Ο Ορέστης Πλακίδης και μία πλειάδα καλλιτεχνών αναβιώνουν τα τραγούδια που σμίλεψαν γενιές, σε ένα άλμπουμ – φόρο τιμής που αποδεικνύει γιατί το ροκ του Διονύση Σαββόπουλου είναι, τελικά, το ροκ του μέλλοντός μας.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος ήταν ένας καλλιτέχνης που έγραψε την ίδια την ιστορία του τόπου. Πρωτεργάτης, ποιητής, ένας πολιτισμικός σεισμογράφος που κατέγραψε τις δονήσεις της μεταπολιτευτικής Ελλάδας με στίχους χυμώδεις, αλληγορικούς και βαθιά ανθρώπινους, συνεχίζει να χαράσσει το δικό του μονοπάτι, έχοντας αφήσει πίσω του μία παρακαταθήκη που μοιάζει όχι απλώς διαχρονική, αλλά σχεδόν προφητική. Τα τραγούδια του δεν είναι απλές μελωδίες, είναι ακρογωνιαίοι λίθοι της συλλογικής μας μνήμης.
Σε αυτό το διαρκές ταξίδι έρχεται να προστεθεί ένας νέος, συναρπαστικός σταθμός. Ο συνθέτης και ενορχηστρωτής Ορέστης Πλακίδης αναλαμβάνει το τολμηρό, μα και ευλαβικό έργο να ξαναδιαβάσει 16 από αυτά τα σπουδαία τραγούδι, παρουσιάζοντάς τα μέσα από τη δική του, σύγχρονη ματιά.
Το αποτέλεσμα είναι το άλμπουμ «Το Ροκ Του Μέλλοντός Μας», που κυκλοφορεί από την Panik Oxygen και αποτελεί πολύ περισσότερα από μία απλή συλλογή διασκευών. Είναι ένας ζωντανός διάλογος ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, μία απόδειξη ότι η τέχνη του Σαββόπουλου αναπνέει, μεταλλάσσεται και εμπνέει αδιάκοπα.
Η επιρροή του Διονύση Σαββόπουλου στο ελληνικό τραγούδι είναι σχεδόν αδύνατο να ποσοτικοποιηθεί.
Ήταν εκείνος που πάντρεψε την παράδοση του ρεμπέτικου και του δημοτικού τραγουδιού με τις ηλεκτρικές εξάρσεις του Bob Dylan και την ψυχεδέλεια του Frank Zappa. Δημιούργησε έναν εντελώς προσωπικό ήχο, έναν κόσμο όπου η «Συννεφούλα» συναντούσε την «Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη» και το πολιτικό σχόλιο γινόταν σουρεαλιστική ποίηση.
Οι στίχοι του, γεμάτοι από κρυφά νοήματα, κοινωνικές αναφορές και υπαρξιακές αναζητήσεις, έγιναν συνθήματα στα χείλη μίας ολόκληρης γενιάς που αναζητούσε την ταυτότητά της στα συντρίμμια της δικτατορίας. Αυτή η ικανότητά του να μιλά ταυτόχρονα για το προσωπικό και το συλλογικό, για το εφήμερο και το αιώνιο, είναι που καθιστά το έργο του επίκαιρο δεκαετίες μετά.
Στο άλμπουμ «Το Ροκ Του Μέλλοντός Μας», ο Ορέστης Πλακίδης δεν επιχειρεί να μιμηθεί, αλλά να ερμηνεύσει. Για να το πετύχει αυτό, κάλεσε μία εντυπωσιακή και ετερόκλητη ομάδα ερμηνευτών, καθένας από τους οποίους φέρνει τη δική του σφραγίδα στα τραγούδια.
Με αλφαβητική σειρά, οι Σπύρος Γραμμένος, Γιάννης Ζουγανέλης, Τζώρτζια Κεφαλά, Klavdia, Πάνος Μουζουράκης, Γιώργος Μυλωνάς, Εύα Ξένου, Φώτης Σιώτας και Μανώλης Φάμελλος βουτούν στο σύμπαν του «Νιόνιου», αποκαλύπτοντας νέες πτυχές και συναισθηματικές αποχρώσεις.
Η συνύπαρξη αυτών των τόσο διαφορετικών φωνών αποτελεί από μόνη της μία δήλωση για την οικουμενικότητα της μουσικής του Σαββόπουλου.
Ιδιαίτερη συμβολική αξία έχει η συμπερίληψη δύο πρωτότυπων εκτελέσεων από τον ίδιο τον δημιουργό, του ιστορικού «Το Κιλελέρ» και του σπαρακτικού «Τα Παιδιά Που Χάθηκαν». Η παρουσία τους στο άλμπουμ λειτουργεί σαν γείωση, σαν μία υπενθύμιση της πηγής από την οποία όλα ξεκινούν, συνδέοντας άρρηκτα το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον που οραματίζεται ο Ορέστης Πλακίδης.
Το άλμπουμ, που είναι ήδη διαθέσιμο ψηφιακά και σύντομα θα κυκλοφορήσει σε CD και σε συλλεκτικό βινύλιο, δεν είναι απλώς ένα προϊόν νοσταλγίας. Είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στον θρυλικό Διονύση Σαββόπουλο, αλλά ταυτόχρονα και μία δυναμική επαναξιολόγηση.
Αποδεικνύει ότι τα τραγούδια αυτά δεν ανήκουν σε ένα μουσείο, αλλά είναι ζωντανοί οργανισμοί που μπορούν να αντέξουν στο πέρασμα του χρόνου, να φορέσουν νέα ρούχα και να μιλήσουν στις καρδιές των ανθρώπων του 21ου αιώνα.
Σε τελική ανάλυση, «Το Ροκ Του Μέλλοντός Μας» μας υπενθυμίζει τον ορισμό του κλασικού: δεν είναι αυτό που παλιώνει, αλλά αυτό που αρνείται πεισματικά να γεράσει. Και το έργο του Διονύση Σαββόπουλου, όπως αποδεικνύει περίτρανα αυτή η νέα, εμπνευσμένη δουλειά, παραμένει προκλητικά, επικίνδυνα και υπέροχα νέο.
Βρείτε επίσης το άλμπουμ στο Spotify.
