Ο Harry Styles μιλά για μία απρόσμενα συγκινητική στιγμή σε μία πίστα στο Βερολίνο — μία εμπειρία που, όπως λέει, επηρέασε βαθιά τόσο τη ζωή του όσο και τον τρόπο που προσεγγίζει πλέον τη μουσική.
Σε μία εποχή όπου κάθε κίνηση ενός παγκόσμιου σταρ καταγράφεται από δεκάδες κινητά τηλέφωνα, η αίσθηση της ελευθερίας μπορεί να μοιάζει σχεδόν πολυτέλεια. Ο Harry Styles περιέγραψε πρόσφατα μία τέτοια σπάνια στιγμή: μία νύχτα σε club του Βερολίνου όπου, για πρώτη φορά μετά από καιρό, ένιωσε ότι μπορούσε απλώς να χορεύει χωρίς να σκέφτεται τίποτε άλλο.
Η εμπειρία αυτή αποδείχθηκε βαθιά συναισθηματική. Όπως εξήγησε ο ίδιος, κατέληξε να στέκεται στη μέση της πίστας με κλειστά μάτια, παραδομένος στη μουσική, ενώ δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό του.
Ο 32χρονος καλλιτέχνης μίλησε για εκείνη τη στιγμή στο podcast «Q with Tom Power» τη Δευτέρα 9 Μαρτίου, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ «Kiss All The Time. Disco, Occasionally.». Η συζήτηση πήγε γρήγορα πέρα από τη δισκογραφία και κατέληξε σε μία προσωπική εξομολόγηση για το πώς ένας χώρος χορού μπορεί να λειτουργήσει σχεδόν σαν ψυχολογική απελευθέρωση.
Ο Harry Styles ανέφερε ότι αγαπούσε πάντα τον χορό. Ωστόσο, για χρόνια δυσκολευόταν να αφεθεί πραγματικά. Η φήμη συνοδεύεται από μία μόνιμη επιτήρηση: κοινό, κάμερες, κινητά.
«Πάντα είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι κάποιος μπορεί να τραβά βίντεο», εξήγησε ουσιαστικά ο ίδιος, περιγράφοντας τη συνεχή επίγνωση της παρουσίας άλλων ανθρώπων γύρω του.
Η αλλαγή ήρθε όταν άρχισε να περνά περισσότερο χρόνο στο Βερολίνο στις αρχές της περασμένης χρονιάς. Η γερμανική πρωτεύουσα διαθέτει μία ιδιαίτερη κουλτούρα γύρω από τη νυχτερινή ζωή, που δίνει έμφαση στην ελευθερία και στη συλλογική εμπειρία της μουσικής.
«Είναι τόσο βαθιά ριζωμένο στην κουλτούρα του Βερολίνου ότι όλοι αξίζουν να βγουν να χορέψουν και να είναι ελεύθεροι», είπε. «Βρέθηκα σε ένα μέρος όπου ένιωθα τόσο ασφαλής, με έναν τρόπο που δεν νομίζω ότι είχα νιώσει εδώ και καιρό, σε σχέση με το να αφεθώ πραγματικά».
Η εικόνα που περιέγραψε είναι σχεδόν κινηματογραφική.
«Θυμάμαι να στέκομαι στη μέση της πίστας, να έχω τα χέρια ψηλά και απλώς να αναπνέω. Έκλεισα τα μάτια μου και θυμάμαι το συναίσθημα: “Ω, δεν σαρώνω πλέον το δωμάτιο για να δω αν κάποιος τραβάει βίντεο ή κάτι τέτοιο”. Ένιωσα σαν να είμαι απλώς μόνος μου εκείνη τη στιγμή και να νιώθω τόσο ελεύθερος», ανέφερε.
Η συνειδητοποίηση αυτή τον συγκίνησε βαθιά: «Ήταν πραγματικά συναισθηματικό για μένα», είπε. «Θυμάμαι ότι βρισκόμουν στο club σε μία κατάσταση έκστασης μέσα στη μουσική και ένιωθα δάκρυα να κυλούν στο πρόσωπό μου».
