Με δύο τραγουδιστές στην ίδια σκηνή και νέο άλμπουμ – ορόσημο, οι Three Days Grace κυριαρχούν στα charts, γεμίζουν αρένες παγκοσμίως και αποδεικνύουν ότι η rock δεν τέλειωσε ποτέ — απλώς ωρίμασε.
Η επιστροφή των Three Days Grace δεν είναι απλώς μία ακόμη επανένωση: είναι μία ριζική ανανέωση που τους εκτίναξε σε ένα νέο, απροσδόκητο απόγειο.
Το «Mayday» τερμάτισε στην κορυφή του ετήσιου chart Canada Mainstream Rock του Billboard για το 2025, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες το «Kill Me Fast» χάρισε στο συγκρότημα το 20ό του No. 1 στο Mainstream Rock Airplay Chart του Billboard — απέχουν πλέον μόλις μία κορυφή από το ιστορικό ρεκόρ των Shinedown.
Παράλληλα, το διαχρονικό «I Hate Everything About You» μπήκε στο Billions Club του Spotify, ξεπερνώντας το ένα δισεκατομμύριο streams, και η περιοδεία της επανένωσής τους γεμίζει αρένες σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική. Για μία μπάντα με πάνω από δύο δεκαετίες πορείας, η σημερινή «νέα εποχή» μοιάζει σχεδόν απίστευτη — ακόμη και για τους ίδιους.
«Εξακολουθεί να μου φαίνεται εξωπραγματικό ότι υπάρχουμε τόσο πολλά χρόνια και συνεχίζουμε να βγάζουμε δίσκους που αγγίζουν τον κόσμο», λέει ο Adam Gontier.
Στην ίδια γραμμή, ο Matt Walst συμπληρώνει: «Είναι αρκετά τρελό ότι περισσότερες από δύο δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του πρώτου μας τραγουδιού, θα είχαμε ένα κομμάτι που είναι το Νο. 1 στη rock στον Καναδά».
Το παράδοξο; Αυτή η κορύφωση έρχεται μετά από ένα ριψοκίνδυνο αλλά δημιουργικά τολμηρό στοίχημα: οι Three Days Grace αποφάσισαν να προχωρήσουν με δύο frontmen, τον αρχικό τραγουδιστή Adam Gontier και τον διάδοχό του Matt Walst, μετασχηματίζοντας το συγκρότημα σε πενταμελή «μηχανή» με διπλή φωνητική ισχύ.
Από ένα υπόγειο στον Καναδά στις παγκόσμιες αρένες
Η ιστορία ξεκινά στα 90s, όταν ο Adam Gontier και ο ντράμερ Neil Sanderson γνωρίστηκαν στο λύκειο, στο μικρό Νόργουοντ του Οντάριο. «Μόλις τον άκουσα να ανοίγει το στόμα του και να τραγουδά, είπα: θέλω να είμαι σε μία μπάντα με αυτόν τον τύπο», θυμάται ο Neil Sanderson. Με τον μπασίστα Brad Walst συγκρότησαν τους Three Days Grace, αφού πρώτα πέρασαν από την ενσάρκωση των Groundswell.
Ο μικρότερος αδερφός του Brad Walst, ο Matt, ήταν τότε παιδί — αλλά από πολύ νωρίς παρακολουθούσε μαγεμένος. «Τζάμαραν στο υπόγειο», θυμάται. «Οι γείτονές μας, οι Partytons, έκαναν πάρτι στην πίσω αυλή, και μία από τις πρώτες εμφανίσεις που έπαιξαν οι [Three Days Grace] ήταν πάνω σε μία άμαξα με άχυρα. Τους είδα να περνούν από εκείνη την άμαξα στο να παίζουν σε αρένες».
Στην πορεία, οι τρεις μετεγκαταστάθηκαν σε ένα «ετοιμόρροπο υπόγειο διαμέρισμα» στο Τορόντο για να κυνηγήσουν το όνειρο επαγγελματικά. Ο Matt Walst συνέβαλε συνθετικά από νωρίς — συνυπέγραψε τα «Scared» και «Let You Down» στο ομώνυμο ντεμπούτο του 2003 — και μάλιστα είχε κάνει οντισιόν ως έφηβος για τη θέση κιθαρίστα.
Έχασε τη θέση από τον Barry Stock: «Δεν υπάρχει σύγκριση», γελά σήμερα. «Ο Barry είναι θηρίο στην κιθάρα». Έτσι ίδρυσε τους My Darkest Days, ο Chad Kroeger τους ανακάλυψε και τους υπέγραψε στην 604 Records, με το «Porn Star Dancing» να φτάνει στο Νο. 40 του Billboard Canadian Hot 100 το 2010.
