Ο Steve Lacy επιστρέφει με το «Oh Yeah?», έναν ανήσυχο και βαθιά προσωπικό δίσκο που ενώνει breakbeats, κιθαριστικές μπαλάντες, trip-hop ατμόσφαιρες, πειραματική R&B και ένα συχνά ακατέργαστο χιούμορ. Με συμμετοχές από τις SZA, Erykah Badu και Cecile Believe, ο τραγουδοποιός και πολυοργανίστας εξετάζει την αγάπη, την queer ταυτότητά του, τη σχέση με τον πατέρα του και τις ρίζες του, χτίζοντας το πιο φιλόδοξο άλμπουμ της μέχρι τώρα πορείας του.
Το ερωτηματικό στον τίτλο του «Oh Yeah?» λέει σχεδόν όσα και τα τραγούδια του. Ο Steve Lacy ακούγεται έτοιμος να αφεθεί στον έρωτα, στην επιθυμία και στη στιγμή, όμως κάθε βεβαιότητα συνοδεύεται από μια δεύτερη σκέψη. Η χαρά μετατρέπεται σε αμηχανία, η τρυφερότητα συναντά το χοντροκομμένο αστείο και η εξωστρέφεια καταλήγει συχνά σε μια ήσυχη, προσωπική παραδοχή.
Η πρώτη ένδειξη αυτής της κατεύθυνσης είχε φτάσει το προηγούμενο καλοκαίρι με το «Nice Shoes». Το φρενήρες breakbeat ξάφνιασε ένα κοινό που είχε συνδέσει τον Lacy κυρίως με την κιθάρα, τις ελαστικές μπασογραμμές και τη χαλαρή sensuality των προηγούμενων κυκλοφοριών του.
Στα τελευταία λεπτά του «Nice Shoes», ωστόσο, η γνώριμη κιθάρα επέστρεφε και ο Lacy άφηνε τη φωνή του να κινηθεί με μεγαλύτερη γλυκύτητα. Εκεί βρισκόταν ήδη ο βασικός μηχανισμός του νέου άλμπουμ: κάθε κατεύθυνση μπορεί να ανατραπεί, κάθε ατμόσφαιρα μπορεί να ανοίξει χώρο για μια εντελώς διαφορετική ιδέα.
Στο «Oh Yeah?» τα breakbeats συνυπάρχουν με κιθαριστικές μπαλάντες, θολές trip-hop υφές και σκόπιμα άβολες στιχουργικές εικόνες. Ο Lacy δεν αντιμετωπίζει αυτά τα στοιχεία ως ξεχωριστές ασκήσεις ύφους. Τα χρησιμοποιεί σαν διαφορετικές εκδοχές της ίδιας προσωπικότητας, ενός ανθρώπου που μπορεί να είναι ρομαντικός, αστείος, αυτάρεσκος και ευάλωτος μέσα στην ίδια πρόταση.
Η ικανότητά του να κινείται ανάμεσα σε διαφορετικούς ήχους έχει χτιστεί εδώ και χρόνια. Ως μέλος των The Internet, των οποίων το πολυαναμενόμενο νέο άλμπουμ βρίσκεται καθ’ οδόν, ανέπτυξε έναν τρόπο παιξίματος που αναγνωρίζεται από λίγες νότες. Παράλληλα, έχει προσφέρει την οργανοπαικτική του ευφυΐα σε καλλιτέχνες όπως ο Kendrick Lamar, πολύ πριν η προσωπική του διαδρομή τον οδηγήσει σε τραγούδια με δισεκατομμύρια streams.
Η συνύπαρξη rock, πειραματικής R&B και pop ιδεών έχει φυσικά παλαιότερη ιστορία από τη γενιά του Lacy. Η σύγκριση που επανέρχεται συχνότερα, ιδιαίτερα μέσα από συζητήσεις στο TikTok, είναι το «Blonde» του Frank Ocean. Ο δίσκος έχει πλέον συμπληρώσει μία δεκαετία ζωής και παραμένει σημείο αναφοράς για τον τρόπο με τον οποίο διάσπαρτες επιρροές μπορούν να ενωθούν σε ένα συνεκτικό και συναισθηματικά ισχυρό σύνολο.
Με το «Oh Yeah?», ο Lacy παρουσιάζει το πιο πειστικό επιχείρημά του για μια θέση ανάμεσα στους σημαντικότερους pop auteurs της γενιάς του. Η ουσία βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο η μουσική κινητικότητα αποκαλύπτει σταδιακά μια σταθερή τρυφερότητα. Όσο περισσότερο αλλάζουν οι ρυθμοί και οι υφές, τόσο πιο καθαρά ακούγεται η ανάγκη του να αγαπήσει και να αγαπηθεί.
