce ήταν πολύ δύσκολο», είπε ο Nicko. «Ο Bruce ήταν πιο soprano, ενώ ο Blaze baritone, και αυτό δημιούργησε θέμα με την αποδοχή από τους θαυμαστές. Παίζαμε σε μικρότερα θέατρα και σε κάποια κλαμπ στη Φλόριντα. Αλλά ξέρεις κάτι; Ποτέ δεν μειώθηκε το πνεύμα του συγκροτήματος. Σε ορισμένες συναυλίες ο Blaze δυσκολευόταν και κάποιοι θαυμαστές έλεγαν “αυτό δεν είναι οι Iron Maiden στην καλύτερή τους φάση”, όμως εμείς εξακολουθούσαμε να είμαστε οι Iron Maiden. Απλώς μία διαφορετική εκδοχή. Η ουσία του συγκροτήματος δεν άλλαξε καθόλου».
Ο McBrain μίλησε με μεγάλη στοργή για τον Bayley. «Με τον Blaze, τον αγάπησα αυτόν τον άνθρωπο», συνέχισε. «Ήμουν σαν πατρική φιγούρα γι’ αυτόν. Του έλεγα “θα σε πάρω κάτω από τη φτερούγα μου όταν βγούμε έξω”. Περάσαμε πολύ χρόνο μαζί και τον αγάπησα. Προς το τέλος, είχα κάποιες επιφυλάξεις για ορισμένες εμφανίσεις, ιδιαίτερα καθώς προχωρούσαμε προς την περιοδεία του “Virtual XI”, που καταγράφηκε και σε ταινία. Όμως ποτέ δεν χάσαμε την ουσία αυτού που ήταν οι Iron Maiden, ειδικά με τον Steve Harris στο τιμόνι. Ο Steve δεν κλονίστηκε ποτέ και στήριξε τον Blaze στο 125.000.000 τοις εκατό, όπως όλοι μας. Αλλά μετά άρχισαν να φαίνονται ρωγμές. Φαινόταν ότι έπρεπε είτε να αλλάξουμε κάτι είτε να μην επιβιώσουμε. Και τότε, προφανώς, επέστρεψε ο Bruce και ξέρουμε την ιστορία».
Ο Nicko δεν έκρυψε ότι όταν ο Dickinson επέστρεψε, ο ίδιος ήταν ακόμα θυμωμένος μαζί του για την αποχώρηση. Στην πρώτη τους συνάντηση μετά την επιστροφή, του το είπε καθαρά. «Ήξερα ότι έπρεπε να του πω κάτι, γιατί έτσι ένιωθα», εξήγησε. «Ένιωθα προδομένος από αυτόν, στη μέση της περιοδείας του “Fear Of The Dark”, όταν ανακοίνωσε ότι έφευγε. Σκέφτηκα “πρέπει να το κλείσω αυτό μαζί του”. Υπήρχαν αμφιβολίες για τους λόγους που γύριζε. Αλλά μετά από εκείνη την πρώτη συνάντηση στο Μπράιτον, τελείωσε. Ήμασταν στο παμπ και έβαλα το χέρι μου γύρω του και του είπα “Κοίτα φίλε, είναι υπέροχο, χαίρομαι που γύρισες, αλλά άκου, δεν μπορώ να αλλάξω τον τρόπο που νιώθω και αυτό που είπα γι’ αυτό. Σ’ αγαπώ, αλλά έτσι νιώθω”. Αυτός γύρισε και μου είπε “Δεν θα το ήθελα αλλιώς, Nicko, σ’ αγαπώ κι εγώ”. Και αυτή ήταν η τελευταία φορά – μέχρι σήμερα – που μιλήσαμε γι’ αυτό».
Όταν ρωτήθηκε τι λέει αυτό για τον ίδιο και τον Bruce, ο Nicko, που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό το 1999 μετά από μία εμπειρία που περιέγραψε ως «κάλεσμα», απάντησε: «Λοιπόν, μου δείχνει την ειλικρίνεια και την αλήθεια μέσα στην καρδιά του. Όπως είπα, χρειαζόμουν να πω αυτό στον Bruce γιατί ήθελα να ξέρει ότι δεν θα ήταν όλα “Ω, ναι, ξέρεις τι είπα; Σκουπίδια αυτά”. Ήταν κάτι που είχα στο μυαλό μου. Νομίζω ότι ήταν όλο σχέδιο του Θεού – όχι του Rod Smallwood, ευλογημένος να είναι – γιατί ποιος άλλος θα μπορούσε να το σχεδιάσει παρά ο Θεός λέγοντας “Εντάξει, θα πάρετε έναν νέο τραγουδιστή, μετά θα πάρετε πίσω τον παλιό, και αυτός θα φέρει και τον Adrian μαζί του, και τότε θα φτιάξετε εκείνα τα τραγούδια”. Βγήκαμε με το “Brave New World”, που ήταν η αρχή της επιστροφής μας στα μεγάλα στάδια και που μας έβαλε ξανά στον χάρτη. Η επιστροφή του Bruce και του Adrian ολοκλήρωσε το συγκρότημα».
