Δύο δημιουργοί της funk σκηνής της δεκαετίας του 1980 κατέθεσαν αγωγή για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων εναντίον κορυφαίων ονομάτων της hip-hop σκηνής, όπως ο Snoop Dogg, ο Diddy και οι διαχειριστές της περιουσίας του The Notorious B.I.G. Οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι οι επιτυχίες «I Wanna Thank Ya» και «Nasty Girl» χρησιμοποίησαν χωρίς άδεια τη μουσική βάση από το τραγούδι τους «Skatin’», ανοίγοντας έναν νέο κύκλο αντιπαράθεσης για τη χρήση samples στη μουσική βιομηχανία.
Η ιστορία των samples στη hip-hop μουσική συνοδεύεται πάντα από μία λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην καλλιτεχνική αναδημιουργία και τη νομιμότητα. Μια νέα δικαστική διαμάχη έρχεται να ανακινήσει αυτό το ζήτημα, φέρνοντας στο εδώλιο μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου.
Η αγωγή, η οποία κατατέθηκε σε ομοσπονδιακό δικαστήριο, στρέφεται κατά του Snoop Dogg, του Diddy, του Nelly, του παραγωγού Jazze Pha, καθώς και των κληρονόμων του The Notorious B.I.G. και της Angie Stone, η οποία έφυγε από τη ζωή πέρυσι σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Στο στόχαστρο των εναγόντων βρίσκονται επίσης μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες και εκδοτικοί οίκοι, όπως η Bad Boy Records και η Sony Music Entertainment.
Στην καρδιά της δικαστικής διαμάχης βρίσκονται δύο πολύ γνωστά τραγούδια από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Το πρώτο είναι το «I Wanna Thank Ya» του 2004, μία συνεργασία της Angie Stone με τον Snoop Dogg, η οποία είχε φτάσει στο No. 1 στο Billboard Dance Club Songs chart.
Το δεύτερο είναι το «Nasty Girl» του 2005, ένα τραγούδι που συμπεριλήφθηκε στον μεταθανάτιο δίσκο του The Notorious B.I.G. με τίτλο «Duets: The Final Chapter», στο οποίο συμμετείχαν ο Diddy και ο Nelly, φτάνοντας στο No. 44 του Billboard Hot 100. Και τα δύο τραγούδια είχαν την υπογραφή του γνωστού παραγωγού Jazze Pha.
Οι ενάγοντες είναι ο 73χρονος David Bravo και ο 84χρονος Jean Albert Renaud, οι οποίοι συνέγραψαν το 1980 το funk τραγούδι «Skatin’» για λογαριασμό του Βραζιλιάνου καλλιτέχνη Deodato. Οι δύο συνθέτες ισχυρίζονται ότι το συγκεκριμένο τραγούδι χρησιμοποιήθηκε ως η πλήρης μουσική βάση πάνω στην οποία πατήσαν οι φωνητικές μελωδίες και οι ραπ στίχοι των δύο μεταγενέστερων επιτυχιών.
Οι ίδιοι δηλώνουν ότι ανακάλυψαν τη χρήση του πνευματικού τους έργου μόλις πρόσφατα, τονίζοντας ότι ποτέ δεν έδωσαν τη σχετική άδεια για τη χρήση του sample, ούτε έλαβαν ποτέ τα πνευματικά δικαιώματα που τους αναλογούσαν.
«Αυτή η υπόθεση αντιπροσωπεύει μία κλασική μάχη μεταξύ του Δαβίδ και του Γολιάθ», αναφέρεται χαρακτηριστικά στο κείμενο της αγωγής, θέτοντας το πλαίσιο της αναμέτρησης.
«Οι ενάγοντες είναι ανεξάρτητοι, καθημερινοί δημιουργοί που επιδιώκουν να ανακτήσουν τη νόμιμη αποζημίωσή τους, η οποία διοχετεύθηκε παράνομα σε δισκογραφικές εταιρείες δισεκατομμυρίων δολαρίων, παγκόσμιους εκδότες μουσικής και διεθνείς καλλιτέχνες, παραγωγούς και τραγουδοποιούς», συμπληρώνουν οι νομικοί εκπρόσωποι των δύο συνθετών.
Πέρα από τις κατηγορίες για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων, η αγωγή περιλαμβάνει και σοβαρούς ισχυρισμούς για αθέτηση συμβολαίου και παραβίαση καταπιστευματικού καθήκοντος εναντίον της Sony Music Publishing, η οποία ελέγχει τα δικαιώματα της σύνθεσης του «Skatin’».
Οι Bravo και Renaud υποστηρίζουν ότι όταν εντόπισαν τη χρήση του sample πριν από δύο χρόνια, ενημέρωσαν αμέσως τη Sony και της ζήτησαν να κινηθεί νομικά για λογαριασμό τους. Η εταιρεία, ωστόσο, σύμφωνα με τους ίδιους, αρνήθηκε να προχωρήσει τη διαδικασία, καθώς διατηρεί οικονομικά συμφέροντα και στα δικαιώματα του «Nasty Girl».
«Επιλέγοντας να προστατεύσει τους εξαιρετικά κερδοφόρους πελάτες της σε άμεσο βάρος των καθηκόντων της απέναντι στους ενάγοντες, η Sony Publishing ενήργησε με κακή πίστη και συντάχθηκε εσκεμμένα με τους παραβάτες», αναφέρεται στην αγωγή.
«Η άρνηση της Sony Publishing να υπερασπιστεί τους δημιουργούς της βασικής μουσικής υποδομής ανάγκασε τους ενάγοντες να εξαντλήσουν τις οικονομίες μιας ζωής για να κινήσουν οι ίδιοι αυτή τη διαδικασία», συνεχίζει το δικόγραφο, περιγράφοντας την οικονομική πίεση που υφίστανται οι δύο ηλικιωμένοι δημιουργοί.
Η νομική πλευρά της υπόθεσης, πάντως, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αναμένεται να κριθεί σε λεπτομέρειες που αφορούν το ιδιοκτησιακό καθεστώς των τραγουδιών. Οι Bravo και Renaud είχαν παραχωρήσει όλα τα πνευματικά δικαιώματα του «Skatin’» στην εταιρεία Kenya Music Inc. το 1980, η οποία σήμερα ελέγχεται από τη Sony.
Αυτό το στοιχείο ενδέχεται να αποτελέσει το βασικό επιχειρηματικό όπλο της υπεράσπισης, καθώς οι εναγόμενοι μπορούν να ισχυριστούν ότι οι δύο συνθέτες δεν έχουν τη νομική βάση να καταθέσουν αγωγή, αφού δεν κατέχουν πλέον οι ίδιοι τα δικαιώματα της σύνθεσης.
Η υπόθεση φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη συζήτηση για τα δικαιώματα των παλαιότερων δημιουργών, οι οποίοι συχνά βλέπουν τα έργα τους να ανακυκλώνονται σε σύγχρονες παραγωγές χωρίς να λαμβάνουν την αναγνώριση ή την αμοιβή που τους αναλογεί.
Παράλληλα, αναδεικνύει τις γκρίζες ζώνες στις συμφωνίες που υπογράφηκαν πριν από δεκαετίες, σε μία εποχή που η τεχνολογία και οι μέθοδοι παραγωγής της hip-hop δεν είχαν ακόμη διαμορφώσει τους σημερινούς κανόνες της αγοράς. Η απόφαση του δικαστηρίου θα δείξει αν οι παλιοί κανόνες μπορούν να προστατεύσουν τους δημιουργούς του χθες απέναντι στους κολοσσούς του σήμερα.