Στο «Is It Cool» συναντά τη SZA, μια συνεργασία που μοιάζει σχεδόν αναπόφευκτη. Και οι δύο έχουν την ικανότητα να γράφουν ρεφρέν που ακούγονται σαν αυθόρμητες εξομολογήσεις, γεννημένες μέσα στην ένταση μιας σχέσης πριν προλάβει να επέμβει η ψυχραιμία.
«Δεν χρειάζεται να με εμπιστεύεσαι για να με αγαπάς, μωρό μου», τραγουδά ο Lacy. Η φράση περιέχει κάτι παράλογο, όμως η ερμηνεία του είναι τόσο ειλικρινής ώστε γίνεται εύκολο να πιστέψει κανείς πως, εκείνη τη στιγμή, την εννοεί απόλυτα.
Το «Is It Cool» περνά σχεδόν ανεπαίσθητα στο «The Feeling», το πρώτο επίσημο single του δίσκου. Πρόκειται για μια μπαλάντα που αφήνει τη μελωδία να αναπνεύσει πάνω από μια υπομονετική μπασογραμμή, ενώ η φωνή του Lacy κινείται στην ατμόσφαιρα με την ελαφρότητα καπνού.
«Είμαι το μωρό σου;», τραγουδά ο Lacy στο ρεφρέν. Η ερώτηση ακούγεται απλή, αλλά συγκεντρώνει την κεντρική αγωνία του άλμπουμ: πόσο ασφαλής μπορεί να νιώσει κάποιος μέσα σε μια σχέση όταν η ανάγκη για επιβεβαίωση παραμένει διαρκώς παρούσα;
Λίγο αργότερα, το «Pure Color» αλλάζει ξανά το περιβάλλον. Με την Erykah Badu στο πλευρό του, ο Lacy περνά σε μια αργή, dubby διαδρομή με βαρύ μπάσο και σκοτεινή trip-hop αίσθηση που θυμίζει Portishead.
Η Badu κινείται ρυθμικά πάνω από την παραγωγή με μια από τις πιο ζωντανές πρόσφατες ερμηνείες της. Ο Lacy, από την άλλη, κατεβάζει τη φωνή του σχεδόν σε ψίθυρο και περιγράφει έναν έρωτα που καταλαμβάνει ολόκληρο τον εσωτερικό χώρο του ανθρώπου.
Η κιθάρα επιστρέφει στο «Show You Me», ένα τραγούδι που διαθέτει την αμεσότητα για να φτάσει σε ευρύτερο κοινό. Το προηγούμενο άλμπουμ του, το βραβευμένο με Grammy «Gemini Rights», έδειξε ότι ο Lacy μπορούσε να λειτουργήσει μέσα στη μεγάλη κλίμακα της σύγχρονης pop, με παραγωγές που χωρούσαν άνετα σε τεράστιες πλατφόρμες και τραγούδια που ξεπέρασαν το ένα δισεκατομμύριο streams.
Το «Oh Yeah?» προτιμά μικρότερες κινήσεις και λεπτομέρειες που γίνονται αντιληπτές μετά από επαναλαμβανόμενες ακροάσεις. Ο δεσμός ανάμεσα στα τραγούδια προκύπτει συχνά από τους στίχους του, οι οποίοι μπορούν να περάσουν από την τρυφερότητα στη χυδαιότητα χωρίς καμία προειδοποίηση.
«Έχει περάσει καιρός από τότε που είχα λίγο μου** κολλημένο στα δόντια μου», τραγουδά ο Lacy στο «Show You Me». Η βεβαιότητα με την οποία εκφέρει τη φράση σχεδόν καλύπτει τον παραλογισμό της, πριν το γλυκό ρεφρέν επαναφέρει το τραγούδι σε μια πιο ζεστή συναισθηματική περιοχή.
Αυτό το χιούμορ δεν λειτουργεί ως διακοσμητική πρόκληση. Δίνει την αίσθηση ότι ο ακροατής αποκτά πρόσβαση στις αφιλτράριστες σκέψεις του Lacy, όπως εμφανίζονται πριν οργανωθούν σε μια πιο προσεκτική δημόσια εικόνα. Η αμηχανία γίνεται μέρος της οικειότητας.
Παρόμοια ενέργεια έχει το «Lovesexdrugbomb», το οποίο ακούγεται σαν φωνητικό μήνυμα που στάλθηκε σε μια στιγμή έντονης συναισθηματικής φόρτισης. Η Cecile Believe, για την οποία ο Lacy είχε μιλήσει με μεγάλο ενθουσιασμό στη συνέντευξή του, εμφανίζεται με ένα δεύτερο ρεφρέν και προσθέτει ένα στιλπνό R&B τελείωμα.