Ο ίδιος ο Bruce Dickinson, όταν ρωτήθηκε πέρσι τον Οκτώβριο στο podcast «Talk Is Jericho» από τον Chris Jericho αν παρακολουθούσε τι έκαναν οι Iron Maiden όσο έλειπε, απάντησε: «Όχι. Δεν είναι ότι δεν είχα κανένα ενδιαφέρον να ακούσω τα άλμπουμ της εποχής Blaze. Απλώς ήμουν πολύ απασχολημένος με τα δικά μου πράγματα. Οπότε ήταν μία περιφερειακή επίγνωση, αλλά με έναν τρόπο σκεφτόμουν “Αυτό δεν είναι δική μου δουλειά. Δεν είμαι πια στο συγκρότημα”. Και εύχομαι τα καλύτερα στον Blaze, γιατί όταν μπήκε στο συγκρότημα σκέφτηκα “Ουάου”. Γιατί η φωνή του είναι πολύ διαφορετική από τη δική μου. Αγαπούσα αυτό που έκανε στους Wolfsbane. Και σκέφτηκα “Ελπίζω να βγει σωστά”. Και δυστυχώς δεν βγήκε. Αλλά αγαπώ τον Blaze. Νομίζω ότι είναι σπουδαίος χαρακτήρας. Δεν έχει ούτε ένα κακό κόκαλο στο σώμα του. Είναι υπέροχος τύπος».
Για το αν ήταν δική του ή του Steve Harris η ιδέα να παίζουν τα τραγούδια «The Clansman» και «Sign Of The Cross» της εποχής Blaze μετά την επιστροφή του, ο Dickinson είπε: «Ξέρεις κάτι; Δεν θυμάμαι ακριβώς. Αλλά όταν τα άκουσα, σκέφτηκα “Νομίζω ότι μπορώ να βάλω λίγο αίμα στους τοίχους με αυτά”. Ειλικρινά, δεν νομίζω ότι όλα τα τραγούδια που έκαναν με τον Blaze θα ταίριαζαν απαραίτητα στη φωνή μου. Γιατί κάποια από αυτά που έγραψαν για τον Blaze δεν είναι ακριβώς στο εύρος μου – είναι λίγο χαμηλά. Ενώ ο Blaze θα τραγουδούσε ένα συγκεκριμένο τραγούδι με πολύ δύναμη, γιατί ήταν στο εύρος του, εγώ θα δυσκολευόμουν να το κάνω να ακουστεί τόσο αποτελεσματικά όσο ο Blaze, γιατί είναι λίγο πιο κάτω από εκεί που μπαίνει όλη η ιπποδύναμη στη φωνή μου».
Το 2018, ο Dickinson είχε εξηγήσει γιατί δέχτηκε να ερμηνεύσει υλικό από την εποχή Bayley: «Η ζωή είναι πολύ μικρή για να περνάς γύρω-γύρω πετώντας τον εγωισμό σου – είναι παιδικό, είναι ανόητο. Και στην πραγματικότητα κάποια από αυτά τα τραγούδια δούλεψαν με τη φωνή μου, κάποια όχι, αλλά ξέρεις κάτι; Ήταν όλα τραγούδια που πολλοί θαυμαστές των Iron Maiden αγόρασαν, και κάποια, ιδιαίτερα το “The Clansman” και το “Sign Of The Cross”, νομίζω ότι τα καταφέραμε πολύ καλά και θεώρησα ότι ήταν υπέροχο υλικό. Η φωνή του Blaze ήταν προφανώς αρκετά διαφορετική από τη δική μου – ήταν λίγο χαμηλότερη – και στην πραγματικότητα δεν παραπονιόμουν, γιατί μπορούσα να χρησιμοποιήσω αυτόν τον χαμηλότερο baritone τόνο και να γίνω αρκετά δυναμικός. Και πραγματικά απόλαυσα το να τραγουδάω αυτά τα τραγούδια».
Συνέχισε λέγοντας ότι είχε «τον μέγιστο σεβασμό για τον Blaze, γιατί μπήκε σε μία κατάσταση που ήταν εξαιρετικά δύσκολη γι’ αυτόν. Γιατί προφανώς η φωνή του ήταν τόσο διαφορετική από τη δική μου και όμως έπρεπε να προσπαθήσει να τραγουδήσει κάποια από εκείνα τα παλαιότερα τραγούδια των Iron Maiden. Βρισκόταν σε δύσκολη θέση. Και ήταν πολύ, πολύ καλός άνθρωπος, και εξακολουθεί να είναι, και έχω τεράστιο σεβασμό γι’ αυτόν».
