Πλήθος καταξιωμένων καλλιτεχνών και μουσικών τίμησαν το έργο της Patti Smith.
Αν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία για τη διαχρονική σημασία του έργου της Patti Smith, η απάντηση δόθηκε την προτελευταία στιγμή της συναυλίας – αφιέρωμα «People Have The Power: A Celebration of Patti Smith», που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τετάρτης 26 Μαρτίου στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης με πληθώρα διασημοτήτων.
Κατά τη διάρκεια δυόμισι ωρών, ένα καραβάνι τραγουδιστών, μουσικών και ηθοποιών – κάποιοι συνεργάτες της, κάποιοι όχι απαραίτητα – τραγούδησαν και διάβασαν λόγια της Patti Smith, σε μία διαρκή απόδειξη της ακαταμάχητης γοητείας που ασκούν ακόμη τα τραγούδια και τα ποιήματά της.
Οι πιθανότητες να συμμετάσχει η ίδια η Patti Smith ήταν αρκετά μεγάλες· άλλωστε, είχε συμμετάσχει στον σχεδιασμό της εκδήλωσης. Αλλά όταν τελικά εμφανίστηκε, στο τέλος της βραδιάς, η Smith δεν επέλεξε την εύκολη νοσταλγία.
Τραγούδησε και απήγγειλε το «Peaceable Kingdom», ένα μάλλον άγνωστο, λιγότερο προβεβλημένο κομμάτι από το άλμπουμ «Trampin’» του 2004.
Αρχικά φάνηκε ασυνήθιστη επιλογή, αλλά στη συνέχεια η Smith έφτασε στο ρεφρέν: «Ίσως μία μέρα να είμαστε αρκετά δυνατοί / Να το ξαναχτίσουμε/ Να ξαναχτίσουμε το ειρηνικό βασίλειο».
Με τη φωνή της να εκπέμπει ταυτόχρονα αποφασιστικότητα και θλίψη, αυτά τα λόγια είχαν ακόμη μεγαλύτερη απήχηση τώρα, στην εποχή της δεύτερης θητείας του Donald Trump, απ’ ό,τι στον απόηχο της 11ης Σεπτεμβρίου.
Το «People Have The Power» είχε πολλές τέτοιες φορτισμένες στιγμές.
Με αφορμή την 50ή επέτειο του άλμπουμ «Horses» της Patti Smith, η συναυλία ήταν η πιο πρόσφατη σε μία συνεχιζόμενη παράδοση αφιερωμάτων με τη συμμετοχή πολλών αστέρων στον συγκεκριμένο χώρο, που μετρά ήδη 20 χρόνια.
Όπως ανακοίνωσε στην αρχή ο ιδρυτής του City Winery και παραγωγός της συναυλίας Michael Dorf, η βραδιά θα περιλάμβανε τραγούδια από εκείνο το άλμπουμ, αλλά θα εστίαζε και στο συνολικό έργο της Patti Smith – κάτι που αποδείχθηκε ότι προσέφερε μερικές από τις πιο απρόσμενες και συναισθηματικές στιγμές της βραδιάς.
Κάθε ένα από αυτά τα αφιερώματα περιλαμβάνει μία μόνιμη ορχήστρα που συνοδεύει σχεδόν όλους τους καλλιτέχνες επί σκηνής.
Αλλά αυτό που έκανε αμέσως το «People Have The Power» να ξεχωρίσει ήταν η εντυπωσιακή σύνθεση της περασμένης βραδιάς.
Υπό την καθοδήγηση του επί σειρά ετών μπασίστα και keyboardist της Patti Smith, Tony Shanahan, η μπάντα αποτελούνταν από τον μπασίστα Flea των Red Hot Chili Peppers, τον πρώην keyboardist των Heartbreakers, Benmont Tench, τον ντράμερ και περιστασιακό μέλος των Rolling Stones, Steve Jordan, και τον κιθαρίστα Charlie Sexton.
Το γεγονός ότι η μπάντα περιλάμβανε ένα τέτοιο εύρος μουσικών ήταν από μόνο του ένα μήνυμα: ότι η μουσική της Smith δεν ήταν απλώς «punk», αλλά έχει γίνει βαθιά ριζωμένη στη συνολική ιστορία της αμερικανικής μουσικής.
Με αυτούς τους μουσικούς να παρέχουν μία σταθερή βάση, ορισμένοι από τους καλλιτέχνες απέτισαν φόρο τιμής στην Patti Smith με διάφορους τρόπους.
Η Sharon Van Etten – από το Νιού Τζέρσεϊ, όπως και η Smith – έβγαλε την Patti Smith που έκρυβε μέσα της με τον τρόπο φρασαρίσματος και τη συναρπαστική ερμηνεία της που έμοιαζε με εξορκισμό στο «Pissing In The River» από το «Radio Ethiopia».
