Η Chappell Roan εξηγεί γιατί συνεχίζει να ανεβαίνει στη σκηνή, παρά τις προσωπικές δυσκολίες της.
Η Chappell Roan ανεβαίνει στη σκηνή με στρας, θεατρικότητα και μία ειλικρίνεια που σπάνια βρίσκει κανείς στο σύγχρονο pop τοπίο.
Το 2025, σε αντίθεση με ό,τι θα περίμενε κανείς από μία ανερχόμενη καλλιτέχνιδα με ένα παρθενικό άλμπουμ που κέρδισε κοινό και κριτικούς, περιόρισε τις ζωντανές εμφανίσεις της σε λίγες, επιλεγμένες στιγμές. Πέρα από τις εμβληματικές παρουσίες της σε φεστιβάλ και μία μίνι περιοδεία σε τρεις αμερικανικές πόλεις, η ίδια πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς αποσυρμένη από τα φώτα, δουλεύοντας πάνω στην επόμενη δισκογραφική δουλειά της.
Στην τελευταία συναυλία της περιοδείας «Visions of Damsels & Other Dangerous Things» στο Λος Άντζελες, η Chappell Roan στάθηκε μπροστά στο κοινό της και, σχεδόν εξομολογητικά, εξήγησε γιατί αυτή η χρονιά ήταν διαφορετική.
«Δεν σκόπευα να κάνω περιοδεία στις ΗΠΑ, την αποφάσισα την τελευταία στιγμή και είμαι τόσο χαρούμενη που το έκανα. Είναι τόσο διασκεδαστικό. Αυτή η δουλειά είναι απίστευτη. Σας ευχαριστώ που την κάνατε απίστευτη», είπε.
Όμως πίσω από τη λάμψη και την ενέργεια, υπήρξε αμφισβήτηση. Η ίδια παραδέχτηκε πως το 2024 την έφερε αντιμέτωπη με δύσκολα ερωτήματα.
«Πέρυσι, αμφισβητούσα έντονα: “Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου; Είμαι τόσο λυπημένη. Νιώθω τόσο αποκλεισμένη δημόσια. Νιώθω τόσο άβολα συνέχεια”. Και πάντα ένιωθα: “Γιατί υποβάλλω τον εαυτό μου σε αυτό; Αν μου αφαιρεί τόσα πολλά, ποιος είναι ο σκοπός;”», εξομολογήθηκε.
Η απάντηση ήρθε αργά, μέσα από τις ίδιες τις ζωντανές εμφανίσεις, όταν η σύνδεση με το κοινό αποκάλυψε κάτι που ξεπερνά τον συμβατικό ρόλο του καλλιτέχνη. «Όλα απέκτησαν νόημα φέτος: το γιατί το κάνω αυτό. Ήταν κυριολεκτικά για να φέρνω χαρά στους queer ανθρώπους και να τους λέω ότι είναι εντάξει», σημείωσε.
Η Chappell Roan, χωρίς να ωραιοποιεί τη συναισθηματική φθορά που μπορεί να επιφέρει η δημόσια έκθεση, θέτει στο επίκεντρο την ανάγκη για κοινότητες αποδοχής και ασφάλειας.
«Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα στον κόσμο που είναι τόσο “άντε γ***” και μετά υπάρχει αυτό. Το μόνο πράγμα που μετράει πλέον για μένα είναι η χαρά. Και η προστασία αυτής, η ειρήνη και η ασφάλεια», ανέφερε.
Και πρόσθεσε, απευθυνόμενη στο κοινό της: «Ελπίζω να ξέρετε ότι όταν βρίσκεστε εδώ, είστε ασφαλείς, και σας θέλω εδώ, μπορείτε να είστε όποιοι θέλετε απόψε».
Με έναν λόγο που αγκαλιάζει κάθε ακροατή, η Chappell Roan δεν περιορίστηκε μόνο στο queer κοινό. «Σας εκτιμώ για όλα όσα είστε. Ακόμα κι αν δεν είστε queer, ελπίζω να ξέρετε ότι σας συμπεριλαμβάνω. Αυτό δεν είναι μόνο για τους γκέι», είπε.
Και με τη φωνή της να σπάει από συγκίνηση, έκλεισε λέγοντας: «Σας ευχαριστώ που είστε εδώ και με υποστηρίζετε και υποστηρίζετε ο ένας τον άλλο. Αυτή είναι η μεγαλύτερη δική μου headliner συναυλία που έχω κάνει ποτέ. Οπότε, σας ευχαριστώ».
Με την περιοδεία της να φτάνει στο τέλος, η Chappell Roan επιστρέφει στο στούντιο για να συνεχίσει την ηχογράφηση του πολυαναμενόμενου δεύτερου άλμπουμ της, το οποίο θα διαδεχθεί το «The Rise And Fall Of A Midwest Princess» (2023).
Παρά τις προσδοκίες του κοινού, η ίδια έχει ξεκαθαρίσει ότι η δημιουργική διαδικασία βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο. Τον Μάρτιο είχε δηλώσει πως ήταν «τόσο, μα τόσο μακριά» από την ολοκλήρωση του άλμπουμ, προσθέτοντας πως «δεν μπορούσε καν να πει» πότε θα κυκλοφορήσει.
Αυτό όμως δεν την εμπόδισε από το να κυκλοφορήσει φέτος τραγούδια που διατηρούν τη δυναμική της ζωντανή: η επιτυχία του «Good Luck, Babe!» το 2024 επιβεβαίωσε τη θέση της στο μουσικό στερέωμα, ενώ φέτος, το «ολοκληρωμένο country τραγούδι» «The Giver» και το καθηλωτικό single «The Subway», που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο, αποκάλυψαν μία καλλιτέχνιδα που εξερευνά νέα είδη, χωρίς να χάνει την ταυτότητά της.
Η σειρά συναυλιών στις ΗΠΑ ήρθε ως επιστέγασμα ενός καλοκαιριού γεμάτου live εμφανίσεις, με την κορύφωση να σημειώνεται στα βρετανικά φεστιβάλ Reading & Leeds, όπου η Roan εμφανίστηκε ως κεντρικό όνομα – ένα επίτευγμα που δεν περνά απαρατήρητο για μία τόσο νέα φωνή.
Η Chappell Roan δεν είναι πια απλώς μία ανερχόμενη pop star. Είναι ένα σύμβολο – όχι μόνο για την queer κοινότητα, αλλά για όποιον αναζητά χώρο να υπάρξει, να νιώσει, να ανήκει.
Μέσα από τη μουσική της, τη σκηνική παρουσία της και την ευθύτητα του λόγου της, μετατρέπει την προσωπική αμφιβολία σε συλλογική ενδυνάμωση. Σε μία εποχή όπου η χαρά συχνά μοιάζει πολυτέλεια, εκείνη υπενθυμίζει πως είναι δικαίωμα. Και πάνω στη σκηνή, με κάθε τραγούδι και κάθε χειροκρότημα, το κάνει πράξη.
