H Lykke Li μιλά για το απρόσμενο «δώρο» του Drake και την ανάγκη της να αποδράσει από τον αλγόριθμο.
Ήταν το 2008 όταν η Σουηδή ιέρεια της indie-pop Lykke Li έλαβε ένα φαινομενικά τυπικό αίτημα για τη χρήση ενός δείγματος από το τραγούδι της «Little Bit». Η ίδια θυμάται πως όλα ξεκίνησαν με ένα απλό ηλεκτρονικό μήνυμα που ρωτούσε αν ένας συγκεκριμένος καλλιτέχνης θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το εν λόγω τραγούδι.
Αυτός ο καλλιτέχνης δεν ήταν άλλος από τον Drake, και εκείνος ο υποβλητικός, μινιμαλιστικός ρυθμός κατέληξε στο mixtape του «So Far Gone» το 2009, αποτελώντας ένα από τα δομικά στοιχεία που εκτόξευσαν τον Καναδό ράπερ στο κλειστό κλαμπ των παγκόσμιων σούπερ σταρ.
Σήμερα, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά, η Lykke Li επιστρέφει στη δισκογραφία του Drake, αυτή τη φορά μέσα από μία νέα εκδοχή του εμβληματικού της τραγουδιού «I Follow Rivers» από το 2011. Ο Drake δανείζεται το βασικό θέμα του τραγουδιού για το νέο του τραγούδι «Janice STFU» μέσα από την κυκλοφορία «Iceman».
Πρόκειται για μία σφοδρή επίθεση ενάντια στις κουτσομπολίστικες πρακτικές του διαδικτύου και όσους αναλώνονται σε κακόβουλα σχόλια, με τον Drake να στρέφεται κατά των ανταγωνιστών του και της διαρκούς κριτικής που δέχεται η καριέρα του.
Όταν η Lykke Li μίλησε στο Rolling Stone, είχε μόλις επιστρέψει από μία βόλτα με το αυτοκίνητο όπου άκουγε το τραγούδι σε πλήρη ένταση μαζί με την καλύτερή της φίλη.
«Θεωρώ ότι είναι ισχυρό. Έχει αυτή την ωμή, εκδικητική ενέργεια της hip-hop», ανέφερε η ίδια, αποτυπώνοντας την αίσθηση που της άφησε η νέα προσέγγιση του Drake πάνω στο δικό της υλικό.
Όπως είχε συμβεί και την προηγούμενη φορά που οι δρόμοι τους διασταυρώθηκαν, η Lykke Li ενημερώθηκε αρχικά μέσω ενός γραπτού μηνύματος από τον συνεργάτη και τραγουδοποιό Rick Nowels (στους συντελεστές εμφανίζεται επίσης ο Björn Yttling από τους Peter Björn and John, σταθερός συνεργάτης της).
«Νόμιζα ότι ο Rick μου έκανε πλάκα», εξομολογείται η τραγουδίστρια, ενώ πρόσθεσε: «Μετά έλαβε το επίσημο email».
Η διαχρονικότητα του «I Follow Rivers» είναι μία ιστορία από μόνη της. Το τραγούδι, που ξεχώρισε από το άλμπουμ της «Wounded Rhymes», απέκτησε μία δεύτερη, ακόμα μεγαλύτερη ζωή χάρη στο δημοφιλές dance remix του Βέλγου DJ και παραγωγού The Magician. Η Lykke Li αναγνωρίζει τη σημασία αυτής της επιτυχίας, η οποία αποτελεί πλέον το σήμα κατατεθέν της.
«Εννοώ, είναι το πιο μυστηριώδες, απίστευτο δώρο της καριέρας μου επειδή είχε τόσες πολλές ζωές και διαφορετικές εκδοχές», είπε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας την ικανότητα του τραγουδιού να μεταμορφώνεται μέσα στα χρόνια.
Πράγματι, οι διασκευές, τα remix και τα mash-ups του «I Follow Rivers» κυριαρχούν στο YouTube και στα κοινωνικά δίκτυα, ένα φαινόμενο που η ίδια η Li παρομοιάζει με «μια γραφή, έναν στίχο ή έναν ύμνο».
«Επιστρέφει στην αίσθηση που έχω για το τι είναι η μουσική – ότι όλοι μας απλώς κατεβάζουμε κάτι που με κάποιο τρόπο προϋπάρχει στον Θεό ή στο σύμπαν», εξήγησε η καλλιτέχνιδα, αναλύοντας τη μεταφυσική διάσταση της δημιουργίας.
