Στο πρώτο καθαρά προσωπικό του άλμπουμ έπειτα από χρόνια, ο Future επιστρέφει στον ήχο της Ατλάντα και υπόσχεται να δείξει ποιος κρύβεται πίσω από τα πολλά ονόματα που χρησιμοποίησε στην πορεία του. Το «The Real Me» περιέχει μερικές από τις πιο δυνατές στιχουργικές στιγμές του από τη δεκαετία του 2010, όμως ο πραγματικός του εαυτός εμφανίζεται αποσπασματικά, ανάμεσα σε απειλές, χάπια, χρήματα, ερωτική κτητικότητα και παλιούς ρόλους.
Ο Future ονομάζει το νέο του άλμπουμ «The Real Me» και βάζει από την αρχή ένα δύσκολο στοίχημα: να δείξει επιτέλους τον άνθρωπο πίσω από τον Pluto, τον Future Hendrix, τον Fire Marshal και τον The WIZRD. Στην Ατλάντα, εκεί όπου η trap έμαθε να χτίζει χαρακτήρες σχεδόν τόσο γρήγορα όσο χτίζει μπάσα, ο πρώην Meathead πέρασε δεκαπέντε χρόνια αλλάζοντας ονόματα χωρίς να αφήνει εύκολα το κοινό να δει τι υπάρχει από κάτω.
Από το 2022 είχε να κυκλοφορήσει σόλο άλμπουμ, με την εξαίρεση του «MIXTAPE PLUTO» για όποιον επιλέγει να το μετρήσει ως τέτοιο. Στο μεταξύ, έβγαλε δύο κοινά άλμπουμ με τον Metro Boomin και βρέθηκε στο κέντρο της μεγαλύτερης rap σύγκρουσης της δεκαετίας, ενισχύοντας ξανά τη θέση του ως ενός από τους ανθρώπους που κινούν ολόκληρη την αγορά γύρω τους.
Ο τίτλος δημιουργεί την προσδοκία μιας πλήρους εξομολόγησης. Ο Future την εκπληρώνει κατά διαστήματα, και ακριβώς σε αυτά τα σημεία ακούγεται πιο συγκεντρωμένος, πιο αιχμηρός και στιχουργικά πιο δυνατός από όσο τον έχουμε ακούσει εδώ και χρόνια.
Η δημιουργία περσόνων εξακολουθεί να του βγαίνει με τρομακτική ευκολία. Στο «Fukk a Interview» πληρώνει ένα εκατομμύριο σε δικαστή, κυκλοφορεί με δέρμα αλιγάτορα και ξεκαθαρίζει ότι δεν ενδιαφέρεται να δώσει εξηγήσεις: «Δεν μπορώ να το γλυκάνω όλο αυτό, γάμα τη συνέντευξη», φωνάζει.
Λίγο νωρίτερα έχει δηλώσει την καταγωγή και την ετοιμότητά του με το «Γεννήθηκα στη Zone 6, κουβαλάω το δικό μου όπλο», ραπάροντας σαν να ξανασυστήνεται μέσα από τον πιο γνωστό του χαρακτήρα. Ο πραγματικός Future μπορεί να βρίσκεται στον τίτλο του δίσκου, όμως ο Pluto αναλαμβάνει αμέσως τον έλεγχο.
Στο «One Two» μετατρέπει ένα παιδικό στιχάκι σε απειλή: «Ένα, δύο, ο Pluto έρχεται για σένα / Τρία, τέσσερα, δολοφόνοι χτυπούν την πόρτα σου», λέει. Η απλότητα της φόρμας κάνει τους στίχους ακόμη πιο ωμούς, χωρίς να χρειάζεται κάποιο περίπλοκο τέχνασμα.
Το χρήμα εμφανίζεται σε γρήγορα στιγμιότυπα στο «Tank Top Pluto», όπου δηλώνει: «Οκτώ δαχτυλίδια πάνω μου σαν τον Pac, τρελαίνομαι». Στην ίδια περιοχή κινείται και η αναφορά στις τρεις γυναίκες με τις οποίες έχει σχέση, οι οποίες πλέον είναι όλες παντρεμένες.
Μέχρι το «Konnichiwa», η παγκόσμια περιοδεία των ερωτικών του κατακτήσεων έχει γίνει ατάκα: «Πήδηξα μία Αφρικανή στην Ιαπωνία, εκείνη είπε “Κονίτσιουα”», ραπάρει. Τα ad-libs καταλήγουν να αναλαμβάνουν μεγάλο μέρος της εκτέλεσης, σαν να αρκεί πλέον η φωνή και η παρουσία του για να ολοκληρωθεί η σκηνή.
