Το «Wonderwall» ακούγεται ξανά παντού, αυτή τη φορά μέσα από την πορεία της Αγγλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2026. Μετά τη νίκη επί της Κροατίας στο Ντάλας, 20.000 φίλαθλοι και παίκτες τραγούδησαν μαζί το κλασικό τραγούδι των Oasis. Ο Noel Gallagher κλήθηκε να σχολιάσει αν το τραγούδι μπορεί να εξελιχθεί στον ανεπίσημο ύμνο της εθνικής ομάδας και η απάντησή του λέει πολλά για τη σχέση του τραγουδιού με το κοινό που το κράτησε ζωντανό επί τρεις δεκαετίες.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στην ιστορία του «Wonderwall» δεν είναι ότι συνεχίζει να ακούγεται 31 χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Είναι ότι εξακολουθεί να αποκτά νέες σημασίες χωρίς να αλλάζει ούτε μία νότα.
Αυτό ακριβώς συνέβη μετά τη νίκη της Αγγλίας με 4-2 απέναντι στην Κροατία στο AT&T Stadium του Ντάλας. Μετά τη λήξη του αγώνα, περίπου 20.000 φίλαθλοι και παίκτες ενώθηκαν σε ένα μαζικό τραγούδι του «Wonderwall», μετατρέποντας μία ποδοσφαιρική βραδιά σε μία στιγμή συλλογικής μνήμης.
Ανάμεσα σε εκείνους που συμμετείχαν ήταν ο αρχηγός της Αγγλίας Harry Kane και ο μέσος Jude Bellingham. Η εικόνα έκανε αμέσως τον γύρο των βρετανικών μέσων, επειδή συνδύαζε δύο από τα πιο ισχυρά πολιτισμικά σύμβολα της χώρας: το ποδόσφαιρο και τους Oasis.
Ο μέσος της Arsenal, Declan Rice, περιέγραψε με ιδιαίτερα προσωπικό τρόπο την εμπειρία.
«Ήμασταν στο γήπεδο μετά το παιχνίδι και απλώς συνδεόμασταν με τους φιλάθλους και εκείνοι τραγουδούσαν», είπε στην εφημερίδα The Sun, προσθέτοντας: «Νομίζω ότι είναι από εκείνες τις στιγμές — πλέον είναι μία ανάμνηση — πέρασε. Δεν μπορείς ποτέ να ξαναπάρεις πίσω εκείνη τη στιγμή. Να βρίσκεσαι στο Ντάλας και να τραγουδάς το Wonderwall. Δεν υπάρχει τίποτα σαν την πρώτη φορά.»
Η περιγραφή του Rice εξηγεί γιατί τέτοιες στιγμές ξεφεύγουν από τα όρια ενός αθλητικού αποτελέσματος. Το ποδόσφαιρο παράγει εικόνες. Τα τραγούδια δίνουν σε αυτές τις εικόνες διάρκεια.
Γι’ αυτό και η ερώτηση προς τον Noel Gallagher ήταν σχεδόν αναπόφευκτη. Μπορεί το «Wonderwall» να εξελιχθεί στον ανεπίσημο ύμνο της Αγγλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2026;
Σε συνέντευξή του στην The Sun την Κυριακή 21 Ιουνίου, ο 59χρονος μουσικός έδωσε μία απάντηση που αποφεύγει κάθε διάθεση ιδιοκτησίας πάνω στο τραγούδι.
«Το “Wonderwall” ανήκει στον κόσμο και ήταν μία μαγική στιγμή ανάμεσα στον κόσμο και τους παίκτες», είπε, προσθέτοντας: «Καλή τύχη σε όλους όσοι έκαναν το ταξίδι μέχρι εκεί.»
