Οι Pussy Riot κυκλοφορούν το πρώτο ολοκληρωμένου άλμπουμ τους με τίτλο «CYKA» και η Nadya Tolokonnikova περιγράφει πώς προσεγγίζει τη μουσική ως όπλο ενάντια στον φασισμό, αποκαλύπτει το βαρύ προσωπικό τίμημα της εξορίας και εξηγεί πώς η ειλικρίνεια και η οργή μπορούν να γεννήσουν ελπίδα μέσα από το απόλυτο σκοτάδι.
Δεκαπέντε χρόνια μετά τη δημιουργία τους ως μία αντάρτικη ομάδα διαμαρτυρίας στη Μόσχα, οι Pussy Riot κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους ολοκληρωμένο δίσκο με τίτλο «CYKA». Η συνιδρύτρια του συγκροτήματος, Nadya Tolokonnikova, μιλώντας στο NME, παρουσιάζει αυτό το άλμπουμ ως μία θαρραλέα δήλωση αντίστασης ενάντια στο καθεστώς του Βλαντίμιρ Πούτιν και την άνοδο του φασισμού παγκοσμίως. Η κυκλοφορία αυτή αποτελεί μία βαθιά προσωπική και πολιτική κατάθεση από μία γυναίκα που πλήρωσε με φυλάκιση και εξορία την απόφασή της να υψώσει το ανάστημά της.
Η ιστορία της ομάδας ξεκίνησε το 2011, όταν εμφανίστηκαν ως ένα ανώνυμο συγκρότημα της punk σκηνής που πραγματοποιούσε αιφνιδιαστικές ακτιβιστικές παρεμβάσεις. Το 2012, η 30 δευτερολέπτων εμφάνισή τους στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος Χριστού στη Μόσχα οδήγησε στη σύλληψη τριών μελών, ανάμεσά τους και της Tolokonnikova, και στην καταδίκη τους σε δύο χρόνια φυλάκισης. Η δίκη αυτή μετέτρεψε την τοπική ακτιβιστική ομάδα σε ένα παγκόσμιο σύμβολο για την ελευθερία της έκφρασης.
Μετά την αποφυλάκισή τους το 2013, οι Pussy Riot ξεκαθάρισαν ότι η ομάδα τους ανήκει σε όλο τον κόσμο.
«Οποιοσδήποτε μπορεί να είναι οι Pussy Riot, χρειάζεται απλώς να φορέσει μία μάσκα και να οργανώσει μία ενεργή διαμαρτυρία για κάτι στη δική του χώρα, όπου κι αν είναι αυτή, το οποίο θεωρεί άδικο», ανέφερε το συγκρότημα σε κοινή δήλωσή του.
Έκτοτε, η Tolokonnikova συνέχισε να προκαλεί το ρωσικό καθεστώς μέσα από προκλητικές εκθέσεις τέχνης και πολιτικά φορτισμένα τραγούδια.
Μία από τις πιο γνωστές καλλιτεχνικές της παρεμβάσεις, το «Putin’s Ashes», περιλάμβανε το κάψιμο ενός τεράστιου πορτρέτου του Ρώσου Προέδρου, γεγονός που την έβαλε στη λίστα των πιο καταζητούμενων προσώπων της Ρωσίας. Μια άλλη έκθεση με τίτλο «Police State», που περιλάμβανε ένα πιστό αντίγραφο του ρωσικού κελιού της, έκλεισε προσωρινά στην Καλιφόρνια λόγω της ανάπτυξης της εθνοφρουράς από τον Donald Trump. «Η έκθεση “Police State” έκλεισε σήμερα λόγω του αστυνομικού κράτους», έγραψε τότε στο Instagram η Nadya Tolokonnikova.
Ο νέος δίσκος «CYKA», που πήρε το όνομά του από τη ρωσική λέξη για τη σκύλα, κυκλοφόρησε στις 12 Ιουνίου και περιέχει συνεργασίες με σημαντικά ονόματα όπως οι Avenged Sevenfold και ο ράπερ B-Real των Cypress Hill. Το άλμπουμ συνδυάζει τον θυμό με τον πειραματισμό, στοχεύοντας άμεσα στα όργανα της κρατικής καταστολής τόσο στη Ρωσία όσο και στις ΗΠΑ.
Στο ομώνυμο τραγούδι, η Nadya Tolokonnikova επιτίθεται στη Ρωσίδα λογοκριτή Ekaterina Mizulina χρησιμοποιώντας δείγματα από τη φωνή του ίδιου του Πούτιν.