Στο «Trench Coat», ο ATL Jacob παίρνει μία φράση για την καταγωγή και τη μετατρέπει σε επίδειξη απειλής, αφήνοντας χαμηλές συχνότητες και κενό αέρα να κυριαρχήσουν. Ο Future γεμίζει τον χώρο με ρούχα και όπλα: «Μπορεί να προκαλέσω χάος με ένα KelTec», λέει, πριν περάσει στο σύνθημα «Καμπαρντίνα, ροζ παλτό, γούνινο παλτό, ουφ».
Το «Money Over Everything» στηρίζεται στο μπάσο, σε μία λιτή λούπα και σε μία ακόμη υπόσχεση επιβίωσης: «Είμαι πολύ αληθινός για να τα παρατήσω, πρέπει να κρατάω το όπλο μου», δηλώνει. Η παραγωγή δεν τον πιέζει να γεμίσει κάθε δευτερόλεπτο και εκείνος χρησιμοποιεί τα κενά σαν μέρος του ρυθμού.
Στο «Off the Hinge», οι Southside και Wheezy στριμώχνουν τον ήχο με επιθετικά 808s και γρήγορα hi-hats. Ο Future απαντά με ακόμη μεγαλύτερη ένταση: «Είμαι γεμάτος ναρκωτικά, θέλεις να μάθεις τι έχω πάρει; Είμαι σε Molly, είμαι σε έκσταση», ραπάρει.
Πριν από αυτή τη δήλωση έχει ήδη περιγράψει την άνοδό του με την πιο άμεση φράση του τραγουδιού: «Κοιμόμουν στο κρύο, κατάφερα να φορτώσω, πραγματικά ξεκίνησα από το τίποτα», λέει. Αυτή η απόσταση ανάμεσα στη φτώχεια και στην υπερβολή παραμένει ο βασικός μηχανισμός με τον οποίο αφηγείται τη ζωή του.
Ακόμη και στο «Snow in Skyami», μέσα στις γνωστές κουβέντες για γυναίκες και πάνω σε ένα ψυχρό μελωδικό φόντο, εμφανίζεται για μία στιγμή κάτι πιο ειλικρινές. «Έχω αυτές τις γυναίκες έτοιμες να χάσουν τον έλεγχο εξαιτίας όλης αυτής της φήμης», παραδέχεται, βλέποντας το κόστος της επιρροής του χωρίς να το αναλύει περισσότερο.
Στο «No Misery» ακούγεται απόσπασμα του André 3000 από το ντοκιμαντέρ «The WIZRD». Ο André λέει ότι η trap αντιμετωπίζεται με απαξίωση και ότι ο Future κουβαλά «έναν συγκεκριμένο πόνο πίσω από αυτό που κάνει».
Όταν ο Future αρχίζει να τραγουδά, ο πόνος παίρνει τη μορφή κτητικότητας. Χτίζει το ρεφρέν γύρω από τη διεκδίκηση μιας γυναίκας που έχει φύγει: «Δεν θα την πηδήξεις ποτέ καλύτερα απ’ όσο μπορώ εγώ», λέει.
Στη δεύτερη στροφή μπλέκει την τρυφερότητα με κάτι άσχημο και μπερδεμένο: «Αυτή η καυτή γυναίκα, με αγαπούσες και μετά με κακοποίησες / Για πάντα, μία δεκαετία, καμία δυστυχία», τραγουδά. Αμέσως μετά μεγαλώνει την κλίμακα μιας διαμάχης που μοιάζει να συνεχίζει μόνος του: «Γράψαμε ιστορία ξανά και ξανά και ξανά», καυχιέται σε κάποιον που πλέον απουσιάζει.
Στο «Radio» πλησιάζει περισσότερο όσα υπόσχεται ο τίτλος του άλμπουμ. Η εξομολόγηση βγαίνει με διακοπές, σαν να προσπαθεί να ειπωθεί την ώρα που ο ίδιος χάνει την ψυχραιμία του.
Το πένθος περνά μέσα από μία μόνο γραμμή: «Μπορεί να θρηνώ έναν θάνατο, αυτό συνοδεύει το να είσαι βασιλιάς», λέει. Προς το τέλος προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του να κρατήσει χαμηλούς τόνους: «Προσπαθώ να μην καυχιέμαι γι’ αυτό, να το αποδέχομαι και να μένω διακριτικός».
