Η Au/Ra, η Γερμανο-Αντιγουανή τραγουδίστρια που έγινε γνωστή μέσα από τραγούδια όπως τα «Panic Room», «Darkside» και «Emoji», επιστρέφει με το πρώτο της άλμπουμ «heartcore» έπειτα από χρόνια δημιουργικής αβεβαιότητας, δικαστικών εμπλοκών και προσωπικής αναζήτησης. Η ιστορία πίσω από τον δίσκο εξηγεί γιατί η κυκλοφορία του αποτελεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα ακόμη επαγγελματικό βήμα.
Η Au/Ra πέρασε σχεδόν ολόκληρη την ενηλικίωσή της προσπαθώντας να ξαναβρεί τον εαυτό της. Αυτό ακούγεται σαν μία φράση που συναντά κανείς συχνά σε συνεντεύξεις καλλιτεχνών, όμως στη δική της περίπτωση περιγράφει μία κυριολεκτική συνθήκη.
Η Jamie Lou Stenzel, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, γνώρισε την επιτυχία σε ηλικία που οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν ακόμη να καταλάβουν ποιοι είναι. Τα εκατομμύρια streams ήρθαν νωρίς. Οι δισκογραφικές επένδυσαν πάνω της νωρίς. Οι προσδοκίες διογκώθηκαν νωρίς.
Το τίμημα ήρθε εξίσου νωρίς.
Σήμερα, στα 24 της χρόνια, η Au/Ra μιλά ανοιχτά για μία περίοδο κατά την οποία η μουσική έπαψε να είναι αυθόρμητη. Η φαντασία που κάποτε λειτουργούσε χωρίς περιορισμούς άρχισε να μπλοκάρει. Η τραγουδοποιία, που μέχρι τότε έμοιαζε φυσική διαδικασία, μετατράπηκε σε κάτι δύσκολο.
«Είχα επιτυχία μέχρι έναν βαθμό και καταλαβαίνω γιατί πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται ψυχικά όταν φτάνουν σε αυτό το επίπεδο. Γιατί αρχίζεις να πιστεύεις ότι αυτό είναι το μόνο πράγμα για το οποίο σε εκτιμούν οι άλλοι. Χρειάστηκε να κάνω ψυχοθεραπεία και να συνειδητοποιήσω ότι γράφω μουσική επειδή την αγαπώ και όχι επειδή νιώθω ότι πρέπει να ανταποκριθώ σε κάποια απαίτηση», λέει.
Η ιστορία της έχει ενδιαφέρον επειδή συμπυκνώνει ένα ευρύτερο πρόβλημα της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας. Τα τελευταία χρόνια οι εταιρείες αναζητούν συνεχώς νεότερους καλλιτέχνες, συχνά πριν αυτοί προλάβουν να διαμορφώσουν πλήρως την ταυτότητά τους.
Η Au/Ra βρέθηκε στα 16 της ανάμεσα στα νεότερα ονόματα του δυναμικού της RCA Records και της Sony. Για πολλούς αυτό θα έμοιαζε με όνειρο.
Στην πράξη, η κατάσταση εξελίχθηκε διαφορετικά.
Έπειτα από τα μεγάλα streaming επιτεύγματα των «Panic Room», «Darkside» και «Emoji», τραγούδια που συνδύαζαν ηλεκτρονικούς ήχους, σκοτεινή ατμόσφαιρα και έντονη διαδικτυακή θεματολογία, η καλλιτέχνιδα βρέθηκε αντιμέτωπη με διαφωνίες γύρω από τη δημιουργική κατεύθυνση της καριέρας της.
Η σύγκρουση κατέληξε σε συμβατική διαμάχη που την κράτησε μακριά από νέες κυκλοφορίες για τρία ολόκληρα χρόνια.
Για έναν νέο καλλιτέχνη, τρία χρόνια μπορεί να μοιάζουν με αιωνιότητα.
Η πορεία που είχε χτίσει ανάμεσα στο Λος Άντζελες και το Λονδίνο μπήκε σε παύση. Οι περιοδείες σταμάτησαν. Η δυναμική που είχε δημιουργηθεί εξαφανίστηκε. Μαζί της χάθηκε και ένα σημαντικό κομμάτι της προσωπικής της ταυτότητας.
«Πέρασα σίγουρα μία απώλεια ταυτότητας. Είχα ξεκινήσει τόσο νέα ως Au/Ra και ξαφνικά, όταν δεν μπορούσα πλέον να κυκλοφορώ μουσική, δεν ήξερα ποια ήμουν. Ήμουν πολύ μπερδεμένη σχετικά με την προσωπική μου ζωή, με το τι είχα να προσφέρω και ποια ήταν η αξία μου», εξηγεί.
Αυτή η εμπειρία βρίσκεται στον πυρήνα του «heartcore», του πρώτου της άλμπουμ που κυκλοφορεί μέσω της Polydor.
Ο δίσκος δεν αντιμετωπίζεται από την ίδια ως μία απλή συλλογή τραγουδιών. Τον περιγράφει περισσότερο σαν έναν ολόκληρο κόσμο.
Η επιρροή της Björk είναι εμφανής στον τρόπο που προσεγγίζει το άλμπουμ. Η ηλεκτρονική μουσική συνυπάρχει με hyperpop στοιχεία, grunge αναφορές και διαφορετικές ηχητικές κατευθύνσεις, ενώ η ίδια χτίζει μία ενιαία αφήγηση γύρω από όλα αυτά.