Η Maggie Rogers, αναπληρώνοντας την Chrissie Hynde, η οποία δεν μπόρεσε να παραστεί λόγω των πυρκαγιών στο αεροδρόμιο Heathrow του Λονδίνου, ξεκίνησε το «Frederick» με σεβασμό, πριν ανεβάσει στροφές και συνδυάσει τις δικές της σκηνικές κινήσεις με αυτές της Smith.
Η Karen O των Yeah Yeah Yeahs έφερε μία punk καμπαρέ ζωντάνια στο «Gloria: In Excelsis Deo».
Άλλοι παρουσίασαν το έργο της Patti Smith μέσα από τη δική τους ματιά.
Παίζοντας ακουστική κιθάρα lapslide, ο Ben Harper μετέτρεψε το «Ghost Dance» σε έναν ατμοσφαιρικό, σχεδόν θρησκευτικό ύμνο.
Το «My Blakean Year», επίσης από το «Trampin’», πάντα έμοιαζε λίγο με τραγούδι των R.E.M., και ο Michael Stipe το έκανε ακόμη πιο σαφές με μία μαγευτική εκδοχή που όντως ακουγόταν σαν κομμάτι που έμεινε εκτός από κάποιο άλμπουμ των R.E.M. στα μέσα της δεκαετίας του ’90.
Ορισμένες διασκευές δεν πέτυχαν απόλυτα τον στόχο: Μια εκδοχή του «Redondo Beach» από την Courtney Barnett εξαφάνισε την αίσθηση περιπάτου στην παραλία του πρωτότυπου τραγουδιού, και μία εκτέλεση του «Dancing Barefoot» από τον Johnny Depp και την Alison Mosshart των Kills θα ωφελούνταν από έναν frontman με πιο επιβλητική φωνή.
Ωστόσο, αυτές οι στιγμές επισκιάστηκαν από πολύ πιο συγκινητικά στιγμιότυπα.
Αφού μεταφέρθηκε στη σκηνή με το αναπηρικό του αμαξίδιο μετά το εγκεφαλικό που υπέστη, ο Jesse Malin σηκώθηκε και, αφού έμεινε απόλυτα ακίνητος, αναβίωσε την αυθεντική αλητεία του «Lower East Side» στο «Free Money», με τον Flea να αλλάζει σε τρομπέτα.
Από τους λίγους ηθοποιούς που ανέλαβαν τα ποιήματα της Patti Smith – μία λίστα που περιλάμβανε τον Sean Penn και τον Jim Jarmusch – ήταν η ανάγνωση του «Dear Robert» από τη Scarlett Johansson, ο αποχαιρετισμός της Smith στον φίλο της Robert Mapplethorpe, που ήταν η πιο συγκλονιστική.
Οι Music Will, μία ομάδα μαθητών λυκείου και δημοτικού, η οργάνωση των οποίων είναι μεταξύ αυτών που θα ωφεληθούν από τις πωλήσεις εισιτηρίων της συναυλίας, παρουσίασαν μία γλυκιά και γοητευτική εκδοχή του «Paths That Cross» (από το «Dream of Life» του 1988) που υπαινίσσεται το μέλλον του τραγουδιού ως ύμνου αποφοίτησης στα λύκεια.
Όταν διέρρευσε η είδηση ότι ο Bruce Springsteen θα συμμετείχε στη συναυλία, κανείς δεν αμφέβαλλε ότι θα έπαιζε το «Because The Night».
Και όντως, το έκανε και το προλόγισε λέγοντας: «Αν είχα τραγουδήσει εγώ αυτό το τραγούδι, δεν θα είχε γίνει επιτυχία» και ευχαρίστησε την Patti Smith που το έκανε εκείνη.
Αλλά αυτό που κανείς δεν περίμενε πλήρως ήταν το παρατεταμένο σόλο στην κιθάρα που εξαπέλυσε ο Springsteen στο τέλος του τραγουδιού.
Αφού «ανέστησε» το «Peaceable Kingdom», η Patti Smith έκλεισε τη βραδιά με ένα άλλο τραγούδι που όλοι ήξεραν ότι θα ακολουθούσε, το «People Have The Power».
Σε διάφορες στιγμές από τότε που κυκλοφόρησε πριν από 35 και πλέον χρόνια, το τραγούδι έχει συνδεθεί με μία ιστορική στιγμή. Χθες βράδυ, με παλιά μέλη της μπάντας της (τον κιθαρίστα Lenny Kaye και τον ντράμερ Jay Dee Daugherty) πίσω της, η Patti Smith το απελευθέρωσε ξανά.
Αλλά υπό το πρίσμα του αυξανόμενου αριθμού οργισμένων πολιτών που συρρέουν συγκεντρώσεις, το τραγούδι ποτέ δεν έμοιαζε περισσότερο με ένα κάλεσμα συσπείρωσης.
«Μην το ξεχνάτε — χρησιμοποιήστε τη γ**** φωνή σας!», παρότρυνε η Patti Smith στο τέλος. Ίσως τελικά οι άνθρωποι έχουν τη δύναμη.