Η άνοδος των Three Days Grace υπήρξε ραγδαία. Τραγούδια όπως τα «I Hate Everything About You», «Just Like You», «Never Too Late» και «Animal I Have Become» τους έδωσαν το στίγμα μιας μπάντας που μετέφερε την αγωνία της μετα – grunge εποχής στο mainstream rock ραδιόφωνο.
Υπέγραψαν δισκογραφικό συμβόλαιο το 2001, «λίγο πριν το Napster ανατρέψει τη μουσική βιομηχανία» και επιτάχυνε την ψηφιακή επανάσταση, και επέλεξαν συνειδητά αμερικανική εταιρεία για να διασφαλίσουν διεθνή διείσδυση.
«Ρίξαμε πάρα πολλή δουλειά, περιοδεύαμε ασταμάτητα για χρόνια, αλλά αν δεν είχαμε αυτή τη στήριξη από το ραδιόφωνο, ποιος ξέρει πού θα ήμασταν τώρα;» λέει ο Adam Gontier. Για τον Neil Sanderson, αυτή η σχέση με το ραδιόφωνο παραμένει ιερή: «Ακόμη τηλεφωνούμε στους διευθυντές προγράμματος και τους ευχαριστούμε που παίζουν τη μουσική μας».
Όμως η συνταγή τους δεν ήταν μόνο airplay. Η θεματολογία —άγχος, χωρισμοί, ψυχική υγεία, κατάθλιψη— μίλησε σε γενιές ακροατών. «Ακούμε συνεχώς ότι άνθρωποι νόμιζαν πως ήταν οι μόνοι που ένιωθαν με έναν συγκεκριμένο τρόπο, μέχρι που άκουσαν ένα από τα τραγούδια μας να περιγράφει πώς αισθάνονται», λέει περήφανα ο Neil Sanderson.
«Κάποιες φορές ακούμε ότι έχουμε τραγούδια που έσωσαν ζωές. Ως καλλιτέχνης που στοχεύει στο μεγαλύτερο δυνατό καλό, δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα από αυτό».
Η ρήξη του 2013 και η «δεύτερη πράξη»
Το 2013, ενώ περιόδευαν με το «Transit of Venus», ο Adam Gontier λύγισε. «Ο όγκος της δουλειάς που κάναμε, σε συνδυασμό με την ψυχική μου κατάσταση εκείνη την περίοδο — χρειαζόμουν ένα διάλειμμα», θυμάται τώρα. «Ουσιαστικά κάθε πτυχή της ζωής μου ήταν σε χάος. Έπρεπε να κάνω πίσω και να κάνω το ένα πράγμα που τότε πίστευα ότι θα με βοηθούσε».
Η αποχώρησή του —στο φόντο προσωπικών δυσκολιών— άφησε κενό. Οι Three Days Grace στράφηκαν στον Matt Walst, ο οποίος τους οδήγησε σε μία πιο μελωδική εκδοχή του ήχου τους και σε νέες κορυφές με τα «Human» και «Outsider». Ο Adam Gontier ίδρυσε τους Saint Asonia, χτίζοντας τη δική του αυτόνομη πορεία, ενώ οι οπαδοί κρατούσαν ζωντανή την ελπίδα μιας επιστροφής.
Το 2023, ο κύκλος άρχισε να κλείνει. Ο Neil Sanderson κι ο Adam Gontier συναντήθηκαν για έναν καφέ στο Νάσβιλ. «Τα πράγματα αλλάζουν και οι άνθρωποι αλλάζουν, και αυτά που νόμιζες ότι είχαν σημασία, πλέον δεν έχουν», παραδέχεται ο Adam Gontier.
Μια απρογραμμάτιστη εμφάνιση – έκπληξη εξελίχθηκε σε αποκάλυψη. «Απλώς είδαμε το βλέμμα στα μάτια του κόσμου», θυμάται ο Neil Sanderson. «Είπαμε, εντάξει, αυτό είναι συναρπαστικό».
Η συμφωνία είχε έναν όρο: να αποδείξουν ότι μπορούν ακόμη να γράψουν μαζί. Πίσω στις ρίζες, λοιπόν: φωτιά στην αυλή, ακουστικές κιθάρες, όπως τότε. «Είμαστε όλοι παιδιά από μικρές επαρχιακές πόλεις που ανάβαμε φωτιές στην ύπαιθρο και παίζαμε κιθάρες», λέει ο Neil Sanderson, θυμούμενος πόσο φυσικό έμοιαζε.
«Μέσα στην πρώτη ώρα από τότε που προσγειωθήκαμε, είχαμε ήδη ένα τραγούδι στα σκαριά». Ήταν το «The Power» — με τον Adam Gontier και τον Matt Walst να εναλλάσσονται στίχο – στίχο και να δένουν σε αρμονίες. Ακολούθησε το «Mayday», που σκαρφάλωσε στο Νο. 1 του καναδικού Mainstream Rock Chart.
