Μέσα στη βροχή, η Olivia Rodrigo αφήνει το φόρεμά της να καταρρεύσει μαζί με τις συναισθηματικές άμυνές της, χαρίζοντας στο «The Unraveled Tour» το πιο καθηλωτικό στιγμιότυπό της.
Για μερικά λεπτά πριν εμφανιστεί η Olivia Rodrigo, το PeoplesBank Arena στο Χάρτφορντ δεν θύμιζε ακριβώς χώρο συναυλιών. Από τα ηχεία ακούγονταν τζιτζίκια και πουλιά, ενώ δεκάδες ροζ και λευκά λουλούδια κάλυπταν τη σκηνή. Κι ύστερα, μέσα από αυτό το παράξενο λιβάδι, η pop star εμφανίστηκε για να ξεκινήσει το «The Unraveled Tour» με το «Drop Dead», στην πρώτη από τις δύο sold-out συναυλίες της στο Κονέκτικατ.
Για σχεδόν δύο ώρες, η Rodrigo δεν άφησε ουσιαστικά κενό ανάμεσα στις 23 επιλογές του προγράμματος. Δεν υπήρξε encore, δεν υπήρξε μεγάλη παύση και, ειδικά στο πρώτο μισό, σχεδόν καθόλου κουβέντα με το κοινό. Η βραδιά προχώρησε με ένταση, αλλαγές κοστουμιών, κομφετί, βροχή, ακόμη και χιόνι, με τη σκηνή να αλλάζει συνεχώς μπροστά στους θεατές.
«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είμαστε εδώ», είπε η Rodrigo αφού είχε ήδη ερμηνεύσει μερικά τραγούδια. Ήταν η αρχή μιας περιοδείας που, από την πρώτη κιόλας βραδιά, έδειξε ότι δεν θα στηριχθεί μόνο στα τραγούδια, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο αυτά μεταφέρονται μέσα στον χώρο.
Το «The Unraveled Tour» απέχει αρκετά από τις εμφανίσεις της σε φεστιβάλ το καλοκαίρι του 2025. Τότε η Rodrigo έμπαινε στη σκηνή με το «Obsessed», φορώντας μία πολύ πιο επιθετική glam-punk αισθητική και μία έντονη rock αυτοπεποίθηση. Αυτή τη φορά, η εικόνα της είναι πιο κοντά στη φύση, στα λουλούδια και σε μία σχεδόν ποιμενική ατμόσφαιρα, ακόμη κι αν πίσω από αυτήν εξακολουθεί να υπάρχει η ίδια αποφασιστική ενέργεια.
Η πιο παράξενη λεπτομέρεια, πάντως, ήταν τα ίδια τα λουλούδια. Η σκηνή ήταν γεμάτη τόσο πολύ, ώστε υπήρχε ειδικό συνεργείο που έμπαινε ανάμεσα στα τραγούδια για να τα μαζέψει, να τα μετακινήσει ή να προσθέσει καινούργια. Περίπου 16 άνθρωποι ασχολούνταν με αυτή τη δουλειά μέσα στη διάρκεια της συναυλίας, την ώρα που ένα απόθεμα ροζ και λευκών λουλουδιών περίμενε κάπου κοντά για τις αναγκαίες αντικαταστάσεις.
Από εκεί προέκυψε και μία από τις καλύτερες εισόδους της βραδιάς. Το συγκρότημα άφησε την εισαγωγή του «Drop Dead» να τραβήξει αρκετά, μέχρι που η Rodrigo άρχισε να τραγουδά τον πρώτο στίχο ενώ παρέμενε εντελώς κρυμμένη μέσα στα λουλούδια.
Στο πρώτο ρεφρέν, όταν ακούστηκε το «One night I was bored in bed», σηκώθηκε από το κέντρο του κήπου. Το λευκό φόρεμα σε γραμμή empire, οι έντονες κιθάρες και τα μωβ κομφετί δημιούργησαν μία εικόνα που έφερνε στο μυαλό το «Περηφάνια και Προκατάληψη», μόνο που αυτή η φανταστική έκτη αδελφή Bennet θα μπορούσε εξίσου εύκολα να περνά τα βράδια της σε μία παμπ και να γνωρίζει όλους τους στίχους του «Just Like Heaven».
Το εντυπωσιακό είναι ότι η Rodrigo θα μπορούσε να είχε σταματήσει εκεί και να είχε ήδη δώσει μία εξαιρετική αρχή. Αντί γι’ αυτό, πέρασε αμέσως στα «U + Me = <3» και «So American», δύο τραγούδια που έδωσαν στην πρώτη ενότητα της βραδιάς έναν εντελώς διαφορετικό τόνο.
