Στο πιο προσωπικό σόλο άλμπουμ του μέχρι σήμερα, ο Brandon Flowers αφήνει πίσω του τη λάμψη των The Killers και στρέφεται στην country για να επιστρέψει στις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας, να κοιτάξει κατάματα το παρελθόν και να αναρωτηθεί τι απομένει μπροστά.
Η ιδέα ενός ολοκληρωμένου country άλμπουμ από τον Brandon Flowers δεν μοιάζει ακριβώς με ξαφνική στροφή. Η country υπήρχε ανέκαθεν, άλλοτε πιο διακριτικά και άλλοτε με μεγαλύτερη ένταση, μέσα στη μουσική γλώσσα των The Killers.
Από την εικόνα του καουμπόη στο βίντεο του «All These Things That I’ve Done» μέχρι την αίσθηση της αμερικανικής ενδοχώρας που διαπερνούσε το «Sam’s Town», ο Flowers και το συγκρότημά του δεν έκρυψαν ποτέ αυτή την πλευρά των επιρροών τους. Ακόμη και στις ιστορίες που αφηγούνταν τραγούδια όπως το «Jenny Was A Friend Of Mine», υπήρχε εκείνη η σκοτεινή, νυχτερινή ατμόσφαιρα που θα μπορούσε να συναντήσει κανείς στο «Nebraska» του Bruce Springsteen.
Το «Pressure Machine» έφερε αυτή την πλευρά ακόμη πιο κοντά στην επιφάνεια. Το άλμπουμ των The Killers κινήθηκε μέσα σε μία σχεδόν μυθική εκδοχή της Αμερικής, γεμάτη μικρές πόλεις, οικογενειακές ιστορίες και ανθρώπους που προσπαθούν να καταλάβουν τη θέση τους στον κόσμο.
Το «Thrasher» ξεκινά από εκεί, αλλά ο Flowers πηγαίνει ακόμη πιο βαθιά.
Η διαφορά με τις προηγούμενες σόλο δουλειές του είναι αισθητή. Τόσο το «Flamingo» του 2010 όσο και το «The Desired Effect» έμοιαζαν συχνά σαν παράλληλες διαδρομές της μουσικής που ήδη έκανε με τους The Killers.
Το πρώτο επέστρεφε σε γνώριμα στοιχεία από τον ήχο του συγκροτήματος, ενώ το δεύτερο αντλούσε από την pop και την indie της δεκαετίας του 1980, δύο από τις βασικές πηγές που βρίσκονται στον πυρήνα του «Hot Fuss». Με το «Thrasher», όμως, ο Flowers βρίσκει επιτέλους μία πραγματικά διαφορετική ταυτότητα για τη σόλο πορεία του.
Ηχογραφημένο στο Νάσβιλ, το άλμπουμ δεν αντιμετωπίζει την country σαν ένα ακόμη μουσικό ύφος που μπορεί να φορέσει προσωρινά ένας καλλιτέχνης. Ο Flowers μοιάζει να επιστρέφει σε έναν ήχο που υπήρχε στη ζωή του πολύ πριν ανακαλύψει τους Oasis, τους New Order και τους The Smiths.
Όπως είχε πει ο ίδιος στο NME, στα 45 του χρόνια αισθάνεται πλέον ότι έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου έχει εξελιχθεί αρκετά ως δημιουργός ώστε να γράψει τραγούδια για ιστορίες από την παιδική του ηλικία στο Νέφι της Γιούτα που δεν είχε αφηγηθεί ποτέ μέχρι σήμερα.
«Επιτέλους είμαι έτοιμος να το κάνω», είχε πει ο Brandon Flowers, εξηγώντας ότι βρίσκεται πλέον σε μία περίοδο «εξέλιξης της τέχνης μου» που του επιτρέπει να γράψει αυτά τα τραγούδια.
Το πρώτο τραγούδι του άλμπουμ, «Does It Ever Cross Your Mind?», ανοίγει την πόρτα σε αυτόν τον κόσμο με την αμεσότητα μιας παλιάς country ιστορίας. Η φωνή του Flowers, οι μελωδίες και η αίσθηση της πατρίδας δημιουργούν ένα κλίμα που διατρέχει ολόκληρο το άλμπουμ.