«Με ορισμένα τραγούδια, υπάρχει μία αλχημεία ή μία συμμετρία που τους επιτρέπει να έχουν τη δική τους ζωή στον κόσμο. Και ως τραγουδοποιός, αυτό είναι η μεγαλύτερη ευχή. Νιώθω τόσο ευγνώμων και ευλογημένη που έχω ένα από εκείνα τα τραγούδια που δεν μου ανήκουν καν. Έχει τη δική του ανεξάρτητη ζωή», συμπλήρωσε.
Μια απόδειξη αυτής της αυτόνομης πορείας του τραγουδιού ήρθε από το πιο απρόσμενο πρόσωπο: τον δίχρονο γιο της. Πρόσφατα, ο μικρός άρχισε να της τραγουδά «Deep sea, baby», τον στίχο από το κολλητικό ρεφρέν του τραγουδιού.
«Δεν του είχα παίξει ποτέ το τραγούδι», ανέφερε με έκπληξη, προτού εξηγήσει: «Προφανώς υπήρχε μία νταντά στο πάρκο που έπαιζε το τραγούδι. Έτσι, έμαθε για το “I Follow Rivers” μέσω κάποιου άλλου».
Αυτόν τον ίδιο στίχο η Lykke Li τον τραγούδησε τον περασμένο μήνα μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες θεατές στο φεστιβάλ Coachella, κατά τη διάρκεια της εμφάνισής της στη σκηνή Outdoor Theatre.
Όσο για την τεράστια τριλογία κυκλοφοριών του Drake με τα άλμπουμ «Iceman», «Habibti» και «Maid of Honour», που κυκλοφόρησαν ταυτόχρονα την Παρασκευή 15 Μαΐου, η Lykke Li παραδέχεται ότι ο χρόνος της μπροστά στην οθόνη είναι περιορισμένος και δεν έχει προλάβει ακόμα να αφομοιώσει και τα τρία άλμπουμ. Ωστόσο, σκεφτόταν συχνά τον ράπερ, παρά το γεγονός ότι δεν γνωρίζονται προσωπικά.
«Παραδόξως, μου είχε λείψει πολύ ο Drake και το τελευταίο διάστημα άκουγα το “Marvin’s Room”», αποκάλυψε η ίδια.
«Ο παλιός Drake αντιπροσώπευε μία ολόκληρη εποχή. Όταν έμπαινες σε ένα δωμάτιο και έπαιζαν το “Hotline Bling”… Οπότε ναι, μου έλειπε», σημείωσε με μία δόση νοσταλγίας για την πορεία του καλλιτέχνη που κάποτε ξεκίνησε τη διεθνή του πορεία πατώντας πάνω στα δικά της μοτίβα των συνθεσάιζερ.
Τον Μάιο, η Lykke Li κυκλοφόρησε το «The Afterparty», το πρώτο της άλμπουμ μετά από τέσσερα χρόνια. Πρόκειται για ένα LP εννέα τραγουδιών που αποτελεί μία από τις πιο ωμές προτάσεις στη δισκογραφία της, εξερευνώντας θέματα όπως η πνευματικότητα, ο θάνατος του εγώ και η ανθρώπινη ψυχολογία. Οι φήμες θέλουν αυτή να είναι η τελευταία της δισκογραφική δουλειά, αν και η ίδια έχει επιβεβαιώσει μόνο το ενδιαφέρον της να εξερευνήσει την τέχνη πέρα από τα στενά όρια της μουσικής.
«Δεν θέλω να περάσω τη ζωή μου μέσα στον αλγόριθμο. Ο τρόπος που ξοδεύεις τη μέρα σου είναι ο τρόπος που ξοδεύεις τη ζωή σου. Οπότε, τι θέλεις να κάνεις; Εγώ θέλω να ζήσω σε ένα απομακρυσμένο νησί και να κάνω διαλογισμό. Θέλω να σαλπάρω μακριά», δήλωσε πρόσφατα στο περιοδικό Nylon, αποτυπώνοντας την επιθυμία της για μία ουσιαστική αποσύνδεση από την ψηφιακή φρενίτιδα της εποχής.
Το ταξίδι της Lykke Li από τη μοναχική τραγουδοποιία στις μαζικές ιαχές του Coachella και τις συνεργασίες με τους γίγαντες της παγκόσμιας σκηνής δείχνει πως η αληθινή μουσική, όταν διαθέτει την απαραίτητη «αλχημεία», βρίσκει πάντα τον δρόμο της προς το κοινό, ακόμα και όταν η δημιουργός της αναζητά την εσωτερική της γαλήνη μακριά από τα φώτα.
