Ο Γιάννης Χαρούλης συναντά για πρώτη φορά δισκογραφικά τον Δημήτρη Μπάκουλη στους «Αγγέλους Των Πρωινών», ένα τραγούδι βασισμένο σε αδημοσίευτους στίχους του Άλκη Αλκαίου και μουσική του Δημήτρη Καρρά. Μετά «Το Βαλς των ονείρων», η νέα κυκλοφορία συνεχίζει έναν κύκλο τραγουδιών που φέρνει στο φως άγνωστο υλικό του σημαντικού ποιητή και στιχουργού, φωτίζοντας ξανά τη γραφή του γύρω από την απώλεια, τη μνήμη, τη μοναξιά και την προσδοκία ενός θαύματος.
Οι «Άγγελοι Των Πρωινών» φέρνουν μαζί δύο φωνές με διαφορετική διαδρομή και κοινή αίσθηση του ελληνικού τραγουδιού. Ο Γιάννης Χαρούλης και ο Δημήτρης Μπάκουλης ερμηνεύουν για πρώτη φορά μαζί σε δισκογραφική ηχογράφηση στίχους του Άλκη Αλκαίου, με τον Δημήτρη Καρρά να αναλαμβάνει τη μουσική.
Το τραγούδι αποτελεί τη δεύτερη κυκλοφορία από την ολοκληρωμένη δουλειά που βασίζεται σε αδημοσίευτα χειρόγραφα του Αλκαίου. Είχε προηγηθεί «Το Βαλς Των Ονείρων», ανοίγοντας έναν κύκλο μέσα από τον οποίο άγνωστες σελίδες του ποιητή περνούν από το χαρτί στη φωνή και στη δημόσια ακρόαση.
Αυτή η διαδικασία έχει τη δική της ευθύνη. Η μελοποίηση στίχων ενός ανθρώπου που δεν βρίσκεται πια εδώ για να συμμετέχει στις αποφάσεις απαιτεί μέτρο, προσοχή και κατανόηση της γλώσσας του. Η μουσική καλείται να πλησιάσει τις λέξεις χωρίς να καλύψει τις σιωπές τους και να αναδείξει τον ρυθμό που ήδη κρύβουν μέσα τους.
Ο Δημήτρης Καρράς κινείται σε αυτή την κατεύθυνση, ακολουθώντας τη συναισθηματική ένταση των στίχων με διακριτικότητα. Η μελωδία αφήνει χώρο στις φράσεις του Αλκαίου, ενώ οι δύο ερμηνείες λειτουργούν σαν διαφορετικές πλευρές της ίδιας εξομολόγησης.
Στο κέντρο του τραγουδιού βρίσκεται ένας στίχος που συμπυκνώνει ολόκληρη την ατμόσφαιρά του. «Είναι αργά για προσευχές και είναι νωρίς για κλάματα», τραγουδούν ο Γιάννης Χαρούλης και ο Δημήτρης Μπάκουλης.
Η φράση αιωρείται ανάμεσα στην παραίτηση και στην ελπίδα. Περιγράφει εκείνη την ενδιάμεση ώρα κατά την οποία η απώλεια έχει ήδη γίνει αισθητή, όμως η τελική αποδοχή της δεν έχει έρθει ακόμη. Μέσα σε αυτό το στενό περιθώριο παραμένει ανοιχτή η πιθανότητα μιας αλλαγής, μιας επιστροφής ή ενός θαύματος, αρκεί κάποιος να συνεχίσει να το αναζητά.
Το ίδιο το χειρόγραφο δίνει ένα ακόμη στοιχείο για τον κόσμο μέσα στον οποίο γεννήθηκαν οι «Άγγελοι Των Πρωινών». Κάτω από τον τίτλο, ο Άλκης Αλκαίος είχε σημειώσει μία φράση του Bob Dylan: «Άκου εκείνο το μοναχικό σφύριγμα, ακούγεται πολύ καλό για να κλάψεις…», έγραφε.
Η αναφορά αυτή λειτουργεί σαν μικρό κλειδί για την ανάγνωση των στίχων. Το μοναχικό σφύριγμα παραπέμπει σε έναν ήχο που έρχεται από μακριά, κουβαλώντας ταυτόχρονα παρηγοριά και θλίψη. Είναι μία εικόνα συγγενική με τη γραφή του Αλκαίου, όπου η προσωπική πληγή συναντά συχνά έναν ευρύτερο ανθρώπινο ορίζοντα.
Στους «Αγγέλους Των Πρωινών», η απώλεια, η μοναξιά και η μνήμη συνδέονται με τους ανθρώπους που φεύγουν, με όσα αφήνουν πίσω τους και με τη σιωπή που καταλαμβάνει τον χώρο τους. Το φως τους επιμένει μέσα από μικρά ίχνη: μία φράση, μία εικόνα, έναν ήχο ή μία ανάμνηση που επιστρέφει την ώρα που όλα γύρω μοιάζουν ακίνητα.
Αυτός είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους οι στίχοι του Άλκη Αλκαίου διατηρούν την αμεσότητά τους. Η γλώσσα του μπορεί να είναι ποιητική, όμως παραμένει στενά δεμένη με πραγματικές εμπειρίες. Μιλά για τον φόβο, την απουσία και την ανάγκη του ανθρώπου να κρατηθεί από κάτι, χωρίς να δίνει εύκολες απαντήσεις.
Η πρώτη δισκογραφική συνάντηση του Γιάννη Χαρούλη και του Δημήτρη Μπάκουλη αποκτά έτσι ουσιαστικό λόγο ύπαρξης, καθώς στηρίζεται στην ανάγκη να ακουστούν οι στίχοι μέσα από δύο διαφορετικά ηχοχρώματα. Οι φωνές συνομιλούν, πλησιάζουν η μία την άλλη και μεταφέρουν το αίσθημα μιας κοινής μνήμης.
Οι «Άγγελοι Των Πρωινών» εντάσσονται σε μία ευρύτερη προσπάθεια να ανοίξουν τα αρχεία του Άλκη Αλκαίου με σεβασμό στο υλικό του. Κάθε τέτοια κυκλοφορία προσθέτει μία άγνωστη σελίδα στη διαδρομή του και επιτρέπει στο κοινό να δει πώς οι ιδέες, οι εικόνες και οι αγωνίες του συνεχίζουν να εξελίσσονται.
Οι «Άγγελοι Των Πρωινών» επιστρέφουν στο βασικό ερώτημα που διατρέχει μεγάλο μέρος του έργου του Άλκη Αλκαίου: τι μένει όταν ένας άνθρωπος φύγει; Η απάντηση βρίσκεται στις λέξεις, στις μνήμες και στο φως που επιμένει να περνά μέσα από τις απουσίες.
Με τη μουσική του Δημήτρη Καρρά και τις φωνές του Γιάννη Χαρούλη και του Δημήτρη Μπάκουλη, ένα αδημοσίευτο χειρόγραφο βρίσκει τον δρόμο του προς τους ακροατές. Και μέσα στη δύσκολη ώρα ανάμεσα στις προσευχές και στα κλάματα, αφήνει ανοιχτό ένα μικρό παράθυρο για το θαύμα.