Την ίδια στιγμή, η κιθάρα του Lacy σηκώνει σταδιακά την ατμόσφαιρα, δίνοντας στο τραγούδι μια αίσθηση αιώρησης. Η ελευθερία της ερμηνείας ταιριάζει με έναν δίσκο που ενδιαφέρεται περισσότερο για τη συναισθηματική αλήθεια της στιγμής παρά για την καθαρή και τακτοποιημένη εξήγησή της.
Στιχουργικά, το «Oh Yeah?» επιστρέφει επίμονα σε ένα βασικό ερώτημα: μπορεί η αγάπη να λειτουργήσει στην πράξη ή παραμένει μια ιδέα που καταρρέει όταν έρθει σε επαφή με τον φόβο, τη ζήλια και την ανασφάλεια; Μέσα σε αυτή την αναζήτηση, η queer ταυτότητα του Lacy εμφανίζεται φυσικά, χωρίς να χρειάζεται να ανακοινωθεί ή να εξηγηθεί.
Το ίδιο ισχύει για τη σχέση με τον πατέρα του, ο οποίος έχει φύγει από τη ζωή, και για τη σύνδεσή του με τις φιλιππινέζικες ρίζες του. Οι πληροφορίες αυτές περνούν μέσα από τα τραγούδια όπως οι λεπτομέρειες που μαθαίνει κανείς σταδιακά για έναν φίλο. Δεν συγκεντρώνονται σε ένα μόνο σημείο· σχηματίζουν την εικόνα αργά, μέσα από μικρές αναφορές και συναισθηματικά ίχνη.
Η κορύφωση έρχεται στα δύο τελευταία τραγούδια. Το εννιάλεπτο «Nice Shoes / In Your World» επεκτείνει το περσινό teaser και το τοποθετεί μέσα σε ένα μεγαλύτερο πλαίσιο, με καθηλωτικά synths να προετοιμάζουν την είσοδο του γρήγορου breakbeat.
Μέσα στη ροή του άλμπουμ, το τραγούδι λειτουργεί σαν ξέσπασμα έπειτα από ώρες συγκράτησης. Η ένταση θυμίζει μια νύχτα σε κλαμπ όπου ο ενθουσιασμός μιας νέας σχέσης αρχίζει να περνά από την ευφορία στην παραζάλη, με τον χρόνο να χάνει τη συνηθισμένη του μορφή.
Στο δεύτερο μισό έρχεται η πτώση της έντασης και μαζί της η αυτοπαρατήρηση. «Μπορούμε να παραμείνουμε φίλοι, να μοιραστούμε ένα καλοκαίρι;», τραγουδά ο Lacy, ενώ η πιθανότητα μιας κοινής συνέχειας μοιάζει ήδη εύθραυστη.
Ακολουθεί ένα spoken-word κλείσιμο, στο οποίο ευχαριστεί τους παλιούς του έρωτες μέσα στη διαυγή θολούρα του τέλους μιας ηλεκτρισμένης βραδιάς. «Πρέπει να φύγω από εδώ, παιδιά», λέει ο Lacy, λίγο πριν τα breaks επιστρέψουν με ορμή.
Η φαινομενική λύτρωση δεν διαρκεί. Το psych-rock υστερόγραφο «Bebe» μετατρέπει την κάθαρση του «In Your World» σε νέα αμφιβολία και αμφισβητεί όσα έμοιαζαν να έχουν ξεκαθαρίσει λίγα λεπτά νωρίτερα.
Ο Steve Lacy ολοκληρώνει το «Oh Yeah?» χωρίς να προσφέρει μια εύκολη απάντηση για την αγάπη. Προτιμά να κρατήσει ζωντανές τις αντιφάσεις της: τη σωματική επιθυμία, την ανάγκη για εμπιστοσύνη, το αστείο που κρύβει αμηχανία και τη βεβαιότητα που μπορεί να διαλυθεί μέσα σε μία μόνο σκέψη.
Αυτή η αστάθεια δίνει στον δίσκο τον χαρακτήρα του. Το «Oh Yeah?» ακούγεται σαν προσωπικός κόσμος που μετακινείται συνεχώς, αλλά παραμένει αναγνωρίσιμος επειδή στο κέντρο του βρίσκεται πάντα ο ίδιος άνθρωπος. Ο τίτλος ξεκινά σαν δήλωση και τελειώνει σαν ερώτηση — ακριβώς όπως οι σχέσεις που περιγράφει.