Στο «Plans», η προσέγγιση γίνεται πιο συγκρατημένη και τρυφερή. Είναι μία πλευρά του Brandon Flowers που σπάνια έχει ακουστεί τόσο καθαρά στη δισκογραφία του.
Τα έγχορδα, η pedal steel κιθάρα και η φυσαρμόνικα δίνουν στο τραγούδι μία μελαγχολική ομορφιά, ενώ οι στίχοι επιστρέφουν στις προσδοκίες της νεότητας και στην απόσταση ανάμεσα στα σχέδια που κάνουμε και στη ζωή που τελικά ακολουθούμε.
«Η λίμνη τρέφεται από το χιόνι του Ιουλίου που έλιωσε / το οποίο βλέπαμε να πέφτει από τα παράθυρα τον Ιανουάριο / στην τάξη μας / με τη δασκάλα να αναρωτιέται πώς στο καλό βρέθηκαν εδώ / τόσο μακριά από τα σχέδια που είχαν κάνει χρόνια πριν», τραγουδά ο Flowers.
Το «Plans» είναι ένα από τα πιο συγκινητικά τραγούδια του δίσκου, αλλά το «Thrasher» δεν μένει διαρκώς σε αυτή τη μελαγχολική πλευρά. Μεγάλο μέρος του άλμπουμ έχει ενέργεια, χιούμορ και μία διάθεση που θυμίζει περισσότερο μία βραδιά σε παλιό σαλούν παρά μία σιωπηλή εξομολόγηση.
Το «Paradise», για παράδειγμα, βρίσκει τον Flowers σε πιο παιχνιδιάρικη διάθεση. Το τραγούδι αντλεί από τις εμπειρίες του από τα καζίνο, αλλά οι στίχοι του αφήνουν και μία διαφορετική σκέψη να αιωρείται: μήπως ο Flowers αρχίζει να αναρωτιέται αν πλησιάζει σε ένα διαφορετικό κεφάλαιο της καριέρας του;
«Δεν τους τραβάω πια τόσο γρήγορα όσο παλιά / το κυνήγι των εντυπωσιακών αυτοκινήτων είναι παιχνίδι για νεότερους άντρες», τραγουδά.
Η country του «Thrasher» δεν είναι λιτή ή απογυμνωμένη. Η παραγωγή είναι γεμάτη λεπτομέρειες και ενορχηστρωτικές ιδέες, δείχνοντας έναν καλλιτέχνη που δεν κρύβει τον ενθουσιασμό του για την ιστορία και τις δυνατότητες του είδους.
Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στο «Tiger’s Blood», ίσως στο τραγούδι που βρίσκεται πιο κοντά σε ό,τι θα μπορούσε να εμφανιστεί σε ένα άλμπουμ των The Killers. Η ενορχήστρωση και η σταδιακή κορύφωση του τραγουδιού, όμως, το οδηγούν τελικά σε διαφορετική κατεύθυνση.
Το «Tiger’s Blood» μοιάζει με μία διαδρομή μέσα σε παλιές φωτογραφίες. Ο Flowers περιγράφει έναν κόσμο γεμάτο νεανικές αναμνήσεις, μικρές πόλεις και ανθρώπους που ονειρεύονται να φύγουν από αυτές.
Στο «Angel», οι πρώτες νότες φέρνουν στον νου το «The River» του Bruce Springsteen, αλλά η σύγκριση σύντομα υποχωρεί μπροστά στην εξέλιξη του τραγουδιού. Υπάρχουν στιγμές όπου ο Flowers φαίνεται να δανείζεται γνώριμα στοιχεία από την αμερικανική τραγουδοποιία, χωρίς όμως να μένει εγκλωβισμένος σε αυτά.
Δεν λειτουργούν όλα με την ίδια ένταση. Το «In A Heartbeat» χάνει κάπως τη δυναμική του μέσα στην πιο αργή εξέλιξή του, ενώ το «Angel» προσπαθεί να αφηγηθεί μία ιστορία που δεν βρίσκει πάντοτε τον πιο φυσικό τρόπο να εξελιχθεί.
Αυτές οι αδυναμίες, ωστόσο, δεν αλλάζουν τη συνολική εικόνα ενός άλμπουμ που ανταμείβει τον ακροατή όσο περισσότερο παραμένει μέσα στον κόσμο του.
