Οι Oasis προχωρούν σε «παύση» μετά την ολοκλήρωση της θριαμβευτικής περιοδείας τους και οι φήμες για το επόμενο κεφάλαιο φουντώνουν.
Το τελευταίο φως της περιοδείας «Live ’25» έσβησε χθες το βράδυ, 24 Νοεμβρίου, στο MorumBIS του Σάο Πάολο. Μετά από 41 συναυλίες σε τέσσερις ηπείρους, οι Oasis ανακοίνωσαν ότι περνούν σε «παύση για μία περίοδο περισυλλογής», ολοκληρώνοντας μία επιστροφή που κατέκτησε ξανά πόλεις, στάδια και γενιές.
Η περιοδεία που ξεκίνησε στις 4 Ιουλίου από το Κάρντιφ, περιλάμβανε πέντε θριαμβευτικές εμφανίσεις στο Heaton Park του Μάντσεστερ, επτά βραδιές στο Στάδιο Wembley στο Λονδίνο, και σταθμούς σε Ηνωμένο Βασίλειο, Ευρώπη, Ασία, Αυστραλία και Αμερική.
«Και έτσι συνέβη», έγραψε το συγκρότημα στο μήνυμα αποχαιρετισμού του προς τους θαυμαστές, πριν παραπέμψει –με δόση ειρωνείας– σε ένα επικριτικό άρθρο του δημοσιογράφου Simon Price: «“Η πιο ζημιογόνα pop-πολιτισμική δύναμη στη σύγχρονη βρετανική ιστορία” βρήκε τον δρόμο της στις καρδιές και το μυαλό μιας νέας γενιάς».
Κι έπειτα, σε μία πανοραμική αναδρομή της διαδρομής τους, σημείωσαν: «Από τον λόφο Gallagher έως τη River Plate, από το Croke Park στις όχθες του Βασιλικού Καναλιού έως την Πόλη των Αγγέλων, η αγάπη, η χαρά, τα δάκρυα και η ευφορία δεν θα ξεχαστούν ποτέ». Το μήνυμα έκλεισε λιτά, υπογεγραμμένο απλώς ως Oasis.
Στο Σάο Πάολο, στη δεύτερη από τις δύο βραδιές στο MorumBIS, το συγκρότημα τήρησε ευλαβικά το ίδιο σετ τραγουδιών που παρουσίασε σε κάθε μία από τις 41 στάσεις.
Οι θαυμαστές μοιράστηκαν στα κοινωνικά δίκτυα στιγμές από κομμάτια όπως τα «Cigarettes & Alcohol», «Acquiesce» και «Fade Away», μαζί με το τρυφερό στιγμιότυπο που έκλεισε την περιοδεία: ο frontman Liam Gallagher παραδίδει στον αδελφό του Noel το ταμπουρίνο και τα μαράκες του πριν αγκαλιαστούν στη σκηνή. Μια εικόνα που, για όσους τους ακολουθούν δεκαετίες, λειτούργησε σχεδόν καθαρτικά.
Παρά το συχνά συγκρουσιακό τους παρελθόν – οι Oasis διαλύθηκαν το 2009 λίγο πριν εμφανιστούν στο Rock en Seine στη Γαλλία, καθ’ όλη τη διάρκεια του «Live ’25» οι δύο αδελφοί έμοιαζαν να ξαναβρίσκουν έναν τελετουργικό κώδικα συνεννόησης: αγκαλιές, πειράγματα, ειρωνεία και μία συμβολική χειρονομία από την πρώτη κιόλας βραδιά στο Κάρντιφ, όταν περπάτησαν στη σκηνή χέρι-χέρι για να ανοίξουν την αυλαία.
Η επιστροφή του κιθαρίστα Paul «Bonehead» Arthurs στους νοτιοαμερικανικούς σταθμούς, μετά το διάλειμμα που πήρε από την περιοδεία για τη συνέχιση της θεραπείας του για καρκίνο του προστάτη, πρόσθεσε ένα επιπλέον στρώμα συγκίνησης στην αφήγηση της χρονιάς. Το πρωί της Δευτέρας, εκείνος χαρακτήρισε το 2025 ως «την καλύτερη χρονιά της ζωής μου» σε ανάρτησή του στο Instagram.
Ο μπασίστας Andy Bell ευχαρίστησε επίσης το κοινό με ένα λιτό «THANK YOU ALL», συνοδεία καρδιάς.