Στο «U + Me = <3», το κοινό τραγουδούσε σχεδόν κάθε λέξη. Όταν ακούστηκε το «They say modern love’s a cruel endeavor / And to that I say fuck it, whatever!», η αρένα απάντησε σαν να περίμενε ακριβώς αυτή τη φράση ολόκληρο το βράδυ. Οι στίχοι εμφανίζονταν στη μεγάλη οθόνη, περισσότερο για διευκόλυνση παρά επειδή υπήρχε κάποιος που τους είχε ξεχάσει.
Η Rodrigo πήγε στο keyboard για ένα σύντομο σόλο πιάνου και στη συνέχεια σήκωσε το φόρεμά της για να δείξει στο κοινό το εσώρουχό της, όπου ήταν γραμμένο το «HFD + me 4ever», μία προσωπική αφιέρωση στο Χάρτφορντ. Το «So American» αποτέλεσε μεγαλύτερη έκπληξη, καθώς ανήκει στην περίοδο πριν από το «You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love», αλλά ταίριαξε απόλυτα στη ροή της συναυλίας.
Η ήρεμη αυτή τριάδα δεν κράτησε για πολύ. Το «Good 4 U» έφερε ξανά την pop-punk ένταση, την ώρα που η Rodrigo άλλαζε ρούχα και το συγκρότημα έπαιζε πάνω στην εισαγωγή του «Deja Vu», ενώ οι τεχνικοί σκηνής, ντυμένοι με στολές λουλουδιών, επέστρεφαν στη σκηνή για να φροντίσουν τον κήπο.
Η συναυλία είναι χωρισμένη σε έξι διαφορετικές ενότητες, οι οποίες συνδέονται πολύ χαλαρά με τις τέσσερις εποχές. Το αποκλειστικά γυναικείο συγκρότημα της Rodrigo κρατούσε σταθερά ψηλά την ένταση, με τις κιθαρίστριες Daisy Spencer και Arianna Powell να ξεχωρίζουν. Η Rodrigo παρουσίασε τη Spencer ως «το πιο κουλ κορίτσι στον κόσμο», ενώ η Powell ανέλαβε αργότερα ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κιθαριστικά σημεία της βραδιάς.
Το «My Way» έφερε μία πιο έντονη indie-sleaze διάθεση, πριν η Rodrigo περάσει στο «Serena Joy», ένα καινούργιο τραγούδι γεμάτο θυμό, με σαφή φεμινιστική οπτική και έναν ήχο που παραπέμπει στο new wave των αρχών της δεκαετίας του ’80 και στους Martha and the Muffins. Λίγο αργότερα, το «Purple» ξεκίνησε με τη Rodrigo κουλουριασμένη στο πάτωμα, στην άκρη της σκηνής, και κατέληξε με εκείνη να χοροπηδά κρατώντας ένα βεγγαλικό χειρός.
Παρότι το «You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love» έχει μία πολύ συγκεκριμένη αφηγηματική σειρά, η ζωντανή εκδοχή του άλμπουμ δεν ακολουθεί αυτή τη γραμμική λογική. Η Rodrigo ανακάτεψε τραγούδια για τον έρωτα και τον χωρισμό, βάζοντας το «Cigarette Smoke» πριν από το «Honeybee» και αλλάζοντας τη σειρά με την οποία τα γνωρίζει ο ακροατής από τον δίσκο.
Δεν έκανε κάποια ειδική αναφορά στην κεντρική ιδέα του άλμπουμ. Το μοναδικό νέο τραγούδι που προλόγισε ήταν το «Begged», εξηγώντας ότι το έγραψε «σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου σε ξένη χώρα, στις 4 τα ξημερώματα», ενώ η καλύτερή της φίλη Madison Hu προσπαθούσε να κοιμηθεί.
Η Hu βρισκόταν στο κοινό, οπότε η Rodrigo δεν άφησε την ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη. «Συγγνώμη, Maddie, που σε κράτησα ξύπνια», της είπε από τη σκηνή.
Σε άλλη στιγμή, η προσωπική ζωή της Rodrigo πέρασε ακόμη πιο άμεσα μέσα στη συναυλία. Αφού κάθισε στο πιάνο, αποκάλυψε ότι η μητέρα της είχε γενέθλια και ζήτησε από ολόκληρη την αρένα να τραγουδήσει μαζί της.