Νέα κορυφή, νέο ήθος
Το 2025, οι Three Days Grace κυκλοφόρησαν το «Alienation» και τρία τραγούδια του ανέβηκαν στο Νο. 1 των rock ραδιοφώνων. Στις ΗΠΑ, το «Kill Me Fast» έγινε το 20ό τους No. 1 στο Mainstream Rock Airplay — μία επίδοση που τους φέρνει μία ανάσα από την κορυφαία επίδοση ή όλων των εποχών.
Η περιοδεία τους διατρέχει το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες και ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ελλάδα, Τουρκία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Βουλγαρία, η Γερμανία, η Ελβετία και η Τσεχία. Όπως λέει ο Neil Sanderson, «η επόμενη χρονιά θα είναι ίσως η μεγαλύτερη μας χρονιά σε περιοδείες — ίσως ποτέ».
Η στιγμή τους συμπίπτει με μία ευρύτερη αναγέννηση της rock. Στις ετήσιες κατατάξεις του Billboard Canada Rock επιστρέφουν ονόματα των ’00s — Breaking Benjamin, Linkin Park, Papa Roach, Evanescence, αλλά και οι Καναδοί Finger Eleven, Big Wreck, Our Lady Peace, The Trews.
«Το αγαπημένο μου συγκρότημα το ’99 ήταν οι Deftones, και τώρα είναι πιο μεγάλοι από ποτέ», λέει ο Matt Walst. Από την πλευρά του, ο Neil Sanderson, που τρέχει με τον Howard Benson το δίδυμο παραγωγών Judge & Jury, διακρίνει την ίδια όρεξη και στο κοινό:
«Η κατάσταση του rock and roll είναι καλή», λέει. «Νομίζω ότι ο κόσμος ψάχνει κάτι λίγο άγριο στις άκρες και λίγο επικίνδυνο, όχι τέλεια κουρδισμένο και τέλεια ηχοποιημένο. Δεν θέλουμε να είμαστε τέλειοι και δεν νομίζω ότι οι θαυμαστές θέλουν να είμαστε τέλειοι. Ο κόσμος θέλει να ακούει το ανθρώπινο μέσα στη μουσική».
Η κληρονομιά και το τώρα συναντιούνται και στο streaming. Το «I Hate Everything About You» ξεπέρασε το ένα δισεκατομμύριο streams στο Spotify, ενώ ο Adam Gontier βλέπει το τραγούδι να ανακυκλώνεται στο TikTok από νεότερους ακροατές: «Μάλλον οι έφηβοι συνεχίζουν να χωρίζουν μεταξύ τους», αστειεύεται.
Στη σκηνή, το νέο δίπολο φωνής λειτουργεί σαν επιταχυντής. Οι Adam Gontier και Matt Walst δεν «μοιράζουν» απλώς τραγούδια, τραγουδούν μαζί, αλλάζουν ρόλους, δίνουν και παίρνουν ανάσες, αφήνοντας το σετ να κυλά σαν ζωντανό best of που αντέχει τις απαιτήσεις μιας βαρύτατης περιοδείας.
«Πιστεύω ότι αυτή η νέα εκδοχή είναι η καλύτερη εκδοχή των Three Days Grace που υπήρξε ποτέ», λέει ο Neil Sanderson, δηλώνοντας ότι αυτή είναι η μόνιμη σύνθεση από εδώ και πέρα. «Κλείσαμε τον κύκλο και τώρα είμαστε πιο δυνατοί από ποτέ».
Το διακύβευμα πέρα από τους αριθμούς
Για τους Three Days Grace, τα ρεκόρ στα charts και οι γεμάτες αρένες είναι μόνο η μισή εικόνα. Η άλλη μισή είναι η επαναδιαπραγμάτευση της ταυτότητάς τους σε μία εποχή όπου το rock ξαναβρίσκει τη θέση του μέσα από αυθεντικότητα και συναίσθημα.
Με ένα ασυνήθιστο για το είδος τους μοντέλο δύο frontmen, μία δισκογραφία που αγκαλιάζει τις πληγές της ενηλικίωσης και μία γενιά ακροατών που ανακαλύπτει —ή ξανανακαλύπτει— την μπάντα μέσω πλατφορμών όπως το TikTok και το Spotify, οι Three Days Grace δεν επαναπαύονται στην κληρονομιά τους. Την ανανεώνουν.
«Είμαστε εδώ γιατί η μουσική μας συνεχίζει να μιλά στους ανθρώπους», είχε πει στην αρχή ο Adam Gontier. Και αν κάτι δείχνουν το «Alienation», οι νέες πρωτιές και οι εκρηκτικές εμφανίσεις, είναι ότι αυτή η φωνή ακούγεται σήμερα πιο καθαρά από ποτέ.