Το τέλος στο Σάο Πάολο είχε και μία υπόσχεση. Πριν το φινάλε με το «Champagne Supernova», ο Liam Gallagher είπε: «Σας αγαπάμε, ευχαριστούμε για όλη σας την ενέργεια. Προσέχετε τον εαυτό σας και θα τα ξαναπούμε κάποια στιγμή». Μια φράση που διατήρησε αναμμένη τη σπίθα για το τι ακολουθεί, σε ένα περιβάλλον όπου οι φήμες για επιπλέον ημερομηνίες και ενδεχόμενη νέα μουσική οργιάζουν μήνες τώρα.
Στις αρχές του Νοεμβρίου, απαντώντας σε θαυμαστή στο X (πρώην Twitter) που τον ρώτησε αν τον λυπεί το επικείμενο τέλος της περιοδείας, ο Liam πέταξε το πιασάρικο «Ξέρω πράγματα που εσείς δεν ξέρετε». Στην τελευταία νύχτα του Wembley τον Σεπτέμβριο, είπε στο κοινό «Τα λέμε του χρόνου», προτού… χτυπήσει αστειευόμενος το χέρι του, μία ατάκα που –όπως παραδέχθηκε αργότερα– προκάλεσε «μερικά “τς-τς” και υψωμένα φρύδια» όταν ρωτήθηκε ευθέως στο X.
Στο ίδιο κλίμα, τον Οκτώβριο, μία Βρετανίδα λόρδος, η Lady Taylor of Stevenage, έμοιαζε να «μαρτυρά» από τα έδρανα της Βουλής των Λόρδων πως το συγκρότημα θα έπαιζε στο Knebworth το επόμενο καλοκαίρι –μια κίνηση που θα συνέπιπτε με τα 30 χρόνια από τις θρυλικές συναυλίες του Αυγούστου του 1996– προτού το μαζέψει, λέγοντας στον Guardian πως μιλούσε υποθετικά «μετά από εικασίες ότι θα έπαιζαν ξανά στο Knebworth» και ότι «η μπάντα δεν το έχει επιβεβαιώσει».
Αν κάτι χαρακτήρισε την περιοδεία «Live ’25», πέρα από την κλίμακα της παραγωγής και τη γεωγραφική εμβέλεια, ήταν η αίσθηση της τελετουργίας. Μια σειρά τραγουδιών που λειτουργούσε όπως ένα κοινό λεξιλόγιο ανάμεσα σε μπάντα και κοινό Χειρονομίες που συναντούσαν τη νοσταλγία με το παρόν. Το χαμόγελο πίσω από τη σκηνική τσαμπουκαλεμένη περσόνα. Οι χιλιάδες φωνές που έδεναν τα ίδια ρεφρέν – γέφυρες της βρετανικής μουσικής με τη σημερινή συλλογική συγκίνηση.
Κι ύστερα, η παύση. Όχι ένα τέλος, ούτε μία θεαματική υπόσχεση. Μια αναπνοή. «Θα υπάρξει μία παύση για περίοδο περισυλλογής», έγραψαν, και αυτό –ακριβώς επειδή ειπώθηκε με οικονομία– ακούστηκε πιο γεμάτο νόημα από οποιοδήποτε μεγαλοστομία.
Στον κύκλο των Oasis, οι σιωπές συχνά μιλούν όσο και τα τραγούδια. Κι όσο τα βίντεο των τελευταίων στιγμών στο Σάο Πάολο συνεχίζουν να ταξιδεύουν –το ταμπουρίνο, οι μαράκες, η αγκαλιά, το «Champagne Supernova» που σβήνει σε καταιγισμό χειροκροτημάτων–, η σκέψη γυρίζει στο πώς ένα συγκρότημα που κάποτε χαρακτηρίστηκε «η πιο ζημιογόνα pop-πολιτισμική δύναμη» κατέληξε να λειτουργεί ως κοινός τόπος. Ένας τόπος όπου η ειρωνεία και η τρυφερότητα συνυπάρχουν, όπως συμβαίνει συχνά με ό,τι αγαπήθηκε αληθινά.
Αν θα υπάρξει «του χρόνου» ή «κάποια στιγμή», όπως είπε ο Liam Gallagher, μένει να φανεί. Προς το παρόν, οι Oasis αφήνουν πίσω τους μία διαδρομή από στάδια, δάκρυα, χαμόγελα και ρεφρέν που δεν γερνούν, και αποσύρονται με τη σιγουριά εκείνων που ξέρουν ότι μπορούν να επιστρέψουν όποτε θελήσουν.
Κι ίσως αυτή η παύση να είναι το πιο σωστό ρεφρέν: μικρό, αναγκαίο, φτιαγμένο για να κάνει την επόμενη είσοδο να ακούγεται πιο δυνατά.