«Είναι μία ξεχωριστή βραδιά, καθώς είναι η πρεμιέρα της περιοδείας, αλλά και επειδή έχει γενέθλια η μαμά μου», είπε. Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Δεν μπορώ να τη δείξω στην κάμερα — θα με σκότωνε!».
Η Rodrigo ζήτησε από το κοινό να τραγουδήσει το «Happy Birthday» για τη Jenny και η στιγμή εξελίχθηκε σε μία από τις πιο τρυφερές της βραδιάς. Η ίδια είπε: «Είναι η καλύτερη μαμά που θα μπορούσε να ζητήσει ποτέ ένα κορίτσι. Δεν θα βρισκόμουν εδώ, ή οπουδήποτε αλλού, χωρίς τη διαρκή αγάπη και στήριξή της».
Τα «Bad Idea Right?» και «Vampire» έφεραν ξανά την ενέργεια στο προσκήνιο. Στο πρώτο, η Rodrigo επανέλαβε τη χαρακτηριστική κίνηση του να σέρνεται στη σκηνή, μία εικόνα που είχε γίνει άμεσα αναγνωρίσιμη στην εποχή του «Guts», ενώ η Powell έδινε το δικό της σόλο κιθάρας.
Για το «Stupid Song», η Rodrigo μετακινήθηκε σε μία μικρή σκηνή σε σχήμα καρδιάς, περικυκλωμένη από έναν νέο κύκλο λουλουδιών. Αργότερα, στο «Maggots for Brains», μία από τις πιο αλλόκοτες και ταυτόχρονα μελαγχολικές στιγμές του νέου άλμπουμ, ανέλαβε η ίδια το σόλο κιθάρας σε ύφος που θύμιζε τους Cure.
Ο Robert Smith δεν εμφανίστηκε στη σκηνή, όπως επίσης δεν ακούστηκε το «What’s Wrong With Me», που αποτέλεσε τη μοναδική απουσία από το «You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love». Το άλμπουμ, πάντως, είχε σχεδόν ολόκληρη την παρουσία του μέσα στη συναυλία, κάτι που άφησε χώρο μόνο για μερικές από τις παλαιότερες επιλογές που περίμενε περισσότερο το κοινό.
Στο «Favorite Crime» και στο «Drivers License», η Rodrigo έμεινε μόνη στο πιάνο. Η δεύτερη ερμηνεία εξακολουθεί να έχει τη δύναμη να κάνει μία αρένα να σιωπά, πριν μετατραπεί σε μαζικό τραγούδι από χιλιάδες φωνές.
Τα φωτεινά βραχιόλια που είχαν δοθεί σε κάθε θεατή έκαναν την αρένα να μοιάζει με έναστρο ουρανό, ενώ οι θεατές τραγουδούσαν μαζί της το «I still fucking love you». Προηγουμένως, το «Honeybee» και στη συνέχεια το «Favorite Crime» είχαν ήδη χτίσει ένα πιο ευάλωτο κλίμα, οπότε η ένταση του «Drivers License» έφτασε πολύ πιο βαθιά.
Η Rodrigo κατάφερε να κάνει μία μεγάλη αρένα να μοιάζει μικρότερη και με έναν ακόμη τρόπο. Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας μετακινούνταν ανάμεσα σε τρία σημεία: την μεγάλη καμπυλωτή κεντρική σκηνή, τη μικρή κυκλική σκηνή στο πίσω μέρος του χώρου και μία ακόμη μικρότερη πλατφόρμα, όπου μόλις χωρούσε μόνη της.
Περνούσε κοντά από το προστατευτικό κιγκλίδωμα και σταματούσε σε διάφορα σημεία, άλλοτε για να τραγουδήσει με έναν θαυμαστή, άλλοτε για να του κρατήσει το χέρι ή να χορέψει μαζί του. Σε τουλάχιστον μία περίπτωση, σταμάτησε για μία φωτογραφία, ενώ η ασφάλεια παρέμενε δίπλα της χωρίς να εμποδίζει αυτές τις αυθόρμητες επαφές.
Στο «Less» κάθισε στα σκαλιά της μικρής σκηνής και ερμήνευσε ολόκληρο το τραγούδι στο ίδιο ύψος με τους θεατές που βρίσκονταν μπροστά της. Για όσους είχαν εισιτήριο γενικής εισόδου, η χρήση τριών διαφορετικών σκηνών έγινε ένας πρακτικός τρόπος να τη δουν από κοντά σε διαφορετικά σημεία της βραδιάς.
