Περισσότερες από πέντε δεκαετίες μετά τον τελευταίο τους δίσκο, οι Faces δίνουν μάχη όχι με την έμπνευση, αλλά με τα προγράμματα.
Ο Ronnie Wood παραδέχθηκε πως η πρόοδος στο πολυαναμενόμενο νέο άλμπουμ των Faces έχει ουσιαστικά παγώσει, με τον αιώνιο εχθρό κάθε βετεράνου μουσικού να φανερώνεται ξανά: ο χρόνος.
Μιλώντας στην εκπομπή «Desert Island Discs» του BBC Radio 4, ο κιθαρίστας των Rolling Stones ήταν ειλικρινής σχετικά με τη δυσκολία του να συγκεντρωθεί ξανά μία μπάντα διασκορπισμένη από χρόνια, υποχρεώσεις και παράλληλες ζωές.
«Έχουμε αυτά τα τραγούδια που δουλεύουμε από παλιά, αλλά είναι δύσκολο να συντονιστούμε χρονικά», είπε στη Lauren Laverne. «Όταν τελικά βρούμε χρόνο να ξαναμπούμε στο στούντιο, θα τα ολοκληρώσουμε. Έχουμε ένα πολύ καλό υλικό στα χέρια μας».
Για τους θαυμαστές, η ενημέρωση αυτή φέρει τον γνώριμο απόηχο της αναμονής που διαρκώς αναβάλλεται. Οι ελπίδες για ένα νέο άλμπουμ των Faces —το πρώτο εδώ και πάνω από πενήντα χρόνια— αναζωπυρώνονται κατά διαστήματα χωρίς ποτέ να καρποφορούν.
Το κλασικό τρίο των Rod Stewart, Ronnie Wood και Kenney Jones έχει επανειλημμένα εκφράσει την επιθυμία να επιστρέψει στις ρίζες του, σε εκείνο το αυθόρμητο, γεμάτο ένταση rock’n’roll ύφος που τους καθιέρωσε.
Η δυναμική έμοιαζε να επιστρέφει τον Ιούνιο, όταν ο Wood ανέβηκε στη σκηνή με τον Stewart στη φημισμένη ενότητα «Legends Slot» του Glastonbury 2025, ερμηνεύοντας με ένταση το εμβληματικό «Stay With Me» των Faces. Ήταν μία στιγμή φορτισμένη με νοσταλγία και υπόσχεση: μία ακόμη απόδειξη πως η χημεία μεταξύ τους παραμένει ζωντανή, παρά τις δεκαετίες που μεσολάβησαν.
Η αισιοδοξία ενισχύθηκε νωρίτερα φέτος, όταν ο Jones αποκάλυψε στη The Telegraph πως το συγκρότημα έχει ήδη ηχογραφήσει νέο υλικό.
Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, περίπου έντεκα κομμάτια ηχογραφήθηκαν στα στούντιο RAK του Λονδίνου. Η αιφνιδιαστική είδηση προκάλεσε έντονη κινητικότητα στα κοινωνικά δίκτυα, αφήνοντας ελπίδες πως το πέμπτο άλμπουμ των Faces ίσως τελικά γίνει πραγματικότητα.
Ωστόσο, οι πρόσφατες δηλώσεις του Ronnie Wood δείχνουν πως από τότε η πρόοδος ήταν ελάχιστη. Τα τραγούδια υπάρχουν —μερικά βασισμένα σε παλαιότερα αποσπάσματα, άλλα ολοκαίνουργια— αλλά το πρόβλημα είναι καθαρά πρακτικό. Πρόκειται, εξάλλου, για ανθρώπους που κάποτε οργίαζαν στις πίστες των κλαμπ, και τώρα πασχίζουν να συντονίσουν ημερολόγια εκατέρωθεν του Ατλαντικού.
Η διαδρομή προς αυτή την επανένωση κρατά χρόνια. Οι φήμες αναζωπυρώθηκαν το 2020 όταν το τρίο ανέβηκε στη σκηνή των BRIT Awards για να παίξει ζωντανά το «Stay With Me». Την επόμενη χρονιά, ο Wood δήλωσε στους The Times ότι τα υπόλοιπα δύο μέλη του συγκροτήματος είχαν επισκεφθεί το νέο του σπίτι στο Λονδίνο και ότι «ηχογραφούμε καινούργια μουσική των Faces».
Την ίδια περίοδο, ο Rod Stewart αποκάλυψε ότι μαζί με τον Ronnie Wood και τον Kenney Jones είχαν ολοκληρώσει «15 τραγούδια που αξίζουν πραγματικά, κάποια παλιά, κάποια καινούρια».
Ο Jones επιβεβαίωσε, διευκρινίζοντας: «Είναι ένας συνδυασμός υλικού που δεν είχαμε κυκλοφορήσει αλλά αξίζει, και νέων κομματιών που είναι πραγματικά υπέροχα… Ο Rod γράφει τους στίχους και είναι πολύ ενθουσιασμένος με αυτό».
Ο ενθουσιασμός, φαίνεται, δεν έλειψε ποτέ. Η μοίρα, ο χρόνος —και ίσως λίγη από την ακαταστασία του rock ’n’ roll— απλώς δυσκόλεψαν τα πρακτικά.
Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 1969 μέσα από τις στάχτες των Small Faces, με τα μέλη Rod Stewart, Ronnie Wood, Kenney Jones, Ronnie Lane και Ian McLagan να γίνονται γρήγορα συνώνυμα μιας ατημέλητης, εκρηκτικής ενέργειας που χαρακτήρισε τις αρχές της δεκαετίας του ’70. Τα τέσσερα άλμπουμ τους αποτύπωσαν τη χαοτική χαρά εκείνης της εποχής, με τελευταίο το «Ooh La La» του 1973.
Μέχρι το 1975, το πάρτι είχε τελειώσει: η σόλο επιτυχία του Stewart τον απομάκρυνε, ο Wood εντάχθηκε στους Rolling Stones και οι Faces διαλύθηκαν επίσημα. Δεκαετίες αργότερα, δύο από τα αρχικά μέλη —ο keyboardist Ian McLagan και ο μπασίστας Ronnie Lane— δεν βρίσκονται πια στη ζωή. Ο McLagan έφυγε το 2014, ο Lane το 1997. Η απόφαση των τριών εναπομεινάντων μελών να αναστήσουν τον ήχο τους φέρει, επομένως, και ένα φορτίο μνήμης.
Η προσμονή για ένα νέο άλμπουμ των Faces έχει και συναισθηματικό βάρος: μία γιορτή αντοχής, φιλίας και της άσβεστης σπίθας μουσικών που κάποτε σφράγισαν μία εποχή.
Η ειλικρινής παραδοχή του Ronnie Wood ότι «είναι δύσκολο να συντονίσουμε τα προγράμματά μας» ίσως ηχεί κουρασμένη, αλλά πίσω της κρύβεται το ίδιο αδάμαστο πνεύμα που κάποτε φλόγιζε γεμάτες αίθουσες και ρεφρέν ποτισμένα στο ουίσκι.
Ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ μπορεί ακόμη να πάρει μορφή —ίσως ξαφνικά, ίσως και ποτέ— αλλά ακόμη και σε αναμονή, η πιθανότητα επιστροφής των Faces προσφέρει μία ήσυχη χαρά. Μας θυμίζουν πως κάποια συγκροτήματα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες απουσίες κι αν υπάρξουν, δεν τελειώνουν ποτέ πραγματικά. Ο χρόνος τα σκορπίζει, αλλά δεν εξαφανίζει τον ήχο τους.