Η φράση «ανήκει στον κόσμο» έχει ιδιαίτερο βάρος όταν προέρχεται από τον άνθρωπο που έγραψε το τραγούδι. Εξηγεί επίσης γιατί το «Wonderwall» έχει ξεπεράσει εδώ και χρόνια τα όρια ενός ακόμη επιτυχημένου single των ’90s.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1995 ως το τέταρτο single από το δεύτερο άλμπουμ των Oasis, «(What’s the Story) Morning Glory?». Από την πρώτη στιγμή απέκτησε τεράστια δυναμική και παρέμεινε σημείο αναφοράς για ολόκληρη την εποχή της Britpop
Η εμπορική και καλλιτεχνική του επιτυχία καταγράφεται και στα στοιχεία της εποχής. Το «Wonderwall» έλαβε δύο υποψηφιότητες για Grammy το 1997, στις κατηγορίες για την Καλύτερη Rock Ερμηνεία από Ντουέτο ή Συγκρότημα και το Καλύτερο Rock Τραγούδι.
Παράλληλα έφτασε στο No. 1 του Alternative Airplay Chart του Billboard και στο No. 2 του Official Singles Chart του Ηνωμένου Βασιλείου, επιβεβαιώνοντας ότι η απήχησή του ξεπέρασε κατά πολύ τα βρετανικά σύνορα.
Υπάρχει όμως και μία δεύτερη ανάγνωση σε όσα συμβαίνουν σήμερα γύρω από τους Oasis. Η επανένωση του συγκροτήματος έχει επαναφέρει το όνομά τους στο επίκεντρο με τρόπο που λίγοι περίμεναν.
Τον Φεβρουάριο, ο Noel Gallagher μίλησε στα παρασκήνια των BRIT Awards, όπου τιμήθηκε με το βραβείο Τραγουδοποιού της Χρονιάς. Εκεί αναφέρθηκε στην επιτυχία των συναυλιών επανένωσης των Oasis το 2025.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι εμφανίσεις του συγκροτήματος την περασμένη χρονιά ήταν «καλύτερες από τη δεκαετία του ’90».
Η δήλωση έχει τη σημασία της. Οι Oasis έχτισαν τον μύθο τους ακριβώς μέσα στη δεκαετία του ’90, επομένως η σύγκριση μόνο εύκολη δεν είναι.
Ο Noel συνέχισε λέγοντας ότι οι συναυλίες επανένωσης με τον Liam Gallagher ήταν «το πιο απίστευτο πράγμα που έχει κάνει ποτέ οποιοσδήποτε από εμάς».
Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Το να επιστρέψεις έπειτα από όλα αυτά τα χρόνια, να έχεις άλμπουμ στο No. 1 και όλα αυτά, είναι πραγματικά τρελό, αλλά απολαύσαμε κάθε λεπτό και κάθε δευτερόλεπτο.»
Ακόμη και μέσα σε αυτή τη γενικευμένη επιτυχία, ο ίδιος ξεχώρισε συγκεκριμένες βραδιές. Όπως είπε, όλες οι συναυλίες «ήταν εκπληκτικές», όμως εκείνες στη γενέτειρα του συγκροτήματος, το Μάντσεστερ, είχαν ξεχωριστή θέση.
Ο Gallagher δήλωσε ότι είχε μείνει «κάπως χωρίς λόγια» και ότι «οι συναυλίες μιλούσαν από μόνες τους».
Αυτή ίσως είναι και η καλύτερη περιγραφή για όσα συμβαίνουν σήμερα γύρω από το «Wonderwall». Ένα τραγούδι που ξεκίνησε ως single ενός άλμπουμ του 1995, πέρασε από τα Grammy, τις κορυφές των charts και δεκαετίες αδιάκοπης αναπαραγωγής, εξακολουθεί να βρίσκει νέους τρόπους να συνδέεται με τον κόσμο.
Όταν 20.000 άνθρωποι τραγουδούν μαζί σε ένα στάδιο στο Ντάλας μετά από μία μεγάλη νίκη της εθνικής τους ομάδας, η συζήτηση δεν αφορά πλέον μόνο τους Oasis. Αφορά το πώς ορισμένα τραγούδια γίνονται μέρος της συλλογικής εμπειρίας μιας χώρας.
Και αν κρίνουμε από την εικόνα που άφησε πίσω της εκείνη η βραδιά, το «Wonderwall» έχει ήδη κερδίσει αυτόν τον ρόλο πολύ πριν αποφασίσει κανείς να το ονομάσει επίσημα ύμνο της Αγγλίας για το Μουντιάλ.