Κι ύστερα ήρθε το «The Cure». Αυτό ήταν το σημείο όπου η Rodrigo πήρε την πιο ευάλωτη πλευρά του άλμπουμ και την έκανε εικόνα μπροστά σε ολόκληρη την αρένα. Μετακινήθηκε στη μικρή κυκλική σκηνή στο πίσω μέρος του χώρου, περιτριγυρισμένη από θεατές, και άρχισε να τραγουδά για τις ανασφάλειες και τις αμφιβολίες της.
Τότε άρχισε να βρέχει. Το νερό έπεφτε από ψηλά μόνο πάνω της και έβρεξε εντελώς το λευκό φόρεμά της. Το ύφασμα άρχισε σταδιακά να διαλύεται και να αποκαλύπτει από κάτω ένα έντονο κόκκινο κορμάκι, ενώ η Rodrigo στεκόταν μόνη μέσα στη βροχή και άφηνε τα κομμάτια του φορέματος να πέφτουν.
Στη γέφυρα του τραγουδιού, η φωνή της έφτασε στην ερώτηση «Γιατί δεν έρχεσαι να με μπαλώσεις; Γιατί ποτέ δεν είναι αρκετό;». Η εικόνα του φορέματος που διαλύεται μπροστά στους θεατές δεν ήταν απλώς ένα θεατρικό κόλπο· ήταν ολόκληρη η σκηνή χτισμένη γύρω από το συναίσθημα του τραγουδιού.
Η Rodrigo είχε πλέον βρεθεί στο σημείο που το όνομα «Unraveled» αποκτούσε κυριολεκτική μορφή. Το νερό, το ύφασμα και η φωνή της συνέπεσαν σε λίγα λεπτά που αποτέλεσαν την πιο έντονη στιγμή της πρεμιέρας και, πιθανότατα, μία από τις εικόνες που θα συνοδεύσουν την περιοδεία για μεγάλο μέρος της διάρκειάς της.
Μετά από αυτή τη σκηνή, η Rodrigo επέστρεψε στην κεντρική σκηνή για το τελικό μέρος της βραδιάς. Το «Deja Vu» και το «All-American Bitch» έδωσαν το πιο ορμητικό τελείωμα, παρότι απουσίαζαν αρκετές από τις πιο επιθετικές rock επιλογές της, όπως τα «Brutal», «Obsessed» και «Get Him Back!».
Υπήρξε μάλιστα μία στιγμή κατά την οποία κάποιοι θεατές στην αρένα άρχισαν να τραγουδούν το «Brutal», προτού καταλάβουν ότι το συγκρότημα έπαιζε διαφορετικό τραγούδι με παρόμοιο ρυθμό. Το «Expectations» έμεινε τελικά για το κλείσιμο, παρότι δεν διαθέτει την ίδια εκρηκτική αίσθηση που θα είχε ένα «Brutal» ή ένα «Get Him Back!» ως τελευταίο τραγούδι.
Το «Expectations», όμως, αποδείχθηκε εξαιρετικό ζωντανά. Η Rodrigo φόρεσε τζιν και λευκό αμάνικο μπλουζάκι και άφησε την πιο παιχνιδιάρικη πλευρά της να αναλάβει, τραγουδώντας για τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν οι προσδοκίες μέσα στις σχέσεις.
Ακόμη και σε αυτό το σημείο, η Rodrigo βρήκε έναν τρόπο να κάνει ολόκληρη την αρένα μέρος της συναυλίας. Ζήτησε από τους άνδρες του κοινού να τραγουδήσουν το «I got big expectations / I got real big expectations» με υπερβολικά βαθιά φωνή, ενώ οι γυναίκες θα έλεγαν τον ίδιο στίχο σε υψηλότερο τόνο, αναπαράγοντας τις διασκεδαστικές φωνητικές στρώσεις του τραγουδιού από το «you seem pretty sad».
Όταν το «Expectations» τελείωσε, το κοινό άρχισε να ζητά «κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο». Δεν ακολούθησε encore. Το τραγούδι έμεινε ως το οριστικό τέλος της πρεμιέρας.
Η επιλογή των τραγουδιών ήταν έτσι αρκετά γενναιόδωρη ώστε να περάσει από ολόκληρη τη δισκογραφία της Rodrigo, χωρίς όμως να προσπαθεί να χωρέσει τα πάντα. Με 23 τραγούδια και περίπου δύο ώρες διαθέσιμες, έμειναν εκτός αρκετές γνώριμες επιλογές, όμως η συναυλία βρήκε χώρο για σχεδόν ολόκληρο το νέο άλμπουμ, τραγούδια από τα «GUTS» και «SOUR», το «So American» και μερικά από τα πιο αναμενόμενα τραγούδια της.