Η πιο συγκινητική στιγμή του «Thrasher» έρχεται με το «Miss America», ένα τραγούδι γραμμένο σαν επιστολή από την αδελφή του Flowers, η οποία προσπαθεί να ξεφύγει από έναν κύκλο κακοποίησης.
«Πόσο ακόμη θα χρειαστεί μέχρι να είμαστε αρκετές, ώστε να είμαστε το μόνο πράγμα που χρειάζεσαι;», ακούγεται στο τραγούδι.
Το άλμπουμ κορυφώνεται με το «An American Dream», ένα από τα πιο παράξενα και ταυτόχρονα πιο γοητευτικά τραγούδια που έχει γράψει ο Flowers. Η ιστορία ξεκινά από ένα όνειρο για το τέλος της ζωής του και μετατρέπεται σε μία σουρεαλιστική συνάντηση με τον Elvis Presley.
Ο Flowers φαντάζεται τον Elvis να τον παραλαμβάνει με ένα Tesla Model X και οι δύο τους αρχίζουν να μιλούν για τη ζωή, τον θάνατο και το ερώτημα που επιστρέφει ξανά και ξανά όταν ένας άνθρωπος κοιτάζει πίσω: άξιζαν όλα τελικά;
Σε ένα άλλο σημείο, ο Flowers βρίσκεται μπροστά σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο και θέλει να τηλεφωνήσει στη μητέρα του, πριν συνειδητοποιήσει ότι έχει ξεχάσει πως εκείνη έχει πεθάνει. Η πραγματικότητα και το όνειρο μπλέκονται, όπως συμβαίνει συχνά στις αναμνήσεις όταν το παρελθόν επιστρέφει με τρόπο που δεν μπορείς να ελέγξεις.
Στο τέλος της ιστορίας, ο Elvis του δίνει τα κλειδιά και του λέει: «Άφησέ το στον Ιησού».
Το «Thrasher» είναι ένα άλμπουμ που καταφέρνει να είναι συγκινητικό χωρίς να γίνεται υπερβολικά βαρύ. Ταυτόχρονα, έχει αρκετή ενέργεια και χιούμορ ώστε να μη μετατραπεί σε μία σειρά από σοβαρές αναδρομές στο παρελθόν.
Πάνω απ’ όλα, ο Brandon Flowers χρησιμοποιεί την country για να μιλήσει για τον εαυτό του με έναν τρόπο που δεν είχε επιχειρήσει τόσο ξεκάθαρα στο παρελθόν. Επιστρέφει στην παιδική ηλικία του, στις μικρές πόλεις της Γιούτα, στα πρώτα του όνειρα και σε ανθρώπους που άφησαν το αποτύπωμά τους στη ζωή του.
Παράλληλα, κοιτάζει μπροστά και αναρωτιέται τι ακολουθεί.
Αν κάποιος περιμένει από το «Thrasher» έναν ακόμη γύρο από τη λάμψη του Λας Βέγκας ή τους μεγάλους indie ύμνους των The Killers, πιθανότατα θα βρεθεί μπροστά σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο Flowers δεν ενδιαφέρεται εδώ να αναπαραγάγει το παρελθόν του.
Αντίθετα, φαίνεται να χρησιμοποιεί την country ως έναν τρόπο να βγει από τη γνώριμη σκιά του συγκροτήματος και να εξερευνήσει μία πλευρά του που υπήρχε πάντοτε στη μουσική του, αλλά δεν είχε ποτέ βρεθεί τόσο ξεκάθαρα στο επίκεντρο.
Το αποτέλεσμα είναι ίσως το πιο ξεχωριστό σόλο άλμπουμ του μέχρι σήμερα. Και αν το «Thrasher» αποδειχθεί τελικά η τελευταία του σόλο δουλειά, τότε ο Brandon Flowers φαίνεται να έχει βρει έναν ιδιαίτερα ταιριαστό τρόπο να κλείσει αυτό το κεφάλαιο: όχι με τα φώτα του Λας Βέγκας αναμμένα, αλλά με έναν ανοιχτό δρόμο μπροστά του και το βλέμμα στραμμένο ταυτόχρονα προς τα πίσω και προς το μέλλον.
