Ο Bruce Springsteen μιλά με σπάνια ειλικρίνεια για την οικογενειακή του ιστορία με τις ψυχικές ασθένειες, τη δική του κρίση στα 32 και τη διαδρομή του προς την ανάρρωση.
Η ψυχική ασθένεια, ένα φορτίο αόρατο αλλά βαρύ, είναι κάτι που διατρέχει βαθιά την οικογένεια του Bruce Springsteen — και ο ίδιος δεν διστάζει να μιλήσει ανοιχτά γι’ αυτό.
Σε μία εκ βαθέων εξομολόγηση στο podcast «Awards Chatter» του The Hollywood Reporter, ο θρυλικός τραγουδοποιός περιέγραψε με αφοπλιστική ειλικρίνεια τις δυσκολίες που αντιμετώπισε με την ψυχική υγεία του, τις ρίζες αυτών των αγώνων και τη στήριξη που τον οδήγησε στη θεραπεία και την προσωπική ανάρρωση.
«Είχαν έναν αρκετά σοβαρό νευρικό κλονσμό όταν ήμουν 32», αποκάλυψε ο Bruce Springsteen, αναφερόμενος σε μία σκοτεινή περίοδο της ζωής του, η οποία συνέπεσε με την κυκλοφορία του εμβληματικού άλμπουμ του «Nebraska» το 1982.
Όπως επισήμανε, «όταν βγήκα από το “Born In The U.S.A.”, είχα ήδη περάσει δύο χρόνια σε ψυχανάλυση», προσθέτοντας πως πολλοί από αυτούς τους αγώνες είχαν βαθιές ρίζες στην οικογενειακή του ιστορία.
Ο Bruce Springsteen δεν έκρυψε ότι μεγάλωσε μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η ψυχική νόσος ήταν παρούσα και πολλές φορές καταλυτική.
«Η οικογένειά μου ήταν γεμάτη με ψυχικές ασθένειες — οι θείες μου, οι θείοι μου, ο πατέρας μου, ήταν στο αίμα μας, οπότε έπρεπε να το αντιμετωπίσω κι εγώ», είπε χαρακτηριστικά.
Οι πιο πρώιμες ενδείξεις εμφανίστηκαν ήδη από την παιδική του ηλικία, με τον πατέρα του να αντιμετωπίζει, όπως περιέγραψε ο ίδιος, σοβαρά ζητήματα ψυχικής υγείας.
«Οι δύσκολες στιγμές που βίωσα στην παιδική μου ηλικία, επιδεινώθηκαν από το γεγονός ότι ο πατέρας μου ταλαιπωρήθηκε από ψυχική ασθένεια το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του», ανέφερε, εξηγώντας πώς το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον του επηρέασε καταλυτικά την ψυχική σταθερότητά του και την αίσθηση ταυτότητας στα πρώιμα χρόνια.
Η κρίση που πέρασε στα 32 του ήταν, όπως φαίνεται, το αποκορύφωμα μιας εσωτερικής πίεσης που κουβαλούσε για χρόνια.
Εκείνη την εποχή, παρά το γεγονός ότι είχε ήδη καθιερωθεί με άλμπουμ όπως το «Born To Run», έμελλε να έρθει η μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας του, αλλά και μία από τις πιο δύσκολες προσωπικές δοκιμασίες του.
Ένα καθοριστικό πρόσωπο σε αυτό το κομβικό σημείο της ζωής του ήταν ο Jon Landau, παραγωγός και σύμβουλος του Bruce Springsteen για δεκαετίες, του οποίου ο ρόλος αποδείχτηκε σωτήριος.
«Ευτυχώς, ο κ. [Jon] Landau είχε κάποια εμπειρία με αυτά τα θέματα και με καθοδήγησε να ζητήσω βοήθεια, κάτι που τελικά έκανα», ανέφερε ο τραγουδιστής, δείχνοντας την αξία που είχε η εξωτερική υποστήριξη και η ευαισθητοποίηση στο συγκεκριμένο θέμα.
Ο Bruce Springsteen αφέθηκε στα χέρια ειδικών και ξεκίνησε την ψυχανάλυση, η οποία, όπως τόνισε, έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σταδιακή ανάρρωση και στη σταθεροποίησή του.
Παράλληλα με αυτή τη μάχη, η προσωπική του ζωή επίσης περνούσε από μία έντονη μετάβαση.
Όπως παραδέχτηκε: «Ήμουν διαφορετικός άνθρωπος. Παντρεύτηκα [την Julianne Phillips] κατά τη διάρκεια της περιοδείας του “Born In The U.S.A.”».
Ο γάμος του με την Julianne Phillips το 1985, έληξε έπειτα από τέσσερα χρόνια, σε μία περίοδο που η ψυχική και επαγγελματική του κατάσταση βρισκόταν σε συνεχή μετάβαση.
Το 1991 παντρεύτηκε τη μουσικό Patti Scialfa, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά και έχει δημιουργήσει μία πιο σταθερή οικογενειακή ζωή.
Ο εμπορικός θρίαμβος που ακολούθησε με το «Born In The U.S.A.», δεν έφερε μόνο αποθέωση, δόξα και επιτυχία, έφερε μαζί του και νέα στρώματα πίεσης, αλλαγών και ψυχολογικής επιβάρυνσης.
«Δεν περίμενα το κύμα που ακολούθησε. Ήμουν πια 34 – 35 ετών. Ήμουν λίγο πιο έτοιμος να το διαχειριστώ απ’ ό,τι ήμουν στα 25, όταν είχαμε επιτυχία με το “Born To Run”», παραδέχτηκε.
Παρά το αναπόφευκτο βάρος που αυτή η επιτυχία τού πρόσθεσε, καταφέρνει τελικά να βρει έναν τρόπο να συμφιλιωθεί με τη νέα του πραγματικότητα.
«Και το απόλαυσα, όχι όλο, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του», πρόσθεσε, δίνοντας μία ανθρώπινη διάσταση στην εμπειρία της φήμης.
Κοιτώντας πίσω, ο Bruce Springsteen δεν αποσιωπά ούτε τις δυσκολίες του, ούτε προβάλλει τον εαυτό του ως έναν υπεράνθρωπο που τις ξεπέρασε χωρίς δυσκολίες.
Αντιθέτως, μιλά με ωμή ειλικρίνεια για το πώς η ψυχική υγεία του επηρεάστηκε από το οικογενειακό παρελθόν του, για το πώς η επιτυχία συχνά λειτουργεί ως καταλύτης για εσωτερικές κρίσεις και για το πώς η αναζήτηση βοήθειας δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, αλλά το πρώτο βήμα προς την προσωπική ελευθερία.
«Άλλαξε ριζικά τη ζωή μου. Χρειάστηκε χρόνος για να προσαρμοστώ, αλλά τελικά όλα πήγαν καλά», σημείωσε στο τέλος της εξομολόγησής του, με τον τόνο του να αποπνέει όχι μόνο ανακούφιση, αλλά και ωριμότητα, που αποκτήθηκε μέσα από χρόνια εσωτερικού μόχθου.
Ο Bruce Springsteen παραμένει μία φωνή που δεν τραγουδά μόνο για την αμερικανική εργατική τάξη, αλλά και για την ευαλωτότητα, την ελπίδα και την αναγέννηση.
