Η καυστική άποψη του John Lennon για τη δουλειά του Paul McCartney.
Ο John Lennon και ο Paul McCartney ήταν το κορυφαίο δίδυμο τραγουδοποιών στην ιστορία της μουσικής, όμως η γνώμη που είχε ο ένας για τον άλλον όσον αφορά τα τραγούδια που έγραφαν μόνοι τους μετά τη διάλυση των Beatles δεν ήταν απαραίτητα θετική.
Δεν κυκλοφορεί κάθε άλμπουμ απαραίτητα στην κατάλληλη στιγμή. Ακόμα κι αν ένας καλλιτέχνης προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να πετύχει τον ήχο που έχει στο μυαλό του, αν δεν είναι αυτό που περιμένει συνήθως ο κόσμος, συχνά το άλμπουμ καταλήγει σε αποτυχία και πέφτει από τα charts.
Οι περισσότεροι Beatles δεν ενδιαφέρονταν πραγματικά αν θα πουλούσαν εκατομμύρια δίσκους ως σόλο καλλιτέχνες, αφού χώρισαν τους δρόμους τους, αλλά ο John Lennon κατάλαβε αμέσως όταν άκουσε το «RAM» (1971) του Paul McCartney ότι ήταν κάτι υποδεέστερο.
Είναι παράξενο, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ποια είναι η γενική άποψη σήμερα για το δεύτερο σόλο άλμπουμ του Paul McCartney.
Ήταν η στιγμή που επέστρεψε στον πειραματισμό της εποχής των Beatles και μαζί με τη σύζυγό του Linda δημιούργησε μερικούς από τους πιο τρελούς ήχους που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.
Σε κάθε τραγούδι, φαίνεται να περιμένει τον ακροατή μια νέα έκπληξη, από τη folk ατμόσφαιρα στο «Heart Of The Country» μέχρι το παράξενο όνειρο σε στυλ σπαγγέτι γουέστερν στο «Monkberry Moon Delight».
Το «RAM» ήταν ένα άλμπουμ γεμάτο ιδιαιτερότητες, που όμως δεν φαινόταν να ενδιαφέρει τους περισσότερους ακροατές.
Εκτός από τις αιχμές στον John Lennon στο πρώτο τραγούδι του δίσκου, το «Too Many People», όλοι φαινόταν να πιστεύουν ότι ο Paul McCartney είχε χάσει εντελώς το στιλ του, ανταλλάσσοντας τη γοητεία του για μερικές από τις πιο ασυνήθιστες μουσικές παραγωγές της καριέρας του.
Δεν χρειαζόταν απαραίτητα ο John Lennon να νιώσει ωραία ακούγοντας τον άλλοτε φίλο του και στενό συνεργάτη του να σχολιάζει ότι έσπασε την τύχη του στα δύο, αλλά και πάλι πίστευε ότι το άλμπουμ απείχε πολύ από αυτό που θα έπρεπε να είχε επιδιώξει ο Paul McCartney.
Σε συνέντευξη του στο Hit Parader, ο John Lennon δήλωσε ότι υπήρχαν αρκετά αδύναμα σημεία στο άλμπουμ.
«Την πρώτη φορά που το άκουσα, το θεώρησα απαίσιο, και μετά τη δεύτερη φορά, χμ, έφτιαξα λίγο το πικάπ και ακουγόταν καλύτερα», είπε.
«Αλλά και πάλι, δεν έχει σημασία. Σε γενικές γραμμές, πιστεύω ότι ο άλλος δίσκος που έκανε πριν ήταν καλύτερος από κάποια άποψη. Τουλάχιστον είχε μερικά τραγούδια», συνέχισε.
Είναι κάπως περίεργο και ενδιαφέρον ταυτόχρονα να ακούς τον John Lennon να κατηγορεί τόσο έντονα τον Paul McCartney ότι δεν έχει τραγούδια, δεδομένης της δική του γοητείας για το avant-garde και την πρωτοπορία.
Είχε ήδη κάνει πειραματικά άλμπουμ με τη Yoko Ono, οπότε αν ο Macca ήθελε να δημιουργήσει τα πιο τρελά τραγούδια που δεν θα ταίριαζαν ακριβώς στη συνήθη φόρμουλα των pop τραγουδιών, θα έπρεπε να νιώθει ότι μια ανάσα φρέσκου αέρα.
Έτσι κι αλλιώς, ο John Lennon συνέχιζε να δουλεύει σκληρά για το επόμενο μουσικό εγχείρημά του, ετοιμάζοντας τα τραγούδια που θα αποτελούσαν το «Imagine» (1971).
Ο Pau McCartney θα συμφιλιωνόταν τελικά με τον παλιό φίλο του στο τραγούδι «Dear Friend» από το πρώτο άλμπουμ των Wings, το «Wild Life» (1971).
Ενώ ο Lennon πέταξε την μπάλα πίσω στον McCartney με το «How Do You Sleep?» από το «Imagine» και έκανε όλο τον κόσμο να πιστέψει ότι ο πρώην συνεργάτης του είχε παρακμάσει, ο McCartney δεν ήταν έτοιμος να τα παρατήσει όλα.
Αν μη τι άλλο, το «RAM» ήταν το πραγματικό σημείο καμπής όπου άρχισε να συνειδητοποιεί το όραμά του, και ανεξάρτητα από την κοινή γνώμη της εποχής, οι σύγχρονοι ήχοι του rock and roll μπορούν μόνο να ωφεληθούν αν ακούσουν μερικά από τα τραγούδια του.
Σήμερα, το «RAM» θεωρείται ένας από τους πιο υποτιμημένους δίσκους της εποχής του, ένας κρυμμένος θησαυρός που περιμένει να ανακαλυφθεί από τις νεότερες γενιές.
Η επιρροή του είναι εμφανής σε πολλούς σύγχρονους καλλιτέχνες, που αναγνωρίζουν την πρωτοποριακή φύση του και την τόλμη του να ξεφύγει από τα καθιερωμένα.
Όπως ένα καλό κρασί, το «RAM» φαίνεται να ωριμάζει με το πέρασμα του χρόνου.
Οι ήχοι του, που κάποτε θεωρούνταν παράξενοι και ακατανόητοι, σήμερα ακούγονται φρέσκοι και αναζωογονητικοί. Οι στίχοι του, που κάποτε θεωρούνταν απλοϊκοί και επιφανειακοί, σήμερα αποκαλύπτουν τα πολλαπλά επίπεδά τους.
Ακόμα και αν η κριτική της εποχής δεν ήταν ενθουσιώδης, η ιστορία έδειξε ότι το «RAM» ήταν ένα άλμπουμ μπροστά από την εποχή του, ένας δίσκος που απαιτούσε υπομονή και ανοιχτό μυαλό για να εκτιμηθεί πλήρως.
Η μουσική, όπως και κάθε μορφή τέχνης, είναι υποκειμενική. Ωστόσο, η ικανότητα ενός έργου να αντέχει στη δοκιμασία του χρόνου και να συνεχίζει να εμπνέει και να προκαλεί συζητήσεις, είναι ένα αδιαμφισβήτητο σημάδι της αξίας του.
Και το «RAM» του Paul McCartney, παρά τις αρχικές αντιδράσεις, έχει αποδείξει περίτρανα ότι ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
