Όταν οι The Smiths διαλύθηκαν οριστικά το καλοκαίρι του 1987, ο κιθαρίστας Johnny Marr βρέθηκε στο επίκεντρο μιας επώδυνης καμπής, αναζητώντας καθαρό μυαλό απέναντι στην ένταση και την πίεση της εποχής. Η συνάντησή του με τον Paul McCartney τού πρόσφερε μία αφοπλιστική και ρεαλιστική συμβουλή για τη φύση των συγκροτημάτων, ανοίγοντας τον δρόμο για τη μετέπειτα ανεξάρτητη πορεία του στη μουσική.
Το καλοκαίρι του 1987, η βρετανική ανεξάρτητη rock σκηνή έχασε ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματά της, όταν ο Johnny Marr αποφάσισε να αποχωρήσει από τους The Smiths. Μέσα στη δίνη της έντασης και των διαφωνιών με τον Morrissey, ο κιθαρίστας βρήκε απρόσμενη καθοδήγηση από έναν άνθρωπο που γνώριζε όσο λίγοι το βάρος μιας διάλυσης: τον Paul McCartney.
Η ρήξη στους The Smiths δεν προέκυψε ξαφνικά, αλλά κορυφώθηκε τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς. Ο Marr ένιωθε εξουθενωμένος από τη διαρκή διαχείριση των εσωτερικών προβλημάτων, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που αποδείχθηκε αδύνατο να καλυφθεί.
Το συγκρότημα επιχείρησε για λίγο να συνεχίσει με τον πρώην κιθαρίστα των Easterhouse, Ivor Perry, ο οποίος ανέλαβε προσωρινά τις κιθάρες. Η χημεία ανάμεσα στον Perry και τον Morrissey δεν λειτούργησε ποτέ, οδηγώντας πολύ γρήγορα σε οριστικό αδιέξοδο.
Όταν ο τέταρτος και τελευταίος δίσκος τους, το «Strangeways, Here We Come», κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1987, οι The Smiths αποτελούσαν ήδη παρελθόν. Για τον εικοσιτετράχρονο τότε Marr, η κατάσταση αυτή απαιτούσε ψυχραιμία και καθαρές αποφάσεις για το επόμενο βήμα.
Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό MOJO, ο κιθαρίστας αναφέρθηκε σε εκείνη τη δύσκολη φάση και στον ρόλο που έπαιξε η επαφή του με τον McCartney. Θυμήθηκε μάλιστα μία ολόκληρη ημέρα που πέρασε μαζί με το πρώην μέλος των The Beatles και τη σύζυγό του, Linda.
«Η Linda ήταν τόσο γενναιόδωρος άνθρωπος, με ρωτούσε τα πάντα για τη ζωή μου», ανέφερε ο Marr.
«Και εκείνος καθόταν εκεί, οπότε απλώς του είπα για τη διάλυση του συγκροτήματος. Τον κοίταξα και περίμενα, και εκείνος απλώς είπε: “Έτσι είναι τα συγκροτήματα”», συμπλήρωσε ο μουσικός.
«Είναι μία τόσο εξαιρετική απάντηση προερχόμενη από εκείνον. Με τα χρόνια, μου ζητούν να δώσω συμβουλές και υπάρχει απλώς μία στιγμή που πρέπει να πεις: “Έτσι είναι τα συγκροτήματα”», τόνισε ο κιθαρίστας.
Η απάντηση του McCartney δεν περιείχε ίχνος μελοδραματισμού, ακριβώς επειδή προερχόταν από τον άνθρωπο που έζησε από πρώτο χέρι το διαζύγιο των Beatles. Έχοντας βιώσει τη φθορά των σχέσεων και τις δικαστικές διαμάχες της δεκαετίας του 1970, κατανοούσε απόλυτα ότι η κατάρρευση μιας μπάντας είναι συχνά ένα φυσικό επακόλουθο.