Κεντρικό ρόλο παίζει η αγάπη της για τη φαντασία, την επιστημονική φαντασία και τα anime.
Η Au/Ra αυτοχαρακτηρίζεται «anime nerd» και δεν το κρύβει καθόλου. Αντίθετα, θεωρεί ότι αυτές οι κοινότητες τη βοήθησαν να επιβιώσει ψυχολογικά στις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της.
Το «heartcore» ακολουθεί στιχουργικά έναν χαρακτήρα φαντασίας που πέφτει μέσα από μία μεταφορική πόρτα μπουντρουμιού και στη συνέχεια παλεύει για την επιβίωσή του. Η διαδρομή αυτή λειτουργεί ως συμβολισμός της δικής της επιμονής.
«Ένιωθα ότι ήταν μία επιστροφή στο παιδικό μου αίσθημα θαυμασμού. Πάντα είχα εμμονή με τη φαντασία και την επιστημονική φαντασία. Όταν ήμουν μικρότερη, αυτά ήταν τα πάντα για μένα», λέει.
Μάλιστα, αποκαλύπτει ότι ακόμη και το καλλιτεχνικό της όνομα έχει ρίζες σε αυτή την αγάπη.
«Το καλλιτεχνικό μου όνομα προήλθε από ένα fan fiction του “Lord of the Rings” που έγραφα στο Wattpad», αναφέρει.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου που δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει μουσική, επέστρεψε στη δημιουργική γραφή για προσωπική ευχαρίστηση. Παράλληλα ξανασυνδέθηκε με κοινότητες anime και με λογαριασμούς που δημιουργούσαν fan edits.
«Απλώς φτιάχνω fan edits για διασκέδαση όταν βλέπω ένα καινούργιο anime που αγαπώ και θέλω να επεξεργαστώ αυτά που νιώθω», λέει.
Η διαδικασία αυτή αποδείχθηκε θεραπευτική. Η ίδια μάλιστα περιγράφει ορισμένα τραγούδια του δίσκου ως πραγματική ψυχοθεραπεία.
«Υπήρχαν συγκεκριμένα τραγούδια σε αυτόν τον δίσκο που με βοήθησαν να θεραπευτώ άμεσα. Ήταν κυριολεκτικά θεραπεία», εξηγεί.
Το πιο προσωπικό ίσως σημείο του άλμπουμ συνοψίζεται στον στίχο του ομότιτλου τραγουδιού: «Το να σε χάσω ήταν το να βρω τη Jamie».
Εκεί κρύβεται όλη η ουσία της ιστορίας της. Η Au/Ra μιλά συχνά για τη διάκριση ανάμεσα στον άνθρωπο Jamie και στην καλλιτέχνιδα Au/Ra. Για χρόνια τα δύο πρόσωπα είχαν σχεδόν συγχωνευτεί. Σήμερα προσπαθεί συνειδητά να διατηρεί ισορροπίες.
«Φροντίζω να έχω στενή επικοινωνία με την οικογένεια και τους φίλους μου και να έχω μία ζωή έξω από τη δουλειά μου. Κάνω πράγματα για τον εαυτό μου που δεν έχουν καμία σχέση με την Au/Ra», λέει.
Η μεγαλύτερη διαφορά σε σχέση με το παρελθόν είναι ο βαθμός ελέγχου που διαθέτει πλέον πάνω στη δουλειά της.
«Τα δακτυλικά μου αποτυπώματα βρίσκονται πάνω σε οτιδήποτε έχει σχέση με αυτό το άλμπουμ», τονίζει.
Δεν πρόκειται για σχήμα λόγου. Η ίδια επέλεξε τους συνεργάτες της από την αρχή και διαμόρφωσε το δημιουργικό πλαίσιο με τους δικούς της όρους. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς ότι η προηγούμενη μεγάλη κρίση της καριέρας της ξεκίνησε ακριβώς από την απώλεια αυτού του ελέγχου.
Παράλληλα, κοιτάζει διαφορετικά και τα τραγούδια που την έκαναν γνωστή. Τα «Emoji» και «Panic Room» θεωρούνται σήμερα από αρκετούς ακροατές πρόωρα σχόλια πάνω στη διαδικτυακή ζωή της Gen Z.
Η εξήγησή της είναι απλή. «Ζούσα και ανέπνεα μέσα στο ίντερνετ. Ήταν το σπίτι μου. Δεν είχα αυτούς τους χώρους στην πραγματική ζωή, τους είχα online. Εκεί ένιωθα ότι με καταλάβαιναν», λέει.
Η ιστορία της Au/Ra φέρνει στην επιφάνεια το κόστος της πρώιμης επιτυχίας, τη δυσκολία του να μεγαλώνεις δημόσια και την ανάγκη να διατηρείς τον έλεγχο της καλλιτεχνικής σου ταυτότητας. Το «heartcore» μοιάζει με το σημείο όπου η Jamie Lou Stenzel και η Au/Ra συναντιούνται ξανά έπειτα από χρόνια σύγκρουσης.
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο επίτευγμα του δίσκου: δεν επιχειρεί να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Καταγράφει τη στιγμή που μία καλλιτέχνιδα αποφάσισε να πάρει πίσω το τιμόνι της δικής της ιστορίας.