«Νομίζω ότι αυτή είναι η πρώτη του συμμετοχή σε άλμπουμ», έγραψε η Tolokonnikova σε ένα δελτίο τύπου. «Δεν πρόκειται όμως να του δώσω πνευματικά δικαιώματα, μπορούν να το προσθέσουν στη λίστα με τα εγκλήματά μου», συμπλήρωσε η ίδια, δείχνοντας ότι δεν πτοείται από τις διώξεις.
Η δημιουργία αυτού του άλμπουμ ήταν μία αυθόρμητη διαδικασία που ξεκίνησε χωρίς εμπορικές προσδοκίες.
«Αισθάνομαι υπέροχα με αυτό», δήλωσε η Nadya Tolokonnikova στο NME. «Δεν σκέφτηκα καν να κάνω έναν δίσκο όταν άρχισα να δουλεύω πάνω σε αυτόν, ήταν απλώς κάτι που έκανα στην κρεβατοκάμαρά μου για μένα. Δεν υπήρχε άλλος τελικός στόχος πέρα από το να κάνω μουσική και να είμαι ειλικρινής, αλλά νομίζω ότι έτσι δημιουργείται η καλύτερη τέχνη», συμπλήρωσε η ίδια.
Πέρα από την πολιτική οργή, το άλμπουμ αποκαλύπτει μία πολύ προσωπική πλευρά της καλλιτέχνιδας, αποτυπώνοντας το κόστος δεκαπέντε χρόνων ακτιβισμού. Το τραγούδι «Blizzard» είναι ένα γράμμα σε μία σχολική της φίλη, τη Masha, η οποία αυτοκτόνησε πριν από δέκα χρόνια λόγω της έλλειψης προοπτικής στη Ρωσία.
Από την άλλη, το στοιχειωτικό «Outro» περιγράφει τη στιγμή που η Tolokonnikova αναγκάστηκε να αποχαιρετήσει την ετοιμοθάνατη μητέρα της μέσω Zoom, καθώς μία επιστροφή στη Ρωσία θα σήμαινε την άμεση σύλληψή της.
Η δυσκολία της να εκφράσει μεγάλα γεωπολιτικά ζητήματα μετουσιώθηκε σε ωμή ειλικρίνεια στο τραγούδι «Disobey», το οποίο γράφτηκε για μία διαμαρτυρία στη Μπιενάλε της Βενετίας. Η ίδια παραδέχεται ότι προσπαθούσε να γράψει για τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά τα λόγια της φαίνονταν ψεύτικα μέχρι που αποφάσισε να εκφράσει την απογοήτευσή της για την αδράνεια του κόσμου.
«Δεν είμαι ο δικός σας Ιησούς Χριστός, δεν πρόκειται να πεθάνω για τις αμαρτίες σας», περιγράφει για τους στίχους που ηχογράφησε μεθυσμένη, αποτυπώνοντας την απόγνωσή της.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία και η κατάσταση στη Ρωσία άλλαξαν ριζικά τη σχέση της με την πατρίδα της. Η Tolokonnikova παραδέχεται ότι μετά το 2022 έχασε κάθε ελπίδα για τη μετατροπή της Ρωσίας σε ένα δημοκρατικό κράτος και πλέον δεν αυτοπροσδιορίζεται ως Ρωσίδα. Πλέον, επιλέγει να επικεντρώσει όλη της την ενέργεια στην αντίσταση κατά του καθεστώτος, δηλώνοντας ότι το 2026 είναι για εκείνη μία χρονιά εκδίκησης.
Παρά την έντονη απαισιοδοξία του δίσκου, η Tolokonnikova πιστεύει ότι η καταγραφή αυτών των σκοτεινών συναισθημάτων μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά για τους ακροατές. Η ίδια βρήκε παρηγοριά κατά τη διάρκεια μιας κατάθλιψης ακούγοντας βιβλία του Erich Maria Remarque για τους εξόριστους της περιόδου του Χίτλερ.
Με τον ίδιο τρόπο, ελπίζει ότι τα τραγούδια της θα βοηθήσουν όσους νιώθουν απομονωμένοι να καταλάβουν ότι δεν είναι μόνοι τους στον αγώνα τους.
Το άλμπουμ «CYKA» αποδεικνύει ότι η punk μουσική διατηρεί τη δύναμή της ως ένα μέσο αδιαπραγμάτευτης πολιτικής διαμαρτυρίας. Η Nadya Tolokonnikova χρησιμοποιεί την προσωπική της οδύνη για να δώσει φωνή σε όσους υποφέρουν κάτω από αυταρχικά καθεστώτα, μετατρέποντας την τέχνη σε καταφύγιο.
Σε έναν κόσμο που συχνά βυθίζεται στην απάθεια, η οργή των Pussy Riot παραμένει μία αναγκαία υπενθύμιση ότι η σιωπή είναι συνενοχή.
