Ο βραβευμένος με Grammy παραγωγός Andrew Watt θυμάται τη βαθιά φιλία του με τον Ozzy Osbourne, τα ανεκτίμητα μαθήματα και την απώλειά του που τον συγκλόνισε: «Πάνω απ’ όλα, μου λείπουν τα γέλια»
Για εξήμισι ολόκληρα χρόνια, η ημέρα του Andrew Watt ξεκινούσε και τελείωνε με τον ίδιο τρόπο: με μία συνομιλία με τον Ozzy Osbourne. Η ρουτίνα αυτή δεν έσπασε ούτε την παραμονή του θανάτου του θρυλικού καλλιτέχνη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή από καρδιακή προσβολή στις 22 Ιουλίου.
«Όλα ήταν φυσιολογικά», ανακαλεί ο Watt, μιλώντας στο Rolling Stone, με τη φωνή του να προδίδει ακόμα την έκπληξη. «Και την επόμενη μέρα η είδηση ήταν ένα τεράστιο σοκ».
Ο παραγωγός, ο οποίος σφυρηλάτησε έναν άρρηκτο δεσμό με τον Osbourne δουλεύοντας στα δύο τελευταία του άλμπουμ, το «Ordinary Man» (2020) και το «Patient Number 9» (2022), αποδίδει στον Πρίγκιπα του Σκότους την πορεία που άνοιξε τον δρόμο για τις μετέπειτα συνεργασίες του με γίγαντες της μουσικής, όπως οι Rolling Stones και η Lady Gaga.
Σε μία ειλικρινή συζήτηση, ο ακόμα συντετριμμένος Andrew Watt μιλά για τη φιλία τους που σημάδεψε τη ζωή και την καριέρα του.
Η τελευταία μεγάλη, κοινή τους στιγμή ήταν στη συναυλία «Back to the Beginning» στο Μπέρμιγχαμ, μία εμπειρία που ο Watt περιγράφει σχεδόν ονειρικά. «Η εμπειρία ήταν απίστευτη, μοιάζει ακόμα και τώρα σαν σκηνή από όνειρο. Ολόκληρος ο τελευταίος μήνας της ζωής του μοιάζει σαν να μην ήταν πραγματικός», λέει. «Δούλευα στο Λονδίνο για ένα project, και το να βρεθώ στο Birmingham για τη συναυλία ήταν συγκλονιστικό. Ήταν όλοι εκεί, σε μία μεγάλη φωτογράφιση».
Εκείνη η συνάντηση ήταν μία σύναξη γενεών. Το πιο εντυπωσιακό, όπως θυμάται, ήταν η παρουσία του Jake E. Lee, ο οποίος συναντούσε τον Ozzy μετά από 30 ολόκληρα χρόνια. Δίπλα του, μουσικοί από κάθε περίοδο της ζωής του Osbourne, άνθρωποι και μπάντες που αγαπούσε βαθιά. Την ατμόσφαιρα αποτύπωνε ο φακός του θρυλικού φωτογράφου Ross Halfin.
«Ο Ozzy όλη την ώρα τον έβριζε, κι εκείνος του απαντούσε πίσω το ίδιο – ένα σπαρταριστό στιγμιότυπο», θυμάται γελώντας ο Watt.
«Η ατμόσφαιρα θύμιζε παιδική κατασκήνωση heavy metal· αυτός είναι ο πιο πιστός τρόπος να την περιγράψω. Ήμασταν όλοι μαζί καθημερινά, με τη Sharon, τον Jack, την Kelly… Θυμάμαι το βράδυ πριν τη μεγάλη συναυλία πήγα με τη Sharon για curry – αυτό τρως στο Birmingham. Πήραμε ένα και για τον Ozzy στο ξενοδοχείο. Περάσαμε πολλές ώρες μιλώντας στο δωμάτιό του». Η φωνή του σπάει. «Είναι δύσκολο να το λέω αυτό».
Η απώλεια για τον Watt δεν ήταν απλώς επαγγελματική. Ήταν προσωπική, σχεδόν οικογενειακή. «Ναι, ακριβώς έτσι είναι. Ο Ozzy έβλεπε πράγματα μέσα μου που εγώ δεν διέκρινα», εξομολογείται. «Όλοι όσοι τον αγάπησαν ή είχαν την τύχη να τους αγαπήσει, το ξέρουν αυτό: μπορούσε να δει τον εαυτό σου στο καλό, στο κακό, στην ουσία. Είχε μία σχεδόν μαντική ικανότητα, συχνά προέβλεπε όσα έμελλε να συμβούν».
Η περίοδος που δούλεψαν μαζί στα τελευταία του άλμπουμ ήταν καθοριστική. Ο Ozzy Osbourne ανάρρωνε από μία σοβαρή πτώση στο σπίτι του, και η μουσική έγινε το φάρμακό του.
«Ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα πως η μουσική είναι κάτι μεγαλύτερο από απλά τραγούδια. Του έδινε σκοπό, τον έκανε να γελάει, να χορεύει, να νιώθει καλύτερα, να γιατρεύεται. Αυτά τα δύο άλμπουμ άλλαξαν τη ζωή μου. Είναι ο λόγος που βρίσκομαι σήμερα εδώ και συζητάμε», τονίζει ο παραγωγός
Πράγματι, η συνεργασία αυτή αναδιαμόρφωσε ολόκληρη την καριέρα του Andrew Watt.
