Στο τέταρτο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ «JAŸ-Z in 8», ο Hov επιστρέφει σε μία από τις πιο δύσκολες σχέσεις της ζωής του, περιγράφει τις καθημερινές του συνήθειες στο στούντιο και θυμάται πώς ένα αλεξίσφαιρο γιλέκο έγινε μέρος της εικόνας του.
Η συζήτηση για το «Where Have You Been» οδηγεί τον Jay-Z σε ένα από τα πιο προσωπικά σημεία του «JAŸ-Z in 8». Απέναντι στον Rick Rubin, επιστρέφει στα χρόνια που μεγάλωσε χωρίς τον πατέρα του, θυμάται τη δύσκολη επανασύνδεσή τους και αποκαλύπτει ότι, λίγο αφότου κατάφεραν να ξαναβρούν επαφή, εκείνος πέθανε.
Το τέταρτο επεισόδιο της σειράς, η οποία κυκλοφορεί κάθε εβδομάδα στο HBO Max με δύο επεισόδια τη φορά, κινείται ανάμεσα σε τέτοιες προσωπικές στιγμές και σε πιο ανάλαφρες ιστορίες από την καριέρα του Jay-Z. Στην αποκλειστική προβολή του επεισοδίου στις 13 Σεπτεμβρίου, ο ίδιος δήλωσε στο Billboard ότι καμία από τις συζητήσεις που έκανε δεν ήταν «δύσκολη», ακόμη και όταν χρειάστηκε να επιστρέψει σε συναισθήματα που είχαν συνδεθεί με μερικά από τα πιο φορτισμένα τραγούδια του.
Το «Where Have You Been», με τη συμμετοχή του Beanie Sigel, γίνεται το ιδανικό σημείο για αυτή τη συζήτηση. Οι δύο ράπερ μιλούν στο τραγούδι για το τραύμα του να μεγαλώνουν χωρίς τους πατεράδες τους και ο Jay-Z εξηγεί στον Rick Rubin τι συνέβη στη δική του ζωή όταν, πολλά χρόνια αργότερα, αποφάσισε να ξανασυναντήσει τον πατέρα του.
Η πρώτη προσπάθεια δεν πήγε καλά. Η μητέρα του τον έπεισε να κάνει το βήμα και εκείνος δέχτηκε, όμως ο πατέρας του δεν εμφανίστηκε στο ραντεβού, με αποτέλεσμα να επιστρέψουν στην επιφάνεια όλα εκείνα τα πικρά συναισθήματα που είχαν οδηγήσει στη ρήξη τους.
Παρόλα αυτά, ο Jay-Z έβαλε στην άκρη τον εγωισμό του και αποφάσισε να του δώσει ακόμη μία ευκαιρία, κυρίως επειδή το ζήτησε η μητέρα του. Τελικά οι δύο τους συναντήθηκαν και έκαναν μια ειλικρινή, ώριμη συζήτηση, από εκείνες που δύσκολα φαντάζεται κανείς ότι μπορούν να συμβούν έπειτα από τόσα χρόνια αποξένωσης.
Η εξέλιξη, όμως, ήταν πολύ πιο σκληρή από όσο θα μπορούσε να περιμένει. Ο Jay-Z βοήθησε τον πατέρα του να σταθεί ξανά στα πόδια του και του βρήκε διαμέρισμα, ενώ τον περιέγραψε ως έναν «ωραίο τύπο» που ήταν καλός στο μπάσκετ. Περίπου έναν μήνα αργότερα, εκείνος πέθανε από σοβαρό πρόβλημα στο ήπαρ, έπειτα από χρόνια κατανάλωσης αλκοόλ και χρήσης ναρκωτικών.
Ήταν μία από τις σπάνιες φορές που ο Jay-Z άφησε τόσο καθαρά να φανεί αυτή η πλευρά της ζωής του, και το συγκεκριμένο σημείο της συζήτησης είναι από τα πιο βαθιά προσωπικά που έχουν παρουσιαστεί μέχρι τώρα στη σειρά.
Η ιστορία του πατέρα του εξηγεί, κατά έναν τρόπο, γιατί το «You Must Love Me» είχε τόσο ιδιαίτερη θέση στη συζήτηση του προηγούμενου επεισοδίου. Εκεί ο Jay-Z είχε επιστρέψει στα πρώτα χρόνια της καριέρας του και στην ενοχή και ντροπή που κουβαλούσε μετά τον πυροβολισμό του αδελφού του στον ώμο, αλλά και στις συνέπειες της εμπλοκής του με τη διακίνηση ναρκωτικών.
Το τραγούδι από το «In My Lifetime, Vol. 1» παραμένει ένα από τα πιο ωμά κομμάτια της δισκογραφίας του και έχει αποκτήσει ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους πιο αφοσιωμένους θαυμαστές του. Ο Jay-Z είχε εξηγήσει ότι το στούντιο λειτούργησε για εκείνον σαν ένα είδος θεραπείας, ιδιαίτερα επειδή είναι εσωστρεφής και μπορούσε εκεί να πει πράγματα που δεν θα έλεγε ποτέ σε μια συνηθισμένη συζήτηση.
Το τέταρτο επεισόδιο αφήνει για λίγο στην άκρη αυτές τις βαριές αναμνήσεις και περνά στον τρόπο με τον οποίο ο Jay-Z δούλευε όταν βρισκόταν στο στούντιο.
Εκεί η εικόνα του είναι πολύ διαφορετική από άλλους μεγάλους ράπερ: ο Eminem, για παράδειγμα, αντιμετωπίζει τον χρόνο στο στούντιο σαν κανονικό οκτάωρο, με αυστηρό πρόγραμμα και ακόμη και διάλειμμα για φαγητό, ενώ ο Kanye West, όταν δούλευε το «My Beautiful Dark Twisted Fantasy», μπορούσε να εργάζεται οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας και να παίρνει ολόκληρη την ομάδα παραγωγής και τους συνεργάτες του μέχρι τη Χαβάη.