Ιδιαίτερο ρόλο σε αυτό έπαιξε και το συγκρότημα της Rodrigo. Οι Daisy Spencer και Arianna Powell έδωσαν κιθαριστικές στιγμές που έστρεφαν συχνά τον ήχο προς το rock , ενώ ακόμη και οι πιο αργές piano-pop στιγμές μεταμορφώνονταν επί σκηνής σε rock μπαλάντες.
Την ίδια στιγμή, η Rodrigo έδειξε ότι δεν χρειάζεται να μιλά συνεχώς για να διατηρήσει την προσοχή του κοινού. Το πρώτο μισό της συναυλίας ήταν ιδιαίτερα φειδωλό σε λόγια, με τη μουσική, τις αλλαγές σκηνής και τις εικόνες να κάνουν σχεδόν όλη τη δουλειά.
Το ίδιο ισχύει και για τη σκηνική της παρουσία. Από τα φορέματα που έμοιαζαν βγαλμένα από παραμύθι μέχρι το streetwear με αναφορές στη δεκαετία του ’90, η Rodrigo κινήθηκε διαρκώς ανάμεσα σε διαφορετικές εκδοχές του εαυτού της. Η βραδιά είχε λουλούδια, βεγγαλικά, κομφετί, βροχή και χιόνι, αλλά ποτέ δεν έχασε την αίσθηση μιας συναυλίας rock μπάντας.
Οι Wolf Alice είχαν ήδη προετοιμάσει το κοινό πριν από την εμφάνιση της Rodrigo και έδωσαν ένα δυνατό εναρκτήριο πρόγραμμα. Η ίδια έχει αναφέρει ως αγαπημένα της τραγούδια των Wolf Alice τα «You’re a Germ» και «Bros» και κατά τη διάρκεια της βραδιάς προέτρεψε όσους δεν γνωρίζουν καλά τη μουσική τους να την ανακαλύψουν περισσότερο.
Το κοινό του Χάρτφορντ ήταν στην πλειονότητά του γυναικείο, αλλά υπήρχαν και αρκετοί άνδρες έτοιμοι να αναλάβουν τα βαθιά φωνητικά στο «Expectations». Υπήρχαν επίσης οικογένειες, με γονείς που έδειχναν στα παιδιά τους πώς να προσέχουν το συγκρότημα που άνοιγε τη συναυλία, σε μία βραδιά που τελικά αποδείχθηκε περισσότερο φιλική προς όλες τις ηλικίες απ’ όσο θα μπορούσε να υποθέσει κανείς.
Μερικά τραγούδια, ασφαλώς, θα μπορούσαν να είχαν βρει θέση στο πρόγραμμα. Το «What’s Wrong With Me» έλειψε λόγω της απουσίας του Robert Smith, ενώ τα «Brutal», «Obsessed» και «Get Him Back!» θα έδιναν μία σαφώς πιο επιθετική κορύφωση. Παρ’ όλα αυτά, η Rodrigo επέλεξε να κλείσει με το «Expectations» και κράτησε την πιο εντυπωσιακή σκηνική της στιγμή νωρίτερα, στο «The Cure».
Αυτό το «The Cure» ήταν και το σημείο όπου η λογική της περιοδείας έγινε πραγματικά σαφής. Ο τίτλος «Unraveled» δεν έμεινε απλώς πάνω στην αφίσα, αλλά βρέθηκε μέσα στην ίδια τη σκηνή, όταν το φόρεμα της Rodrigo διαλύθηκε από το νερό και εκείνη συνέχισε να τραγουδά χωρίς να προσπαθεί να κρύψει την ευαλωτότητα της στιγμής.
Η περιοδεία ξεκινά πλέον το μεγάλο της ταξίδι έχοντας ήδη βάλει στο κέντρο της μία εικόνα που δύσκολα θα ξεχάσει όποιος την είδε ζωντανά. Από τα ροζ και λευκά λουλούδια του «Drop Dead» μέχρι τη βροχή του «The Cure» και το «Expectations» που έκλεισε τη βραδιά χωρίς encore, η Olivia Rodrigo παρουσίασε από την πρώτη κιόλας στάση μία συναυλία όπου η ευαισθησία και το rock ένστικτο συνυπάρχουν χωρίς να ακυρώνει το ένα το άλλο.
