Ο Zakk Wylde αποκαλύπτει ότι ο Ozzy Osbourne σχεδίαζε έναν ακόμη δίσκο λίγο πριν τον θάνατό του, σε μία ιστορία για τη φιλία, την κληρονομιά και τη δημιουργική φλόγα που δεν σβήνει ποτέ.
Υπάρχουν καλλιτέχνες που η παρουσία τους είναι τόσο μνημειώδης, που ο απόηχός τους συνεχίζει να δονεί τον κόσμο πολύ μετά τη σιωπή τους. Ο Ozzy Osbourne ήταν ένας από αυτούς. Ο θάνατός του τον Ιούλιο, σε ηλικία 76 ετών, άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη rock μουσική. Όμως, μία γλυκόπικρη αποκάλυψη από τον επί μακρόν κιθαρίστα και πιστό του φίλο, Zakk Wylde, έρχεται να προσθέσει μία νέα, συγκινητική πινελιά στην κληρονομιά του: ο Πρίγκιπας του Σκότους, μέχρι την τελευταία του στιγμή, ονειρευόταν το επόμενο του άλμπουμ.
Μιλώντας στο NJ.com, ο Wylde, ο οποίος υπήρξε ο ακρογωνιαίος λίθος του ήχου του Ozzy για δεκαετίες, αποκάλυψε ότι δεν ήταν έτοιμος για την απώλεια του θρυλικού καλλιτέχνη, ειδικά τόσο σύντομα μετά την θριαμβευτική τελευταία συναυλία των Black Sabbath στο Villa Park του Μπέρμιγχαμ.
Ο λόγος ήταν ένα μήνυμα που είχε λάβει από τον Ozzy ακριβώς εκείνη την περίοδο, ένα μήνυμα που έκρυβε μέσα του την αστείρευτη δημιουργική του ορμή.
«Μου έστελνε μήνυμα: “Zakk, ας κάνουμε άλλον έναν δίσκο. Επειδή μου άρεσε πολύ όταν περνούσες τη φάση σου με τους Allman Brothers και τους Skynyrd, όταν κάναμε το ‘No More Tears’. Είναι heavy αλλά είναι πιο μελωδικό, δεν έχει μία συντριπτική, ωμή βαρύτητα”», εξομολογήθηκε ο Zakk Wylde.
Η απάντησή του ήταν η επιτομή της αφοσίωσης και της φιλίας τους: «Του είπα, “Εντάξει Oz, ό,τι θέλεις εσύ”».
Αυτή η επιθυμία για έναν δίσκο που θα αντλούσε έμπνευση από την ένδοξη εποχή των αρχών της δεκαετίας του ’90, με άλμπουμ όπως το «No More Tears» (1991) και το «Ozzmosis» (1995), δείχνει έναν καλλιτέχνη που, παρά τα προβλήματα υγείας, δεν σταμάτησε ποτέ να σκέφτεται τη μουσική.
Ο Ozzy Osbourne πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 22 Ιουλίου, μόλις 17 ημέρες μετά από εκείνη την τελευταία, ιστορική συναυλία, με το πιστοποιητικό θανάτου του να αναφέρει επίσης ότι έπασχε από στεφανιαία νόσο και τη νόσο του Πάρκινσον.
Κατά έναν παράδοξο τρόπο, ο Wylde αισθάνθηκε ότι ο Osbourne έφυγε έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του. «Κάναμε τη συναυλία, τελείωσε το βιβλίο του, έκαναν το ντοκιμαντέρ, και μετά ήταν σαν να είπε: “Εντάξει, εγώ φεύγω”», σχολίασε. «Τελείωσε όλα όσα είχε να κάνει και μετά ήταν σαν να είπε: “Εντάξει, τελείωσα”».
Τα δύο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησαν, το «Ozzy: No Escape From Now» στο Paramount+ και το «Sharon & Ozzy Osbourne: Coming Home» του BBC, κατέγραψαν τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Στο τελευταίο, ο Ozzy είχε μιλήσει για εκείνη την τελική αποχαιρετιστήρια: «Αυτό που ήταν τρομερά απογοητευτικό για μένα, ήταν ότι έπρεπε να κάθομαι εκεί αντί να τρέχω πάνω-κάτω στη σκηνή», είπε.
«Αυτό ήταν γ**** βασανιστήριο, επειδή ήθελα τόσο πολύ να σηκωθώ από εκείνη την [καρέκλα]». Παρόλα αυτά, πρόσθεσε: «Ήταν πολύ ταπεινωτικό, να κάθομαι σε εκείνη την καρέκλα για εννέα τραγούδια. Τι σπουδαίος τρόπος για να φύγεις, εκείνη η συναυλία», συνέχισε.
Η τελευταία τους επικοινωνία ήταν εξίσου συγκινητική. Ο Zakk Wylde θυμήθηκε ότι μετά τη συναυλία, τα παρασκήνια ήταν ένας χαμός.
«Όλοι ήταν στο καμαρίνι και ήθελα απλώς να του δώσω λίγο χώρο. Σκέφτηκα ότι θα τον βλέπαμε αργότερα – την επόμενη μέρα ή κάτι τέτοιο. Αλλά όχι. Το τελευταίο μήνυμα που έλαβα από τον Oz έλεγε: “Zakky, συγγνώμη, ήταν σαν τρελοκομείο εκεί πίσω. Δεν σε είδα”. Και συνεχίζει: “Ευχαριστώ για όλα”. Ήμασταν απλώς εμείς που μιλούσαμε, λέγοντας: “Σ’ αγαπώ, φίλε”. Αυτό ήταν όλο».
Η σχέση τους, που ξεκίνησε το 1987 όταν ο Wylde έστειλε μία κασέτα demo στον Ozzy, ήταν βαθιά. «Ήταν σχεδόν σαν μεγαλύτερος αδελφός για εμένα», είχε πει ο Zakk. «Υπήρχε σχεδόν μία 20ετής διαφορά ηλικίας μεταξύ μας. Στη σχέση μας, υπήρχε το διασκεδαστικό ποτό — αλλά αν χρειαζόμουν ποτέ συμβουλές, μπορούσα να του μιλήσω».
Αυτό το ανεκπλήρωτο άλμπουμ, η ηχώ μίας τελευταίας δημιουργικής επιθυμίας, δεν είναι μία τραγωδία για αυτό που χάθηκε, αλλά μία απόδειξη για το ποιος ήταν ο Ozzy Osbourne. Ήταν ένας καλλιτέχνης που, μέχρι το τέλος, ζούσε και ανέπνεε για τη μουσική, ένας άνθρωπος που, ακόμη και όταν το σώμα του τον πρόδιδε, το πνεύμα του αναζητούσε την επόμενη συγχορδία, τον επόμενο στίχο. Το άλμπουμ αυτό θα μείνει για πάντα στη σφαίρα της φαντασίας, ένα φάντασμα που όμως μιλάει πιο δυνατά από οποιαδήποτε ηχογράφηση για την αθάνατη ψυχή ενός πραγματικού θρύλου.
