Τρεις δεκαετίες μετά το εμπορικό ναυάγιο ενός δίσκου που πούλησε μόλις μερικές δεκάδες κασέτες στο Ντιτρόιτ προτού γεννηθεί η περσόνα του Slim Shady, ο Eminem διαθέτει για πρώτη φορά ψηφιακά ένα ανανεωμένο EP με έξι τραγούδια και μοιράζεται σπάνιο αρχειακό υλικό από τα πρώτα βήματά του.
Το ημερολόγιο έγραφε 12 Νοεμβρίου 1996 όταν ένα ανεξάρτητο βινύλιο με τίτλο «Infinite» έκανε την εμφάνισή του στα συνοικιακά δισκοπωλεία του Ντιτρόιτ. Πίσω από το μικρόφωνο βρισκόταν ένας άσημος εικοσιτετράχρονος λευκός ράπερ ονόματι Marshall Mathers, ο οποίος προσπαθούσε να επιβιώσει δουλεύοντας εξαντλητικά ωράρια ως λαντζέρης και μάγειρας σε εστιατόρια, ενώ στο σπίτι προσπαθούσε να μεγαλώσει τη νεογέννητη κόρη του.
Εκείνη η πρώτη δισκογραφική απόπειρα δεν συνοδεύτηκε από καμία απολύτως αναγνώριση. Στα ραδιόφωνα επικρατούσε απόλυτη αδιαφορία, τα αντίτυπα έμειναν στα αζήτητα και το όνειρο μιας μουσικής σταδιοδρομίας έμοιαζε να διαλύεται εν τη γενέσει του.
«Πούλησε ίσως 70 αντίτυπα και δεν έλαβε ιδιαίτερα καλά σχόλια. Πολλοί έλεγαν ότι ακουγόταν σαν τον Nas, ο οποίος αποτελούσε τεράστια επιρροή εκείνη την περίοδο, αλλά τουλάχιστον είχα κυκλοφορήσει έναν δίσκο και μπορούσα να το λέω», έγραψε ο Eminem στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «The Way I Am» το 2008.
Σήμερα, ακριβώς τριάντα χρόνια μετά από εκείνη την παταγώδη αποτυχία, το «Infinite» αποκτά μια δεύτερη ευκαιρία, κάνοντας επίσημη πρεμιέρα στις υπηρεσίες streaming υπό τη μορφή ενός ανανεωμένου EP με τίτλο «Infinite EP». Η νέα αυτή εκδοχή περιλαμβάνει έξι από τα έντεκα αρχικά τραγούδια του δίσκου: το ομώνυμο «Infinite», καθώς και τα «It’s O.K.», «Tonite», «313», «Open Mic» και «Never 2 Far».
Ο Jake Bass και ο Mike «Slim» Wilder ανέλαβαν να κάνουν remix στα τραγούδια προσθέτοντας νέα παραγωγή, ενώ οι Jeff Bass και Mark Bass, οι οποίοι είχαν επιμεληθεί την αρχική κυκλοφορία του 1996 μέσω της WEB Entertainment, ανέλαβαν την εκτελεστική παραγωγή. Την παραγωγή συνυπογράφει ο Denaun Porter μαζί με τον Wilder. Μέχρι στιγμής παραμένει αδιευκρίνιστο για ποιο λόγο επιλέχθηκε να επανακυκλοφορήσει μόνο το μισό υλικό του άλμπουμ.
Για τους συλλέκτες, οι φυσικές εκδόσεις του «Infinite EP» σε βινύλιο, CD και κασέτα είναι ήδη διαθέσιμες για προπαραγγελία μέσω της Org Music και αναμένεται να κυκλοφορήσουν στις 26 Φεβρουαρίου. Παράλληλα, η εταιρεία διέθεσε ένα δεκάλεπτο ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στην επέτειο, το οποίο περιλαμβάνει αρχειακό υλικό από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και συνεντεύξεις με τους ανθρώπους που βρέθηκαν δίπλα στον Eminem στα πρώτα του βήματα.
«Μετά την κυκλοφορία του “Infinite”, καταλήξαμε να μοιράζουμε δωρεάν τα υπόλοιπα CD και τις κασέτες που δεν πουλήθηκαν, πηγαίνοντας σε όποιο μέρος μπορούσαμε να τα δώσουμε. Δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον και απλώς προσπαθούσαμε να ακουστεί η μουσική μας», θυμάται ο ράπερ στο ντοκιμαντέρ, περιγράφοντας το πώς ο δίσκος πούλησε λιγότερα από εκατό αντίτυπα εκείνη τη χρονιά.
Η ιστορία της γέννησης του άλμπουμ ξεκίνησε όταν ο Mark Bass άκουσε τον νεαρό ράπερ σε ένα ραδιοφωνικό open mic και τηλεφώνησε αμέσως στον σταθμό για να τον καλέσει στο Bassmint studio, έναν χώρο ηχογραφήσεων που διατηρούσε με τον αδελφό του Jeff στο Φέρντεϊλ του Μίσιγκαν.
Ο Jeff Bass παραδέχεται στην ταινία ότι αρχικά δεν μπορούσε να διακρίνει τις δυνατότητες του νεαρού, σε αντίθεση με τον αδελφό του που πίστεψε αμέσως στο ταλέντο του. Οι Bass Brothers επένδυσαν στον ράπερ από το Ντιτρόιτ και του παραχώρησαν χώρο για να δουλέψει μαζί με τα μετέπειτα μέλη του συγκροτήματος D12, με την αρχική παραγωγή να διαμορφώνεται από τον ίδιο τον Eminem και τον Denaun Porter.
