Η FKA Twigs στοχάζεται πάνω στα «βίαια» χρόνια της ζωής της, τη θεραπεία του νευρικού συστήματός της και την κατάκτηση μιας εύθραυστης αλλά ισχυρής ισορροπίας.
Στο μεταίχμιο της τέταρτης δεκαετίας της ζωής της, η FKA Twigs δεν θυμίζει σε τίποτα την αινιγματική καλλιτέχνιδα που συστήθηκε στο παγκόσμιο κοινό πριν από δέκα χρόνια.
Σήμερα, σε ηλικία 37 ετών, η Tahliah Debrett Barnett —όπως είναι το πραγματικό όνομά της — εκπέμπει την αυτοπεποίθηση μιας γυναίκας που έχει αναδυθεί από τις φλόγες των προσωπικών δοκιμασιών της, έχοντας μετατρέψει το τραύμα σε μία νέα μορφή σοφίας.
Σε μία εξομολογητική συνέντευξη στη βρετανική έκδοση του περιοδικού ELLE, η FKA Twigs α ανατέμνει το παρελθόν της με αφοπλιστική ειλικρίνεια, παραδέχεται πως η δεκαετία των 20 ετών της χαρακτηρίστηκε από μία αφέλεια που πλέον ανήκει στο παρελθόν, ενώ περιγράφει τη ζωή της με μία μεταφορά που συμπυκνώνει την πολυπλοκότητα της ύπαρξης: «Η ζωή είναι σαν το σμέουρο. Είναι πικρή, αλλά ταυτόχρονα γλυκιά».
Η διαδρομή της FKA Twigs υπήρξε πάντα μία σπουδή πάνω στις αντιθέσεις, όμως τα τελευταία χρόνια οι αντιθέσεις αυτές απέκτησαν μία σχεδόν αρχέγονη βιαιότητα. Αναλογιζόμενη την πορεία της, η τραγουδίστρια δηλώνει πως πλέον βρίσκεται σε μία ηλικία όπου μπορεί να κοιτάξει πίσω και να διακρίνει με καθαρότητα το μωσαϊκό της ζωής της.
«Φτάνω σε εκείνο το σημείο όπου μπορώ πραγματικά να αναθεωρήσω τη ζωή μου και να δω τόσα πολλά πράγματα που υπήρξαν όμορφα και εκπληκτικά, αλλά και άλλα που υπήρξαν πραγματικά κτηνώδη και βίαια», εξομολογείται.
Αυτή η ικανότητα να αποδέχεται ταυτόχρονα το φως και το σκοτάδι αποτελεί για εκείνη μία προσωπική νίκη. «Συνειδητοποιώ ότι μπορώ να κρατήσω μέσα μου την αγάπη μου για τη ζωή και την τέχνη μου, και ταυτόχρονα να χωρέσω τη βαρβαρότητα, τη θλίψη και τη βία. Μπορώ να τα αντέξω όλα αυτά ταυτόχρονα, και αυτό μου δίνει μία πραγματικά καλή αίσθηση».
Η αυτοκριτική της για τα νεανικά χρόνια της είναι αυστηρή αλλά λυτρωτική. Η ίδια παραδέχεται πως ένιωθε «ανόητη» στα 20 της, μία περίοδο που αναζητούσε την ταυτότητά της μέσα από θυελλώδεις καταστάσεις. Σήμερα, ο στόχος της είναι διαφορετικός: «Πάντα ήθελα να βρεθώ σε αυτό το τέλειο σημείο τομής μεταξύ της εξέλιξης και της νιότης — να μπορώ να είμαι νέα, ελκυστική και υγιής, αλλά ταυτόχρονα να μην είμαι ανόητη όπως ήμουν στα 20 μου».
Το σκοτάδι στο οποίο αναφέρεται η FKA Twigs δεν είναι αφηρημένο. Το 2020, η καλλιτέχνιδα συγκλόνισε τη βιομηχανία του θεάματος καταθέτοντας αγωγή κατά του πρώην συντρόφου της, του ηθοποιού Shia LaBeouf. Οι κατηγορίες ήταν βαρύτατες, κάνοντας λόγο για σεξουαλική κακοποίηση, επίθεση και πρόκληση συναισθηματικής οδύνης κατά τη διάρκεια της σχέσης τους.
Η νομική αυτή μάχη έκλεισε οριστικά μόλις πέρυσι, όταν αποφάσισε να καταλήξει σε εξωδικαστικό διακανονισμό της υπόθεσης και να ζητήσει την απόρριψη όλων των αξιώσεων «χωρίς επιφύλαξη», γεγονός που σημαίνει ότι η υπόθεση δεν μπορεί να επανέλθει στο δικαστήριο στο μέλλον.
Αυτή η κίνηση σηματοδότησε το κλείσιμο ενός επώδυνου κεφαλαίου, επιτρέποντάς της να εστιάσει στην προσωπική ανάρρωσή της.
Ωστόσο, οι προκλήσεις για την FKA Twigs δεν ήταν μόνο ψυχολογικές, αλλά και βαθιά οργανικές. Το 2017, υποβλήθηκε σε λαπαροσκοπική επέμβαση για την αφαίρεση έξι μεγάλων ινωμυωμάτων από τη μήτρα της. Η εμπειρία αυτή κλόνισε την αυτοπεποίθησή της και την ανάγκασε να αποσυρθεί από τα φώτα της δημοσιότητας, προκαλώντας ερωτηματικά στους θαυμαστές της.
«Ο κόσμος αναρωτιόταν, πού χάθηκε η Twigs; Πέρασα αυτή την τρελή κατάσταση που, όπως αποδείχθηκε, περνούν τόσες πολλές γυναίκες», εξηγεί.
Η διαδικασία της ίασης για εκείνη δεν ήταν μία ευθύγραμμη πορεία. Περιγράφει μία κατάσταση όπου το σώμα της «αναβίωνε σωματικές εμπειρίες του παρελθόντος χωρίς να υπάρχει κάποιο φυσικό ερέθισμα», μία ξεκάθαρη ένδειξη του μετατραυματικού στρες που είχε υποστεί.
«Άρχισα να ακούω πραγματικά τον εαυτό μου. Πιστεύω ότι, τελικά, έπρεπε να θεραπεύσω το νευρικό μου σύστημα. Και επειδή δεν είμαι πολύ καλή στο να μου λένε τι να κάνω, έπρεπε να το βρω μόνη μου», τονίζει.
Η FKA Twigs φαίνεται να έχει κατακτήσει μία νέα πνευματική ελευθερία. Μέσα από τη μοναχική αναζήτηση και την αποδοχή των τραυμάτων της, δεν επιστρέφει ως θύμα, αλλά ως μία γυναίκα που έχει το σθένος να αγκαλιάσει την πολυπλοκότητά της. Στο πρόσωπό της, η μουσική βρίσκει ένα πρότυπο ανθεκτικότητας, που αποδεικνύει ότι η ομορφιά της ωριμότητας κρύβεται στην ικανότητα να μεταβολίζεις τον πόνο σε δύναμη.
