Η Olivia Rodrigo μιλά για την πιο δυνατή στιγμή της ζωής της, τις στιγμές συγκίνησης κάτω από το δέντρο ευχών της Yoko Ono και τα είκοσι εκατομμύρια δολάρια για τα δικαιώματα των γυναικών.
Όταν τα φώτα έσβησαν στο Great Park στο Irvine της Καλιφόρνιας και οι χιλιάδες θεατές άρχισαν να παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής, η Olivia Rodrigo έκανε κάτι που δείχνει ακριβώς ποια είναι. Αντί να κλειστεί σε κάποιο καμαρίνι ή σε ένα πολυτελές βαν, άρχισε να τρέχει ξυπόλητη στο γρασίδι μαζί με τους φίλους της για να συνειδητοποιήσει τι είχε μόλις συμβεί. Το μονοήμερο φεστιβάλ Daisy Chain Fields που οραματίστηκε και έστησε από το μηδέν δεν ήταν απλώς μία συναυλιακή επιτυχία, αλλά μία αυθεντική γιορτή αλληλεγγύης.
«Το να βλέπω το Daisy Chain Fields να παίρνει σάρκα και οστά χθες ήταν η μεγαλύτερη χαρά της καριέρας μου», έγραψε η Olivia Rodrigo στην προσωπική της ανάρτηση, συνοδεύοντας τα λόγια της με μία φωτογραφία όπου αγκαλιάζει τη Jaime Gerin ενώ οι τεχνικοί αποσυναρμολογούν τη σκηνή. «Mosh pits από riot grrrls, χειροποίητα βραχιολάκια φιλίας να πλέκονται στο γρασίδι και μικρά κορίτσια καθισμένα στους ώμους των μπαμπάδων τους.»
Η εικόνα αυτή αποτύπωσε με αυθεντικότητα το κλίμα ενθουσιασμού που επικράτησε καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Η ίδια δεν παρέλειψε να σταθεί στις αμέτρητες ώρες σκληρής δουλειάς που χρειάστηκαν για να υλοποιηθεί αυτό το απαιτητικό εγχείρημα.
«Ειλικρινά ακόμα δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω ότι όντως έγινε και δεν ξέρω πώς να εκφράσω όλη την ευγνωμοσύνη μου σε όσους πίστεψαν σε αυτό το όραμα και μόχθησαν για να γίνει πραγματικότητα», συνέχισε η νεαρή τραγουδοποιός. «Μόλις τελείωσαν οι συναυλίες, αρχίσαμε να τρέχουμε σαν τρελοί με τους φίλους μου μέσα στον χώρο για να μπορέσουμε να επεξεργαστούμε όλα όσα είχαμε ζήσει.»
Η περιπλάνησή τους μέσα στον άδειο πλέον χώρο του πάρκου κατέληξε σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο που έμελλε να χαραχτεί βαθιά στη μνήμη της. Στην είσοδο του φεστιβάλ είχε στηθεί μία εμβληματική εικαστική παρέμβαση, η οποία συγκέντρωσε τις ελπίδες και τις σκέψεις χιλιάδων ανθρώπων που πέρασαν τις πύλες εκείνη την ημέρα. Ήταν μία στιγμή απόλυτης ησυχίας μετά από ώρες εκκωφαντικής μουσικής.
«Καταλήξαμε να κλείσουμε τη βραδιά μας μπροστά στην εικαστική εγκατάσταση “Wish Tree” της Yoko Ono, ακριβώς στην είσοδο του φεστιβάλ», ανέφερε συγκινημένη η ίδιια. «Ήταν ένα πανέμορφο έργο τέχνης — Yoko αν το διαβάζεις αυτό σε αγαπώ — όπου ο κόσμος έγραφε μία ευχή σε ένα χαρτάκι και την κρεμούσε στα κλαδιά του δέντρου.»
Η τραγουδίστρια αφιέρωσε αρκετή ώρα για να διαβάσει ένα προς ένα τα μηνύματα που άφησε πίσω του το κοινό. Ανάμεσα στις δεκάδες ευχές υπήρχαν απλές καθημερινές σκέψεις, αλλά και βαθιές επιθυμίες για έναν πιο δίκαιο κόσμο.
«Διαβάσαμε πάρα πολλά από αυτά τα σημειώματα», πρόσθεσε η ίδια. «Κάποια ήταν αστεία, όπως “εύχομαι ο σκύλος μου να ζήσει για πάντα” ή “εύχομαι να μακρύνουν τα μαλλιά μου”, αλλά στην πλειονότητά τους όλα έλεγαν το ίδιο ακριβώς πράγμα. Όλοι εύχονταν έναν κόσμο με περισσότερη ειρήνη, ευτυχία για τους ανθρώπους που αγαπούν και μία ευκαιρία να κάνουν τη διαφορά.»