Το ρεφρέν απορρίπτει ευθέως τους κανόνες της αγοράς με τη φράση «Αυτό δεν είναι για το ραδιόφωνο». Πρόκειται για μία ειρωνική δήλωση από έναν ράπερ που έχει επηρεάσει όσο λίγοι τον ήχο του σύγχρονου αμερικανικού ραδιοφώνου και των υπηρεσιών streaming.
Στο «If I Could» μιλά στα παιδιά του με καθαρότητα: «Είπα στους γιους μου να γίνουν καλύτεροι από μένα, τους είπα την αλήθεια», δηλώνει. Στη συνέχεια στρέφεται στη γιαγιά του: «Ξέρω ότι η γιαγιά μου με κοιτάζει από ψηλά, γι’ αυτό παραμένω αληθινός».
Η βασική επιθυμία του τραγουδιού αφορά την εξουσία να αλλάξει τους κανόνες: «Αν μπορούσα να κυβερνήσω αυτό το σύμπαν, δεν θα υπήρχε αμαρτία / Θα ελευθέρωνα τους δικούς μου από τις ομοσπονδιακές φυλακές, από το κελί», τραγουδά. Η σκέψη του παραμένει δεμένη με τους ανθρώπους που άφησε πίσω, ακόμη κι όταν φαντάζεται ότι ελέγχει ολόκληρο τον κόσμο.
Στο «Big Moment» θυμάται τις προδοσίες: «Άνθρωποι που ήταν κοντά μου ήταν οι πρώτοι που μου γύρισαν την πλάτη», λέει. Έπειτα ολοκληρώνει την αυτοπροσωπογραφία του σε μία γραμμή: «Νιώθω ότι ο κόσμος με εγκατέλειψε, όμως αυτό με έκανε άντρα».
Η αφήγηση της ζωής του χωράει τελικά ανάμεσα σε ένα αυτοσχέδιο στρώμα και ένα μαρμάρινο πάτωμα. «Από εκεί που έφτιαχνα κρεβάτια στο πάτωμα, έφτασα να ζω άψογα», ραπάρει, επιστρέφοντας σε μία εικόνα κοινωνικής ανόδου που έχει χρησιμοποιήσει πολλές φορές, όμως εδώ ακούγεται συγκεκριμένη και βιωμένη.
Στο «Hollywood» αποδίδει σχεδόν ολόκληρη την πορεία του στα φάρμακα: «Τα οπιοειδή με έκαναν είδωλο της pop», φωνάζει. Στη συνέχεια αντικαθιστά τα οπιοειδή με Molly, έναν κόσμο από ουσίες και ροζ χάπια.
Η απάντηση που δίνει στον εαυτό του είναι «Είμαι αρκετά τρελός για να εξελιχθώ». Ακούγεται περήφανος για τη διάγνωση, σαν η αυτοκαταστροφή να αποτελεί ταυτόχρονα απόδειξη αντοχής.
Ο DJ Spinz μεταφέρει το «2018» σε μία παλιότερη εκδοχή της Ατλάντα και ο Future τον ακολουθεί αμέσως. «Στημένος στο σπίτι της διακίνησης με ένα σκουριασμένο .380», ραπάρει, με την πιο τραχιά και γρήγορη εκτέλεσή του εδώ και χρόνια.
Οι μικρές λεπτομέρειες ενισχύουν αυτή την αίσθηση: «Ένα .30 στο κουπέ μου, πράγματα Balenciaga», λέει, πετώντας όπλα και ακριβά ρούχα στην ίδια πρόταση. Το τραγούδι θυμίζει την εποχή που η φωνή του ακουγόταν πιο πεινασμένη και λιγότερο προστατευμένη από την ίδια της τη φήμη.
Ο Pharrell φτιάχνει το «Alice» με διαφορετική κίνηση και φωτεινότερα υλικά. Ο Future ακολουθεί το παιχνίδι του, κυνηγώντας μία γυναίκα μέσα σε μία δική του Χώρα των Θαυμάτων: «Παίρνει ό,τι καινούργιο κυκλοφορεί στα πάρτι / Αυτό το κορίτσι χάνει την ψυχή του», τραγουδά.
Το «Feeling I Give» έχει σαφώς λιγότερα να πει. Ο Future στοιχηματίζει ένα εκατομμύριο δολάρια ότι «Δεν θα γίνουν ποτέ τόσο τοξικοί όσο εγώ» και το τραγούδι μένει ουσιαστικά σε αυτή την ιδέα.
Στο «Kick» κοστολογεί την υπερβολή του με τη φράση «Τσάντα Hermès, δύο από κάθε χρώμα, θα σου κοστίσουν πενήντα χιλιάδες», ενώ το ρεφρέν περιγράφει τη στιγμή που αρχίζει να δρα ένα χάπι. Η συνταγή είναι γνώριμη και ο Future δεν προσπαθεί ιδιαίτερα να την ανανεώσει.