Η συνάντηση των δύο μουσικών δεν έμεινε μόνο στα λόγια, αλλά επεκτάθηκε και σε ένα πολύωρο παίξιμο στο στούντιο. Παρότι οι δοκιμές εκείνες δεν οδήγησαν σε κάποια επίσημη ηχογράφηση, η ανάμνηση έμεινε ανεξίτηλη.
Σε παλαιότερη συζήτησή του στο περιοδικό «The Auto Jubilator», ο Johnny Marr είχε μιλήσει για εκείνη τη μέρα. «Δεν έκανα μία κανονική ηχογράφηση μαζί του, αλλά βρεθήκαμε για μία γεμάτη μέρα οκτώ ή εννέα ωρών και απλώς παίζαμε πολύ έντονα και πραγματικά δυνατά», είπε.
«Μπορεί να παίξει αυτό το μπάσο και να τραγουδήσει αρκετά καλά, οφείλω να πω. Ήταν μία διασκεδαστική στιγμή», παρατήρησε ο Marr.
«Ήταν σχεδόν το πρώτο πράγμα που έκανα όταν οι The Smiths σταμάτησαν να είναι μαζί. Τον έχω δει μερικές φορές από τότε, δεν έχουμε παίξει ξανά μαζί, αλλά είναι πάντα πολύ φιλικός και πολύ ευγενικός», πρόσθεσε.
Αυτή η ρεαλιστική θεώρηση των πραγμάτων λειτούργησε λυτρωτικά για τον Johnny Marr, ο οποίος αρνήθηκε να εγκλωβιστεί στην άμεση δημιουργία ενός νέου γκρουπ. Αντίθετα, προτίμησε να προσφέρει το χαρακτηριστικό του παίξιμο ως συνεργαζόμενος κιθαρίστας σε διαφορετικά σχήματα.
«Πρέπει απλώς να αναγνωρίσω την αξία των ανθρώπων με τους οποίους συνεργαζόμουν – ο Matt Johnson είναι ένας από τους πιο στενούς μου φίλους μέχρι σήμερα. Ο Bernard Sumner και η Chrissie Hynde ανήκουν σε αυτή την ομάδα, καθώς δένομαι πολύ με τους ανθρώπους», εξήγησε ο Marr.
«Αν το δεις σαν βιογραφικό φαίνεται σαν να αλλάζω συνεχώς περιβάλλον, αλλά ξέρω πότε έχω μία καλή δουλειά, όπως το να παίζω με τον Bryan Ferry και να εμφανίζομαι στους δίσκους του. Υπάρχει μία στιγμή που δεν χρειάζεται να αναλύεις τα πράγματα υπερβολικά βαθιά», υπογράμμισε.
Στην πορεία της καριέρας του, ο Johnny Marr εντάχθηκε στους The The, σχημάτισε τους Electronic με τον Bernard Sumner των New Order και έπαιξε με τους The Pretenders. Μέσα από αυτές τις επιλογές απέδειξε ότι η καλλιτεχνική εξέλιξη δεν εξαρτάται αναγκαστικά από τη μονιμότητα ενός και μόνο σχήματος.
Η λακωνική φράση του McCartney αποτυπώνει με ακρίβεια τη δυναμική της rock σκηνής, όπου οι δημιουργικές εντάσεις συχνά υπερβαίνουν την αντοχή των προσωπικών σχέσεων. Όταν οι ισορροπίες διαταράσσονται ανεπανόρθωτα, η επιμονή σε μία κοινή πορεία γίνεται περισσότερο βάρος παρά δημιουργία.
Για τον Johnny Marr, η συνειδητοποίηση αυτή αποτέλεσε το κλειδί για να προχωρήσει χωρίς ανασφάλεια και ενοχές. Αφήνοντας πίσω του το κεφάλαιο των The Smiths, κατάφερε να χτίσει μία αυτόνομη πορεία, βασισμένος στην ουσία του παιξίματός του και στην ελευθερία να επιλέγει τους συνεργάτες του.