Η συνειδητοποίηση αυτή λειτούργησε καταλυτικά για την ίδια, καθώς είδε το όραμά της να αποκτά ουσιαστικό νόημα μέσα από τις καρδιές των θεατών. Το κοινό αίσθημα ενσυναίσθησης ένωσε ανθρώπους κάθε ηλικίας κάτω από τα κλαδιά του δέντρου.
«Με συγκίνησε τόσο βαθιά όλο αυτό και κατάλαβα ακριβώς γιατί αυτή η μέρα είχε τόση σημασία για μένα», τόνισε η Olivia Rodrigo. «Αυτό το δέντρο μου θύμισε πως είμαστε όλοι πολύ πιο ίδιοι παρά διαφορετικοί και πως κατά βάθος θέλουμε απλώς να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Χθες, το Daisy Chain Fields ένιωθε ακριβώς σαν μία συλλογική ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε καλύτερα και μία υπενθύμιση ότι στο τέλος της ημέρας νοιαζόμαστε αληθινά για τους ανθρώπους.»
Το μουσικό πρόγραμμα ήταν μία σπάνια συνάντηση που γεφύρωσε την ωμή ενέργεια της riot grrrl σκηνής των 90s με τη σύγχρονη εναλλακτική pop. Στη σκηνή ανέβηκαν σπουδαία ονόματα όπως οι Chappell Roan, Doechii, Mitski, Bikini Kill και The Breeders.
Η ίδια η οικοδέσποινα επεφύλασσε τις μεγαλύτερες εκπλήξεις για το δικό της φινάλε, καλώντας δίπλα της θρύλους όπως η Stevie Nicks, η Sarah McLachlan και η Alanis Morissette.
Μιλώντας στο περιοδικό Vogue Philippines, η pop stare εξήγησε ότι ανέλαβε προσωπικά να επικοινωνήσει με όλες τις καλλιτέχνιδες, χωρίς τη διαμεσολάβηση τρίτων. Η ανταπόκριση που συνάντησε ήταν άμεση και συγκινητική, αποδεικνύοντας ότι η ανάγκη για γυναικεία συσπείρωση στη μουσική βιομηχανία είναι πιο ζωντανή από ποτέ.
«Ούτε μία από αυτές δεν ρώτησε “μα θα παίξω δωρεάν;” ή “πω πω, θα είναι πολύ δύσκολο με το πρόγραμμά μου” ή “θα χρειαστεί να ταξιδέψω από άλλη πόλη”», εξήγησε η ίδια. «Νιώθω απίστευτα περήφανη που ανήκω σε αυτή τη γενιά γυναικών.»
Η ουσία της διοργάνωσης δεν περιορίστηκε μόνο στις εντυπωσιακές εμφανίσεις πάνω στο σανίδι, αλλά απέκτησε χειροπιαστή κοινωνική διάσταση. Τα έσοδα από τα εισιτήρια έφτασαν τα 10 εκατομμύρια δολάρια, ποσό που διπλασιάστηκε αυτόματα στα 20 εκατομμύρια χάρη στην ισόποση συνεισφορά της Melinda French Gates. Όλα τα χρήματα θα δοθούν σε αναγνωρισμένες οργανώσεις που προασπίζονται τα δικαιώματα και την υγεία των γυναικών, ανάμεσα στις οποίες βρίσκονται η Planned Parenthood και το Center for Reproductive Rights.
Η πορεία της από τη σειρά «High School Musical: The Musical: The Series» μέχρι τη δημιουργία ενός τέτοιου φεστιβάλ δείχνει μία τραγουδίστρια με ξεκάθαρο όραμα και επίγνωση της δύναμής της. Οι χιλιάδες θαυμαστές που βρέθηκαν στο Έρβιν δεν είδαν απλώς τις αγαπημένες τους τραγουδίστριες, αλλά έγιναν κομμάτι μιας κοινότητας που διεκδικεί χώρο και φωνή.
«Ευχαριστώ ολόψυχα όσους βρέθηκαν εκεί χθες και μου έδειξαν ότι η χαρά είναι κι αυτή μέρος της λύσης», κατέληξε η τραγουδίστρια, δίνοντας μία σαφή υπόσχεση για το μέλλον. «Ραντεβού του χρόνου.»
Η επιστροφή του Daisy Chain Fields έχει ήδη κλειδώσει για το 2027, μετατρέποντας μία αυθόρμητη ιδέα σε έναν θεσμό που ήρθε για να μείνει. Σε μία εποχή γεμάτη κυνισμό, μία 23χρονη κοπέλα απέδειξε ότι το πάθος, η καλή μουσική και η αληθινή αλληλεγγύη μπορούν ακόμα να αλλάξουν τα δεδομένα.