Στο «California Girls» ταξινομεί τις γυναίκες ανά πόλη, όμως βρίσκει μία από τις καλύτερες ατάκες του δίσκου: «Θα μπορούσα να ξεκινήσω αίρεση έτσι όπως με ακολουθούν», λέει. Η φράση λειτουργεί επειδή συμπυκνώνει τη δύναμη που έχει πάνω στους θαυμαστές και στους ανθρώπους γύρω του, μαζί με την άνεσή του να τη χρησιμοποιεί.
Το «Build a Bitch» αντιμετωπίζει τη σύντροφο σαν λίστα προδιαγραφών: «Πάρα πολλή αυτοεκτίμηση, ναι, πάρα πολλές δυνατότητες», ραπάρει. Στο «Eye to Eye» επιστρέφει στην αφοσίωση: «Να είσαι αληθινή με έναν άντρα σαν εμένα, ξέρεις ότι μπορείς να είσαι μαζί μου».
Όλα αυτά τα τραγούδια μοιάζουν με τραγούδια που έχει ήδη ηχογραφήσει υπό διαφορετικά ονόματα. Όσο περισσότερο ψάχνει τον άνθρωπο που όλοι θέλουν, τόσο περισσότερο φαίνεται ότι αυτός ο άνθρωπος χρειάζεται κάποιον δίπλα του.
Ο Dre Moon μετατρέπει το «Cast a Spell» σε αργή, υπνωτική διαδρομή και ο Future χρησιμοποιεί τον χώρο για να μιλήσει πιο ανοιχτά. «Ξέρεις ότι σε χρειάζομαι πολύ, ξέρεις πόσο πολύ σε χρειάζομαι», εξομολογείται.
Ακόμη και εδώ, τα χάπια παραμένουν μέρος της γλώσσας του: «Τέλος τα Roxies, τώρα έχω Oxies σε κάψουλα», λέει. Λίγο αργότερα αποκαλύπτει τη ζημιά χωρίς περιστροφές: «Κάνε κι εσύ αυτά που μου λες να κάνω, η καρδιά μου έχει διαλυθεί».
Της ζητά να μην παίζει μαζί του, ενώ ταυτόχρονα λέει ότι το μυαλό του βρίσκεται σε σύγχυση και ότι χρειάζεται σύντροφο. Αυτή είναι ίσως η καθαρότερη στιγμή του «The Real Me», επειδή η επίδειξη υποχωρεί αρκετά ώστε να ακουστεί η ανάγκη.
Ο Future δεν εγκαταλείπει τις περσόνες του σε αυτό το άλμπουμ. Τις επιστρατεύει ξανά, συχνά με εντυπωσιακή ακρίβεια, και μέσα από αυτές περνά λίγες φράσεις που μοιάζουν να ανήκουν στον άνθρωπο πριν από τον Pluto.
Το «The Real Me» λειτουργεί καλύτερα όταν αυτές οι φράσεις ξεφεύγουν από τον έλεγχό του: όταν μιλά για τους γιους του, τη γιαγιά του, τους νεκρούς, την εγκατάλειψη, την εξάρτηση και την ανάγκη για μία σύντροφο. Εκεί ο τίτλος αποκτά βάρος και η υπόσχεση του δίσκου βρίσκει αντίκρισμα.
Στα πιο αδύναμα σημεία, ο Future επιστρέφει σε έτοιμες εικόνες: ακριβά ρούχα, γυναίκες, όπλα, χάπια και τοξικές σχέσεις. Έχει πει τα περισσότερα από αυτά ξανά, αρκετές φορές με καλύτερα ρεφρέν και πιο ολοκληρωμένες ιδέες.
Ο πραγματικός Future παραμένει δύσκολο να διαχωριστεί από τους χαρακτήρες που τον έκαναν διάσημο. Ίσως επειδή, ύστερα από δεκαπέντε χρόνια, οι χαρακτήρες αυτοί έχουν γίνει μέρος του ίδιου ανθρώπου.
Το άλμπουμ δεν λύνει αυτόν τον γρίφο και μάλλον δεν θα μπορούσε να τον λύσει σε μία κυκλοφορία. Αφήνει όμως αρκετές ρωγμές ώστε να φανεί ο άντρας που νιώθει εγκαταλελειμμένος, που ζητά από τα παιδιά του να τα καταφέρουν καλύτερα και που, πίσω από όλη την υπερβολή, φοβάται ακόμη ότι θα μείνει μόνος.