Το στοιχείο που τον άγγιξε ακόμη περισσότερο ήταν η συλλογικότητα της εμπειρίας. Σε εκείνη την πίστα, ανάμεσα σε αγνώστους, ένιωσε ότι πολλοί άνθρωποι περνούσαν μία παρόμοια στιγμή ελευθερίας.
«Ήταν μία όμορφη εμπειρία που μοιράστηκα με ανθρώπους που δεν γνώριζα, αλλά περνούσαν κάτι παρόμοιο», σημείωσε.
Η επίδραση της νύχτας εκείνης δεν έσβησε γρήγορα. Ο Styles είπε ότι το συναίσθημα τον ακολούθησε για εβδομάδες.
«Ένιωσα πόσο πολύ με επηρέασε για εβδομάδες μετά», ανέφερε. «Υπήρχε αυτή η πραγματική λάμψη που μένει μετά, σαν μία μεγάλη αλλαγή. Σκέφτηκα: “Υπάρχει κάτι εκεί για μένα που θέλω να ξαναζήσω”. Υπάρχει κάτι σε αυτή την κατάσταση ελευθερίας που είναι πραγματικά ενδιαφέρον για μένα να το εξερευνήσω και ως μουσικός».
Αυτή η αναζήτηση φαίνεται να διαπερνά και το νέο του άλμπουμ. Το «Kiss All The Time. Disco, Occasionally.» αντλεί έμπνευση από την αισθητική καλλιτεχνών όπως οι LCD Soundsystem και στρέφεται ξεκάθαρα προς τον ρυθμό και την εμπειρία της πίστας.
Τραγούδια όπως το «Dance No More» και το βασικό single «Aperture» μεταφέρουν αυτή τη διάθεση: τραγούδια που μοιάζουν σχεδιασμένα για συλλογική κίνηση, για σκοτεινές αίθουσες με έντονα φώτα και σώματα που συγχρονίζονται στον ίδιο παλμό.
Ο Styles γιόρτασε την κυκλοφορία του άλμπουμ με μία ιδιαίτερη συναυλία στο Μάντσεστερ στις 6 Μαρτίου. Η εμφάνιση κινηματογραφήθηκε και δύο ημέρες αργότερα κυκλοφόρησε ως συναυλιακή ταινία στο Netflix.
Το επόμενο διάστημα προμηνύεται έντονο. Στις 14 Μαρτίου θα εμφανιστεί στο «Saturday Night Live» με διπλό ρόλο, τόσο ως παρουσιαστής όσο και ως μουσικός καλεσμένος. Από τον Μάιο ξεκινά επίσης την περιοδεία «Together, Together», μία παγκόσμια σειρά συναυλιών που θα τον οδηγήσει σε επτά πόλεις. Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται και 30 βραδιές στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης.
Η ιστορία του Βερολίνου, όμως, μοιάζει να φωτίζει κάτι βαθύτερο από μία απλή νυχτερινή έξοδο. Για έναν καλλιτέχνη που μεγάλωσε υπό τα φώτα της δημοσιότητας, η εμπειρία της ανωνυμίας —έστω και για λίγες ώρες— μπορεί να μετατραπεί σε δημιουργικό καύσιμο.
Και ίσως εκεί βρίσκεται το πιο ενδιαφέρον στοιχείο: η έμπνευση δεν προκύπτει μόνο από στούντιο και σκηνές, αλλά και από μία γεμάτη πίστα, μέσα σε ένα club του Βερολίνου, όπου για λίγο όλα μοιάζουν πιο απλά — ρυθμός, ανάσα, κίνηση.
Στην περίπτωση του Harry Styles, εκείνη η στιγμή άφησε κάτι που ξεπερνά μία ανάμνηση. Άφησε έναν νέο τρόπο να σκέφτεται τη μουσική και την ελευθερία που μπορεί να γεννηθεί μέσα από αυτήν.