Ο Steve Harris, από την πλευρά του, έχει εξηγήσει γιατί το συγκρότημα συνέχισε να παίζει υλικό από την εποχή Blaze ακόμα και χρόνια μετά την επιστροφή του Dickinson: «Παίζουμε το “The Clansman”, που είναι από το άλμπουμ “Virtual XI” του 1998, και το “Sign Of The Cross”, που είναι από το “The X Factor” του 1995. Τα έχουμε παίξει και παλιότερα με τον Bruce· του αρέσουν πολύ αυτά τα τραγούδια, οπότε ήταν πολύ χαρούμενος που τα κάναμε. Και δεν θα παραπονεθώ, γιατί κι εγώ χαίρομαι που τα παίζουμε. Απλώς νομίζω ότι ανακατεύει λίγο το σετ. Ξέρω ότι αυτά τα άλμπουμ δεν είναι τόσο γνωστά όσο κάποια άλλα, ειδικά εδώ στις ΗΠΑ, αλλά είναι πραγματικά καλά τραγούδια, και ζωντανά νομίζω ότι λάμπουν. Οπότε ναι, κάνει το σετ πιο ενδιαφέρον».
Ο Harris στέκεται πίσω από το υλικό εκείνης της περιόδου: «Απολύτως. Είχα πει τότε ότι πιστεύω πως πολλοί άνθρωποι στο μέλλον θα μπούνε περισσότερο σε αυτά τα άλμπουμ και ίσως τα καταλάβουν καλύτερα και τους δώσουν μεγαλύτερη ευκαιρία. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει – πολλοί άνθρωποι τα απολαμβάνουν πραγματικά περισσότερο τώρα. Νομίζω ότι υπάρχουν πραγματικά πολύ καλά τραγούδια και στα δύο άλμπουμ, και για μένα ξεχωρίζουν όπως τα περισσότερα από τα άλλα μας άλμπουμ. Αλλά είναι όπως με οτιδήποτε – νομίζω ότι χρειάζεσαι να ακούσεις το υλικό μερικές φορές, και νομίζω ότι πολλοί δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν το γεγονός ότι είχαμε διαφορετικό τραγουδιστή. Ήταν από εκείνα τα πράγματα. Αλλά έτυχε καλύτερης υποδοχής στον υπόλοιπο κόσμο· στις ΗΠΑ ήταν λίγο πιο δύσκολο. Αλλά νομίζω ότι πολύ περισσότεροι άνθρωποι τους δίνουν μία δεύτερη ευκαιρία και πραγματικά τα απολαμβάνουν».
Ο ίδιος ο Blaze Bayley, σε συνέντευξή του πριν από περίπου δύο χρόνια, μίλησε για την αρχική δυσκολία των θαυμαστών να αγκαλιάσουν την εποχή του. Όταν του είπαν ότι η σόλο πορεία του τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει βοηθήσει πολύ στο να αλλάξει η αφήγηση για την περίοδό του με τους Iron Maiden, απάντησε: «Ναι, νομίζω ότι έχεις δίκιο. Το ακούω πολύ αυτό. Οι άνθρωποι κοιτάζουν πίσω και λένε… Κάποιοι θαυμαστές λένε “Φυσικά έχω κάθε άλμπουμ των Iron Maiden, αλλά αυτά που δεν έχω ακούσει είναι το “The X Factor” και το “Virtual XI”. Και τώρα αυτό είναι το μόνο που μπορώ να ακούσω που δεν το έχω ακούσει εκατό φορές. Πρέπει να ακούσω αυτά». Και είναι ακριβώς αυτό που μου λες».
«Το “The X Factor” έχει απίστευτη μουσική μέσα του, αλλά ο ήχος του είναι τόσο σκοτεινός, και ο τρόπος που ηχογραφήθηκε, δεν είναι προσβάσιμος όπως κάποια άλλα άλμπουμ των Maiden», εξήγησε ο Blaze. «Πρέπει να ζήσεις μαζί του για αρκετές ακροάσεις μέχρι να συντονιστείς με το τι κάνουν τα πράγματα. Τότε μπορείς να φτάσεις στη μουσική. Νομίζω ότι αυτό ήταν ίσως πρόβλημα εκείνη την εποχή. Είναι τόσο σκοτεινό και οι ήχοι ήταν αρκετά διαφορετικοί από αυτούς που είχαν προηγηθεί. Όσοι έζησαν μαζί του, κατάφεραν να το βρουν. Και είναι και διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικές χώρες. Στη Σουηδία και την Ισπανία, αυτά τα άλμπουμ, οι άνθρωποι τα αγάπησαν όσο κάθε άλλο άλμπουμ των Maiden. Αλλά σε άλλα μέρη, όχι. Είναι διαφορετικό πράγμα».
Στο τέλος της ημέρας, η ιστορία της εποχής Blaze Bayley δεν είναι απλώς ένα κεφάλαιο που οι Iron Maiden θέλουν να ξεχάσουν. Είναι μία απόδειξη της ανθεκτικότητας του συγκροτήματος, της ικανότητάς του να επιβιώνει μέσα από αλλαγές που θα μπορούσαν να το διαλύσουν, και της βαθιάς ανθρώπινης σχέσης που διατηρούν μεταξύ τους ακόμα και όταν οι δρόμοι χωρίζουν και ξανασμίγουν. Ο χρόνος, όπως φαίνεται, δίνει σε όλους τη δυνατότητα να δουν τα πράγματα με μεγαλύτερη ηρεμία και κατανόηση. Και οι Iron Maiden, μέσα από όλα αυτά, βγήκαν πιο ολοκληρωμένοι, πιο ώριμοι και – κυρίως – πιο ενωμένοι.
