Η RAYE αφήνει πίσω τις νύχτες ασωτίας και αγκαλιάζει την πεζοπορία, ονειρεύεται να τραγουδάει μέχρι τα βαθιά γεράματα και ετοιμάζει το δικό της jazz bar – αποκαλύπτοντας μία ιστορία θυσίας, πάθους και αναγέννησης.
Σε μία εποχή όπου η λέξη «διασκέδαση» για τους περισσότερους καλλιτέχνες της γενιάς της σημαίνει ατελείωτα πάρτι, αλκοόλ και φωνές πάνω από εκκωφαντική μουσική, η RAYE επιλέγει τον εντελώς αντίθετο δρόμο.
Η δημιουργός των επιτυχιών «Escapism» και «Where Is My Husband!» αποφάσισε να ανταλλάξει τα κλαμπ με τα βουνά και τις πολύωρες συζητήσεις με τη σιωπή, όχι από ιδιοτροπία, αλλά από βαθιά ανάγκη: να προστατεύσει τη φωνή της ώστε να μπορεί να τραγουδάει «μέχρι να πεθάνει».
«Ζω για να εμφανίζομαι ζωντανά στη σκηνή», εξομολογήθηκε στην εκπομπή « The Tonight Show» του Jimmy Fallon. «Θέλω πραγματικά να τραγουδάω μέχρι να πεθάνω. Θέλω να γίνω εκείνη η 70χρονη καλλιτέχνιδα που ακόμα ανεβαίνει στη σκηνή και δίνει τα πάντα».
Για να το πετύχει αυτό, όμως, χρειάζεται θυσίες – και μάλιστα τεράστιες.
«Ο κόσμος δεν συνειδητοποιεί πόση αυτοθυσία απαιτείται για να είσαι τραγουδιστής, ειδικά όταν επιλέγεις να βγάζεις τόσο δυνατές και ψηλές νότες κάθε λίγα δευτερόλεπτα», εξήγησε.
«Δεν μπορείς να μιλάς υπερβολικά. Δεν μπορείς να βγαίνεις έξω σε μέρη με εκκωφαντική μουσική και να προσπαθείς να κάνεις κανονική συζήτηση. Πρέπει να το υπολογίζω προσεκτικά – ίσως μία φορά τον μήνα να βγω, ή να βγω και να μην μιλήσω καθόλου, απλώς να παίξουμε χαρτιά», συνέχισε.
Αντί λοιπόν για ατελείωτες νύχτες σε μπαρ, η RAYE ανακάλυψε πρόσφατα την πεζοπορία – και ερωτεύτηκε.
«Είναι κέφι, είναι ατμόσφαιρα», είπε με παιδική χαρά στη φωνή. «Ειλικρινά, ήταν η πρώτη πεζοπορία που έκανα ποτέ στη ζωή μου! Είναι πολύ καλό για τον εγκέφαλο. Μου αρέσει πραγματικά η πεζοπορία. Είμαι πεζοπόρος πια!»
Η εικόνα της καλλιτέχνιδας που γιόρταζε τον θρίαμβό της στα BRIT Awards με σαμπάνιες να σκαρφαλώνει τώρα σε λόφους με αθλητικά παπούτσια και σακίδιο στην πλάτη έχει κάτι το βαθιά συγκινητικό: είναι η απόδειξη ότι η ωριμότητα μπορεί να έρθει γλυκά, χωρίς να χάσει κανείς το παιχνιδιάρικο πνεύμα του.
Και αν η κοινωνική της ζωή περιορίζεται δραστικά (κάτι που, όπως παραδέχεται, δεν βοηθάει ιδιαίτερα και στην αναζήτηση συντρόφου – «ακόμα δεν έχω βρει τον άντρα μου», είπε γελώντας), η RAYE δεν μένει με σταυρωμένα χέρια. Έχει ήδη αρχίσει να ονειρεύεται το επόμενο μεγάλο της εγχείρημα: ένα δικό της μικρό τζαζ μπαρ στο Λονδίνο.
«Θα το ονομάσω At RAYE’s ή κάτι παρόμοιο», περιέγραψε με μάτια που λάμπουν. «Κοκτέιλ, χωρητικότητα διακόσια άτομα το πολύ, και να εμφανίζονται αληθινοί μουσικοί, να κάνουμε βραδιές τζαμαρίσματος, να έχουμε άδεια μέχρι τις πέντε το πρωί. Αυτό είναι το σχέδιό μου».
Σε εκείνο το μικρό, ζεστό χώρο φαντάζεται κανείς την ίδια να κάθεται σε ένα σκαμπό, να πίνει αργά το ποτό της και να ακούει νέους μουσικούς να παίζουν – χωρίς να χρειάζεται να φωνάξει ούτε μία νότα πάνω από την μουσική. Ένα μέρος όπου η φωνή της θα ξεκουράζεται, αλλά η ψυχή της θα τραγουδάει ελεύθερα.
Η RAYE δεν προστατεύει απλώς το πιο πολύτιμο εργαλείο της, αλλά μαθαίνει να βάζει τον εαυτό της πρώτο, να αντιλαμβάνεται ότι η μακροζωία στην τέχνη δεν έρχεται με υπερβολές αλλά με ισορροπία, να επιλέγει τη σιωπή των βουνών αντί για τη βοή των κλαμπ, όχι επειδή γερνάει, αλλά επειδή αγαπάει αυτό που κάνει τόσο βαθιά ώστε είναι διατεθειμένη να αλλάξει ολόκληρη τη ζωή της γι’ αυτό.
Και ίσως, κάπου εκεί ψηλά σε ένα μονοπάτι, ανάμεσα σε δέντρα και καθαρό αέρα, η RAYE να έχει ήδη βρει αυτό που ψάχνει: όχι έναν σύντροφο ακόμα, αλλά την απόλυτη αρμονία με τον εαυτό της και με τη φωνή που την έκανε αυτό που είναι σήμερα.
Μια φωνή που, χάρη στις θυσίες της, ελπίζει να ακούγεται δυνατά και καθαρά για πολλές δεκαετίες ακόμα.