«Ναι, τα άλλαξε όλα. Ο Ozzy με είδε σαν ολοκληρωμένο παραγωγό δίσκων. Ως τότε, είχα συμμετάσχει σε ελάχιστους ολοκληρωμένους δίσκους. Εκείνος διέκρινε πως μπορούσα να το κάνω. Μου έδωσε αυτοπεποίθηση, μου δίδαξε πώς να φτιάχνω rock δίσκους ως το τέλος, με κάθε λεπτομέρεια», εξήγησε.
«Πίστεψε σε μένα. Μου επέτρεψε να παίξω κιθάρα στους δίσκους του. Ήταν όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Ήμασταν σπουδαία ομάδα, συνεργάτες αλλά και φίλοι. Και, φίλε μου, πάνω απ’ όλα, μου λείπουν τα γέλια. Ήταν ο πιο αστείος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ», συνέχισε.
Πέρα από τη φιλία και το γέλιο, ο Ozzy Osbourne ήταν και ένας δάσκαλος με οξυδέρκεια που διέψευδε τη δημόσια εικόνα του
«Πρέπει να καταλάβεις: αυτός ο άνθρωπος ηχογραφούσε το «Paranoid» όταν ήταν 21 χρονών. Είχε μία καριέρα 55 χρόνων γεμάτη μεγαλείο, σε κορυφαίο επίπεδο. Ήταν από τους πιο ευφυείς ανθρώπους που έχω γνωρίσει, εραστής της ιστορίας, πραγματική ιδιοφυΐα. Η δημόσια εικόνα ήταν απλώς μία περσόνα – στην πραγματικότητα ήταν εξαιρετικά έξυπνος, αιχμηρός», σημείωσε ο παραγωγός.
Τα αυτιά του, όπως λέει ο Watt, ήταν το πιο ισχυρό του εργαλείο. «Καθόμασταν στο στούντιο, φαινόταν να ζωγραφίζει αδιάφορα, αλλά άκουγε κάθε λεπτομέρεια. Και ξαφνικά έριχνε μία φράση-μαχαίρι, θετική, που σε σημάδευε».
Μία από τις πιο σημαντικές διδαχές ήρθε μέσα από μία απλή ερώτηση. «Συχνά μου έλεγε: “Άκου Led Zeppelin και πες μου τι είναι το πιο δυνατό στοιχείο τους”. Εγώ, σίγουρος, έλεγα: “Τα ντραμς. Ο John Bonham”. “Όχι, δεν είναι τα ντραμς”, απαντούσε. “Είναι το μπάσο”».
Για τον Watt, η προφανής απάντηση ήταν τα ντραμς. Όμως ο Osbourne είχε μία διαφορετική φιλοσοφία.
«Για τον Ozzy το μπάσο ήταν το θεμέλιο της rock. Έπρεπε να βγαίνει μπροστά, να “αναπνέει”, να κρατάει τον ρυθμό, να γεφυρώνει τα ντραμς με τις κιθάρες. Αυτό είναι που δίνει τη “βαρύτητα” στο κομμάτι, γιατί οι κιθάρες στέκονται καλύτερα όταν το μπάσο είναι στημένο σωστά», περιέγραψε.
« Το μπάσο είναι δύσκολο να κοπεί στη μίξη αλλά και να κρατήσει τη βάση. Εκείνος το απαιτούσε. Αν ακούσεις τους δίσκους μας, θα βρεις πολύ χαμηλό. Το “Under the Graveyard“ έχει τεράστιο βάθος. Ο Ozzy συμμετείχε σε κάθε λεπτομέρεια του mix-down. Έδειχνε πόσο πολύ το νοιαζόταν», πρόσθεσε.
Και τι γίνεται με το μέλλον; Υπάρχουν ανέκδοτα τραγούδια από αυτές τις πυρετώδεις ηχογραφήσεις; Ο Andrew Watt κάνει μία μεγάλη παύση, αφήνοντας την ερώτηση να αιωρείται στον αέρα, πριν απαντήσει με ένα χαμόγελο γεμάτο νόημα. «Αυτό δεν μπορώ να το αποκαλύψω!».
Η σιωπή του Watt μιλά από μόνη της, αφήνοντας μία υπόσχεση για το μέλλον. Όμως, η αληθινή κληρονομιά του Ozzy Osbourne, όπως αναδεικνύεται μέσα από τα λόγια του, δεν βρίσκεται μόνο σε πιθανό ακυκλοφόρητο υλικό. Βρίσκεται στη βαθιά επίδραση που είχε στους ανθρώπους γύρω του.
Οι αναμνήσεις του Andrew Watt ζωγραφίζουν το πορτρέτο ενός ανθρώπου που ήταν πολύ περισσότερα από μία rock περσόνα: ένας μέντορας με διορατικότητα, ένας φίλος με αστείρευτο χιούμορ και μία μουσική ιδιοφυΐα που άκουγε τον κόσμο με έναν τρόπο μοναδικό. Η μουσική του θα μείνει για πάντα, αλλά η μεγαλύτερη κληρονομιά του είναι χαραγμένη στις ψυχές όσων είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.