Στιχουργικά, το υλικό του 1996 απείχε παρασάγγας από το σοκαριστικό, σκοτεινό και σαρκαστικό ύφος που λίγο αργότερα θα σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά του. Σε συνέντευξή του στο Rolling Stone το 1999, ο Eminem είχε εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους έλειπε η ένταση από εκείνες τις πρώτες ηχογραφήσεις.
«Ήταν ακριβώς πριν γεννηθεί η κόρη μου, οπότε το να της εξασφαλίσω ένα μέλλον ήταν το μόνο πράγμα για το οποίο μιλούσα. Ήταν υπερβολικά προσανατολισμένο στο παραδοσιακό hip-hop στυλ του Nas και του AZ, ένας τρόπος ομοιοκαταληξίας που ήταν πολύ δημοφιλής τότε», είχε δηλώσει ο ράπερ.
«Πάντα ήμουν ένας ειρωνικός κωμικός τύπος και γι’ αυτό δεν ήταν ένα καλό άλμπουμ. Μετά από εκείνον τον δίσκο, κάθε στίχος που έγραφα γινόταν όλο και πιο οργισμένος», είχε προσθέσει ο ίδιος.
Πέρα από το ύφος, αυτό που εντυπωσίαζε όσους βρέθηκαν τότε στο στούντιο ήταν η σχεδόν εμμονική τελειομανία του. Το 2016, μιλώντας στο Rolling Stone για το παρασκήνιο των ηχογραφήσεων, ο ηχολήπτης Mike Wilder είχε ανακαλέσει τον τρόπο με τον οποίο δούλευε ο καλλιτέχνης.
«Ερχόταν, έκανε ένα τραγούδι και ηχογραφούσε τα φωνητικά του. Κοιμόταν με αυτό το βράδυ και την επόμενη μέρα με έπαιρνε τηλέφωνο λέγοντας ότι έπρεπε να ξαναμπεί στο στούντιο για να τα πει από την αρχή επειδή άκουγε κάτι λάθος», ανέφερε ο Mike Wilder.
«Ξαναέγραφε τα φωνητικά και κανείς μας δεν μπορούσε να καταλάβει την παραμικρή διαφορά, αφού άκουγε λεπτομέρειες που κανένας άλλος δεν μπορούσε να διακρίνει. Αυτό, μαζί με την απόλυτη ωμότητα του υλικού, είναι ό,τι μου έχει μείνει πιο έντονα χαραγμένο στη μνήμη», συμπλήρωσε.
Το σημείο καμπής ήρθε όταν ο Marshall Mathers αποφάσισε να εγκαταλείψει την αγωνία για την αποδοχή των κριτικών και να απελευθερώσει το καυστικό alter ego του. Η γέννηση του Slim Shady στο EP «The Slim Shady EP» του 1997 τράβηξε την προσοχή του Dr. Dre, ανοίγοντας τον δρόμο για τη μεταγραφή του στην Interscope Records.
«Μόλις σταμάτησα να νοιάζομαι για το τι έλεγα, ο κόσμος άρχισε ξαφνικά να ενδιαφέρεται. Λειτούργησε σαν ένα είδος αντίστροφου αποτελέσματος», εξηγεί ο Eminem στο νέο ντοκιμαντέρ.
Η παγκόσμια καταξίωση επισφραγίστηκε τον Φεβρουάριο του 1999 με το «The Slim Shady LP», το οποίο έκανε ντεμπούτο στο No. 2 του Billboard 200, ενώ το τραγούδι «My Name Is» χάρισε στον ράπερ την πρώτη του είσοδο στο Top 40 του Billboard Hot 100. Έκτοτε, το «Infinite» μετατράπηκε σε έναν σχεδόν μυθικό τίτλο, κυκλοφορώντας επί χρόνια σε παράνομες κόπιες και ανεπίσημες επανεκδόσεις.
Μάλιστα, την Πρωταπριλά του 2024, ο Eminem είχε χρησιμοποιήσει το όνομα του πρώτου του δίσκου για μια διαδικτυακή φάρσα, ανακοινώνοντας δήθεν τη συνέχεια με τίτλο «Infinite 2».
«Το πολυαναμενόμενο επόμενο άλμπουμ επιστρέφει εκεί όπου ξεκίνησαν όλα. Το “Infinite” τώρα γίνεται ακόμα πιο άπειρο και κυκλοφορεί σήμερα», έλεγε η φωνή στο χιουμοριστικό βίντεο που είχε αναρτηθεί τότε στα κοινωνικά δίκτυα.
Τριάντα χρόνια μετά από εκείνες τις απεγνωσμένες ημέρες όπου μοίραζε κασέτες στα χέρια περαστικών στο Ντιτρόιτ, το «Infinite» δεν κουβαλά πλέον το στίγμα της αποτυχίας. Στις ανανεωμένες μίξεις των έξι τραγουδιών ακούγεται καθαρά η πρώτη σπίθα ενός ακατέργαστου ταλέντου, πολύ πριν η οργή του Slim Shady αλλάξει οριστικά τους κανόνες της παγκόσμιας hip-hop.
