Το νέο τραγούδι του MIKA μετατρέπει το άγχος της εποχής σε μουσική λύτρωση.
Η επιστροφή του MIKA με το «Modern Times» μοιάζει με εκείνη τη στιγμή που, μέσα στον θόρυβο της καθημερινής φθοράς, μία καθαρή φωνή υψώνεται για να σου θυμίσει ότι η ανθρώπινη ψυχή εξακολουθεί να αντιστέκεται.
Το νέο του single, που κυκλοφορεί από τη Republic Records, είναι κάτι παραπάνω από μία μουσική δήλωση. Είναι ένα πνευματικό κάλεσμα σε έναν κόσμο που μοιάζει ολοένα και πιο θορυβώδης, πιο γρήγορος, πιο απρόσωπος.
Το «Modern Times» συνοδεύει και ένα music video γυρισμένο στη Βιέννη, σε σκηνοθεσία του Rupert Höller, μία πόλη που γνωρίζει καλά την έννοια της μελαγχολίας και της μεγαλοπρέπειας.
Το τραγούδι ανοίγει με πέντε επικαλυπτόμενα μέρη πιάνου, σαν μηχανισμός που πάλλεται με τον ρυθμό μίας καρδιάς. Είναι ένας ήχος που δεν βιάζεται να σε κερδίσει. Προτιμά να σε περικυκλώσει, να σε οδηγήσει από την εσωτερικότητα στην έκρηξη.
Ο MIKA, οραματιστής της pop εδώ και δύο δεκαετίες, επιλέγει μία ευθύγραμμη, σχεδόν εξομολογητική προσέγγιση: δημιουργεί έναν ύμνο που αντιστέκεται στο βάρος του χρόνου και τις ασταμάτητες απαιτήσεις της εποχής.
Ο ίδιος το εξηγεί με μία εικόνα που λειτουργεί σαν κλειδί για όλο το τραγούδι: «Το τραγούδι για μένα είναι σαν έναν διάδρομο γυμναστικής, και αυτός ο διάδρομος είναι η ζωή, η ζωή με όλα τα καλά της και όλα τα κακά της».
Οι στίχοι –γραμμένοι εξ ολοκλήρου από τον ίδιο– ακουμπούν σε κάτι πηγαίο: καθώς ο κόσμος γίνεται πιο μπερδεμένος και πιο εξαντλητικός, η ανθρώπινη ματιά στρέφεται προς μύθους, επιθυμίες, όνειρα. Όλα εκείνα που, όταν τα πλησιάζεις, μοιάζουν να ανασηκώνουν λίγο τον βιολογικό και συναισθηματικό σου βάρος.
«Το “Modern Times” είναι μία κραυγή που θυμίζει καθεδρικό ναό, για την πίστη και το πνεύμα, που αντιστέκονται στη φθορά και το βάρος της ζωής και στο πέρασμα του χρόνου», λέει, και το ακούς μέσα στη σύνθεση σαν μία αναπνοή που γίνεται ύμνος.
Οι παραγωγοί Nick Littlemore (Empire Of The Sun) και Peter Mayes ενισχύουν την ατμόσφαιρα με μία ηχητική υφή που πατάει τόσο στην pop όσο και στο ονειρικό ηλεκτρονικό τοπίο. Ο MIKA παραμένει ο κεντρικός αρχιτέκτονας, αλλά γύρω του σχηματίζεται ένας ήχος που δεν ενδιαφέρεται για την τελειότητα, μα για την αλήθεια – εκείνη την αμήχανη, συγκινητική αλήθεια που κάνει την pop να αγγίζει κάτι περισσότερο από μία μελωδία.
Αυτό το single δεν είναι μία απομονωμένη στιγμή, είναι ο προάγγελος ενός νέου άλμπουμ που έρχεται σύντομα. Μια δουλειά που αναμένεται να σταθεί ως ένα ακόμα κεφάλαιο στη διαρκή προσπάθειά του να συνδυάσει θεατρικότητα, ειλικρίνεια και μελωδία. Αυτή τη φορά, όλα μοιάζουν πιο ώριμα, πιο συναισθηματικά, πιο γειωμένα.
Την τελευταία χρονιά, η δημιουργική του πορεία εξαπλώθηκε σε ένα εντυπωσιακό εύρος: από την παρουσίαση των κινηματογραφικών βραβείων David Di Donatello στην Ιταλία έως τον ρόλο του ως μέντορα σε τηλεοπτικά μουσικά προγράμματα στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Και βέβαια, υπήρξαν οι συναυλίες ανά τον κόσμο, καθώς και η τιμητική διάκριση με το Nordoff & Robbins Global Impact Award στο Λονδίνο.
Στην τελευταία του δισκογραφική δουλειά, το γαλλόφωνο «Que ta tête fleurisse toujours», που έφτασε στο Top 5 της Γαλλίας και έγινε χρυσό, επιβεβαίωσε ότι δεν υπάρχουν γλωσσικά ή καλλιτεχνικά σύνορα ικανά να περιορίσουν την ιδιαιτερότητά του.
Με πάνω από 20 εκατομμύρια πωλήσεις άλμπουμ και διακρίσεις σε 32 χώρες, ο MIKA εξακολουθεί να κατέχει ένα σπάνιο προνόμιο: να κάνει την pop να μοιάζει σαν ένα χρωματιστό καταφύγιο όπου ο άνθρωπος μπορεί να αναπνέει.
Από το «Life in Cartoon Motion» μέχρι τις πιο πρόσφατες αναζητήσεις του, ο κόσμος του είναι ένα καλειδοσκόπιο που δεν σταματά να κινείται. Εκεί όπου ο θαυμαστής μεταμορφώνεται σε συνοδοιπόρο. Εκεί όπου η μουσική δεν είναι απλώς θέαμα, αλλά μία υπόσχεση ότι κάτι πιο ανθρώπινο πάντα θα υπάρχει.
Το «Modern Times» δεν έρχεται να δώσει απαντήσεις, ούτε να προσφέρει μία εύκολη λύση στο άγχος της εποχής. Έρχεται να σου ψιθυρίσει ότι η πάλη με τον χρόνο δεν είναι μόνο φθορά. Μπορεί να γίνει δημιουργία, πίστη, μία ανανεωμένη αίσθηση της ύπαρξης. Μέσα σε έναν κόσμο που μας τραβάει με τον ρυθμό ενός ασταμάτητου διαδρόμου γυμναστικής, το τραγούδι αυτό επιχειρεί να γίνει η μικρή, καθαρή παύση που μας επαναφέρει στο κέντρο μας.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη του δύναμη: η υπενθύμιση ότι ακόμη και στις πιο χαοτικές εποχές, μία φωνή που επιμένει στο ανθρώπινο μπορεί να αλλάξει όχι τον κόσμο, αλλά τον τρόπο που τον κατοικούμε.
