Ο Paul Mescal βάζει φρένο στην υπερέκθεση, επιστρέφει στο θέατρο και προετοιμάζεται για τον ρόλο της ζωής του ως Paul McCartney.
Σε μία κίνηση που σπάνια τολμά ένας ανερχόμενος σταρ στο απόγειο της προβολής του, ο Paul Mescal δηλώνει έτοιμος να αποσυρθεί από τα φώτα για μερικά χρόνια.
Ο Ιρλανδός ηθοποιός, που τα τελευταία χρόνια διένυσε μία καριέρα – αστραπή από τις «Normal People» μέχρι το «Aftersun» και το «Gladiator II», αποκάλυψε στον Guardian πως, μόλις ολοκληρώσει την προωθητική περίοδο για το «Hamnet», σκοπεύει να «μετριάσει» δραστικά τις δημόσιες εμφανίσεις και τα γυρίσματα — μέχρι την επιστροφή του το 2028 με την τετραλογία των βιογραφικών ταινιών των Beatles που ετοιμάζει ο Sam Mendes.
«Όταν τελειώσω να προωθώ αυτό, ελπίζω να μη με βλέπει κανείς μέχρι το 2028, όταν θα κάνω τους Beatles», είπε με νόημα, πλάι στον συμπρωταγωνιστή του στο «The History of Sound», Josh O’Connor. «Ο κόσμος θα πάρει ένα διάλειμμα από εμένα, κι εγώ από εκείνον».
Πίσω από την ατάκα, όμως, κρύβεται μία συνειδητή στρατηγική: ο Mescal μίλησε για «δελτία σίτισης» ως προς τον χρόνο και την ενέργειά του, δηλαδή για έναν προσεκτικό αυτοπεριορισμό, προκειμένου να προστατεύσει ό,τι αγαπά πιο πολύ — το ίδιο το παίξιμο.
Από την έκρηξη των «Normal People» το 2020 και έπειτα, ο Mescal έγινε ένα από τα πιο καυτά ονόματα της γενιάς του. Κέρδισε βραβείο BAFTA για την τηλεοπτική ερμηνεία του, απέσπασε υποψηφιότητα για Όσκαρ με το «Aftersun», πρωταγωνίστησε σε αναπάντεχα ώριμες και ευπρόσδεκτα ριψοκίνδυνες επιλογές όπως το «All of Us Strangers», αλλά και σε υπερπαραγωγές όπως το «Gladiator II» (Ο Μονομάχος 2).
Το 2025 τον βρήκε να πρωταγωνιστεί στο «The History of Sound» και στο «Hamnet», με το τελευταίο ήδη να συζητιέται έντονα για τη σεζόν των βραβείων. Κατά τον ίδιο, αυτή η τροχιά —παρά το «απίστευτο προνόμιο», όπως λέει— δεν είναι βιώσιμη με τον ίδιο ρυθμό.
«Μαθαίνω ότι δεν μπορώ να το κάνω τόσο πολύ», παραδέχεται. Και εξηγεί ότι ο «εξορθολογισμός» δεν σημαίνει απαραίτητα λιγότερα πρότζεκτ, αλλά έξυπνη κατανομή: κάποιες ταινίες, όπως το «The History of Sound», «σου αντλούν περισσότερα από το πηγάδι». Με άλλα λόγια, δεν μπορείς να επιστρέφεις στο ίδιο πηγάδι ξανά και ξανά και να περιμένεις ότι θα προσφέρεις κάτι για το οποίο θα είσαι περήφανος, χωρίς ανάσες.
Η θεατρική σκηνή, την οποία ο Mescal γνωρίζει καλά —έκανε θραύση με το «Λεωφορείον ο Πόθος» στο Λονδίνο— μοιάζει να είναι η ασφαλής του βάση. Ο ίδιος δεν κρύβει ότι «του λείπει η σκηνή» και αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να αφιερώσει «ένα – δύο χρόνια μόνο στο θέατρο».
Από το 2027, άλλωστε, έχει ήδη προαναγγελθεί ότι θα πρωταγωνιστήσει σε δύο παραγωγές στο Λίτελτον του National Theatre: στο «A Whistle in the Dark» του Tom Murphy και στον «Θάνατο του Εμποράκου» του Arthur Miller.
Το μεγάλο ραντεβού, πάντως, είναι το 2028. Ο Sam Mendes ετοιμάζει μία φιλόδοξη τετραλογία για τους Beatles, με κάθε ταινία να αφηγείται την ιστορία του συγκροτήματος από την οπτική ενός μέλους. Πρόκειται για ένα εγχείρημα – σταθμό, καθώς για πρώτη φορά έχει εξασφαλιστεί πλήρης πρόσβαση στη μουσική και στα δικαιώματα αφήγησης.
Ο Mescal θα ενσαρκώσει τον Paul McCartney — έναν ρόλο – ορόσημο που απαιτεί λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στον θρύλο και την αυθεντικότητα. Μεταξύ αυτών, ο μόνος άλλος κινηματογραφικός του σταθμός που είναι στο πλάνο είναι το «Merrily We Roll Along» του Richard Linklater — μία κινηματογραφική ιδιαιτερότητα που γυρίζεται σταδιακά, επί δύο δεκαετίες, προκειμένου να αντανακλά τη χρονική έκταση του πολυαγαπημένου μιούζικαλ του Stephen Sondheim.
Η μεθοδολογία του Linklater δεν είναι άγνωστη: την είχε εφαρμόσει στο «Boyhood», χαρίζοντας στο φιλμ αισθητό βάθος χρόνου και μία καθηλωτική αίσθηση αλήθειας.
Πίσω από τη «γενναία παύση» του Mescal διαφαίνεται και μία ευρύτερη συζήτηση στο Hollywood: ο ρυθμός παραγωγής, οι εξαντλητικές καμπάνιες βραβείων και η υπερέκθεση συχνά φθείρουν τους ηθοποιούς — και το τελικό αποτέλεσμα.
Ο ίδιος αναγνωρίζει τον φόβο ότι, αν πάρει ανάσα, «ίσως μείνω πίσω». Ωστόσο, ο μεγαλύτερος φόβος του είναι να αρχίσει να αγανακτεί με αυτό που αγαπά. «Θα προτιμούσα να μη βρίσκομαι στο τρένο, αν αυτό είναι το δίλημμα», λέει, συνοψίζοντας τον πυρήνα της απόφασής του.
Για τους θεατές, τα επόμενα χρόνια θα είναι λιγότερο πυκνά σε «στιγμές Mescal», αλλά ίσως πιο ουσιαστικά. Με τη θεατρική επιστροφή του να προμηνύεται δυνατή και τον ρόλο του McCartney στον ορίζοντα, ο ηθοποιός φαίνεται να επενδύει στη διάρκεια και όχι στο θόρυβο.
Αν επιβεβαιωθεί η διαίσθησή του, η σιωπή μέχρι το 2028 δεν θα είναι απουσία — θα είναι προετοιμασία. Και η επόμενη πράξη, μία από τις πιο αναμενόμενες της δεκαετίας.