Ο Jay-Z ακολουθούσε ένα πολύ πιο χαλαρό πρόγραμμα. Είπε ότι συνήθως έφτανε στο στούντιο γύρω στις 2 ή 3 το μεσημέρι και έμενε μέχρι τις 10 το βράδυ, τόσο σταθερά ώστε, όπως εξήγησε, «θα μπορούσες να ρυθμίσεις το ρολόι σου με αυτό».
Δεν ήταν, επίσης, άνθρωπος των ολονύχτιων ηχογραφήσεων. Συνήθως απέφευγε να γράφει μέχρι το πρωί και συνεργαζόταν με τους παραγωγούς ώστε να επεξεργάζονται αργότερα τη μουσική κάτω από τα φωνητικά του, στη φάση της τελικής επεξεργασίας.
Ο Rick Rubin έφερε στην κουβέντα και το «Song Cry», με τον Jay-Z να θυμάται ότι το τραγούδι είχε εντελώς διαφορετική μορφή όταν το ηχογράφησε για πρώτη φορά. «Το “Song Cry” ακουγόταν εντελώς διαφορετικό στην αρχή», του είπε, περιγράφοντας έναν τρόπο δουλειάς που του επέτρεπε να επιστρέφει στη μουσική και να την αλλάζει αφού είχαν ήδη γραφτεί τα φωνητικά.
Από το στούντιο, η συζήτηση επιστρέφει στην εποχή του «In My Lifetime, Vol. 1» και στη συζήτηση που είχε ανοίξει τότε γύρω από τον καλύτερο ράπερ. Στο πρώτο κουπλέ του «Where I’m From», ο Jay-Z αναφέρεται σε μια διαμάχη για το ποιος ήταν καλύτερος, ο ίδιος, ο Biggie ή ο Nas, παρότι, όπως παραδέχθηκε, εκείνη την περίοδο δεν είχε ακόμη φτάσει στο σημείο που η φράση του άφηνε να εννοηθεί.
«Στην πραγματικότητα έβαζα τον εαυτό μου σε μια διαμάχη στην οποία δεν ήμουν ακόμη μέρος», παραδέχθηκε.
Στη συνέχεια εξήγησε ότι το όνομά του συζητιόταν ήδη έντονα σε επίπεδο δρόμου, όμως δεν είχε ακόμη γνωρίσει τη μεγάλη εμπορική επιτυχία που θα ερχόταν αργότερα, ενώ οι άλλοι δύο είχαν ήδη περάσει σε πολύ μεγαλύτερο κοινό. Η ατάκα λειτούργησε τότε ως μια έξυπνη παρέμβαση στη συζήτηση, όμως με τα χρόνια απέκτησε και άλλη βαρύτητα, καθώς ο Jay-Z θεωρείται πλέον από πολλούς ένας από τους κορυφαίους ράπερ όλων των εποχών.
Το τελευταίο κομμάτι του επεισοδίου επιστρέφει στα χρόνια πριν από την κυκλοφορία του «Vol. 2… Hard Knock Life», όταν ο Jay-Z προσπαθούσε ακόμη να αφήσει πίσω του τη ζωή στον δρόμο και να περάσει στη δημόσια ζωή που θα του έφερνε η επιτυχία. Τότε γυριζόταν και το «Streets Is Watching» και ο ίδιος βρισκόταν ακόμη ενεργά μέσα στη διακίνηση ναρκωτικών.
Η φωτογράφιση για τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά του έγινε σε μια περίοδο κατά την οποία βρισκόταν μάλιστα στη μέση μιας σύγκρουσης με αντίπαλη ομάδα. Έτσι, το αλεξίσφαιρο γιλέκο που φόρεσε πάνω από το λευκό μπλουζάκι του δεν ήταν αρχικά επιλογή για την εικόνα της φωτογράφισης, αλλά κάτι που θεωρούσε απαραίτητο για την ασφάλειά του.
Ο Jay-Z έφτασε στη φωτογράφιση φορώντας το γιλέκο και ο φωτογράφος ενθουσιάστηκε τόσο με την εμφάνιση ώστε τον έπεισε να μην το βγάλει. Το λευκό μπλουζάκι, το αλεξίσφαιρο γιλέκο και το Rolex έγιναν τελικά μία από τις πιο αναγνωρίσιμες εικόνες της συγκεκριμένης περιόδου.
Χρόνια αργότερα, η ίδια εικόνα εξακολουθούσε να επιστρέφει στη ζωή του. Ο Jay-Z θυμήθηκε ότι όταν γνώρισε για μία από τις πρώτες φορές τον Nipsey Hussle, ο ράπερ αναφέρθηκε συγκεκριμένα στο αλεξίσφαιρο γιλέκο, ενώ ο Jay-Z το φόρεσε ξανά και στις τρεις συναυλίες του στο Yankee Stadium το περασμένο καλοκαίρι.
Στο τέταρτο επεισόδιο του «JAŸ-Z in 8», η κουβέντα ξεκινά από ένα τραγούδι για τους πατεράδες που έλειπαν από τη ζωή δύο παιδιών και καταλήγει σε μια εικόνα που ο Jay-Z κουβαλά ακόμη μαζί του. Ανάμεσα στον πατέρα που πρόλαβε να ξαναβρεί για λίγο, στις ώρες που περνούσε στο στούντιο και στο γιλέκο που κάποτε φορούσε για να προστατευτεί, το επεισόδιο συμπληρώνει με πιο προσωπικές λεπτομέρειες την ιστορία που αφηγείται η σειρά.
