Με μία διασκευή – εξομολόγηση μεταξύ παραίτησης και χειραφέτησης, η Rosé παρουσίασε το ευρύ συναισθηματικό φάσμα της, ενώνοντας την ευαισθησία της Lana Del Rey με τον δηκτικό ρομαντισμό του Paul Simon.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωντανή μουσική που ξεφεύγουν από το κοινότυπο και εγγράφονται στη μνήμη ως αυθεντικές συναντήσεις φωνής, τραύματος και έκφρασης. Κάτι τέτοιο συνέβη όταν η Rosé των BLACKPINK – και πλέον καθιερωμένη σόλο καλλιτέχνιδα – βρέθηκε στο στούντιο του «Howard Stern Show» και παρουσίασε ένα απρόσμενο μουσικό πάντρεμα.
Αφήνοντας στην άκρη για λίγα λεπτά τις δημοφιλείς εκδοχές της pop σκηνής, η Rosé ερμήνευσε μία μπαλάντα – σύνθεση που παντρεύει τη μελαγχολική κατάθεση της Lana Del Rey από το «Norman F-king Rockwell» με το παιχνιδιάρικα πεσιμιστικό διαζύγιο του Paul Simon στο «50 Ways to Leave Your Lover».
Το αποτέλεσμα, μία εκδοχή που η ίδια βάφτισε «50 Ways to Leave Your Norman», υπήρξε περισσότερο από απλό medley: είχε τη μορφή έμμεσου διαλόγου μεταξύ δύο στάσεων ζωής, δυο φύλων, και ίσως, δύο διαφορετικών εκδοχών του ίδιου τραύματος.
Αρχίζοντας χαμηλότονα και με τη γνωστή εσωτερικότητα που χαρακτηρίζει τις ερμηνείες της, η Rosé ερμήνευσε το κομμάτι της Lana Del Rey με φανερή ευαισθησία.
Με τους στίχους «Μιλάς στους τοίχους όταν όλοι σε βαριούνται / Μα εγώ δεν βαριέμαι, μένω εκεί / Γιατί να περιμένω το καλύτερο, όταν μπορώ να έχω εσένα;», ζωγράφισε το πορτρέτο μίας γυναίκας που δε σταματά να προσδοκά, ακόμα και όταν το αντικείμενο της προσμονής είναι πλήρως απογοητευτικό. Είναι η απελπισία της συναισθηματικής υποχώρησης, βαμμένη με ήχο Americana και ανάσες παραίτησης.
Αλλά η διάθεση αλλάζει όταν περνά αβίαστα στο τραγούδι του Paul Simon. Στο «50 Ways to Leave Your Lover», το ύφος γίνεται πιο αποφασιστικό — σχεδόν χορευτικό.
Η Rosé επιλέγει να αφήσει χώρο στο ρυθμό και να ανοιχτεί σε μία ερμηνεία πιο ελεύθερη, λιγότερο άκαμπτη. «Βγες διακριτικά, Jack / Σκέψου ένα νέο σχέδιο, Stan / Μην είσαι διστακτικός, Roy / Απλώς απελευθέρωσέ τον εαυτό σου…» τραγουδά, με τον ντράμερ να δίνει στρατιωτικό ρυθμό και το υπόλοιπο σύνολο να προσθέτει jazz και funk χρώματα.
Η αντίστιξη των κομματιών ενώνεται σε μία ενιαία ερμηνεία: μία γυναίκα που παραμένει — για λίγο — και μετά αποφασίζει να φύγει.
Παράλληλα με αυτή την ξεχωριστή εκτέλεση, η Rosé μίλησε για τη διαδικασία δημιουργίας της τεράστιας επιτυχίας της «APT.», η οποία συμπεριλαμβάνεται στο πρώτο της άλμπουμ με τίτλο «Rosie». Το τραγούδι, που κυκλοφόρησε με τη συμμετοχή του Bruno Mars, παρουσιάστηκε και ως demo, στη μορφή που είχε πριν προστεθεί η φωνή του.
«Μιλάμε κάθε μέρα, αλλά δεν μπορείς να αγγίξεις το σώμα μου μέσα από μία οθόνη… Η νύχτα είναι ακόμη νέα, έχω ό,τι χρειάζεσαι… μην πεις σε κανέναν ότι θα με συναντήσεις…», τραγουδούσε στην ακουστική εκείνη εκδοχή, όπου δεσπόζει ένας ρομαντισμός διανυσματικός — εξ αποστάσεως ερωτικός, απροκάλυπτα ανυπόμονος.
Η Rosé ερμήνευσε επίσης το «Toxic Till the End», ένα ακόμη τραγούδι από το πρώτο σόλο άλμπουμ της, προσφέροντας αποδείξεις πως η ποικιλομορφία δεν είναι απλώς χαρακτηριστικό της μουσικής της ταυτότητας, αλλά δική της ψυχική συνθήκη. Μια τραγουδίστρια που μπορεί να δακρύζει μέσα σε οθόνες αντήχησης, και ταυτόχρονα να χορεύει μέσα σε αποδομημένα συναισθήματα.
Το άλμπουμ «Rosie», που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο, την τοποθέτησε οριστικά στον αστερισμό της pop σκηνής παγκοσμίως όχι απλώς ως «το κορίτσι από τις BLACKPINK», αλλά ως μία προσωπικότητα με μουσικό βάθος και φωνητική στιβαρότητα.
Το single «APT.» παρέμεινε στην κορυφή του Billboard Global 200 για 12 συνεχόμενες εβδομάδες, υποδηλώνοντας πως το ευρύ κοινό δεν ακούει μόνο bpm αλλά και ψυχή.
Η εμφάνισή της στον Howard Stern ήρθε κατά τη διάρκεια του διαλείμματος των BLACKPINK από την περιοδεία τους «Deadline World Tour», με την ίδια να ετοιμάζεται για ζωντανή εμφάνιση στη σκηνή του Global Citizen Festival στη Νέα Υόρκη.
Η περιοδεία αναμένεται να συνεχιστεί το φθινόπωρο σε πόλεις της Ασίας, με το κοινό να προσμένει ήδη τις επόμενες καλλιτεχνικές εκπλήξεις που μόνο η Rosé φαίνεται ικανή να σκηνοθετεί με τόση ειλικρινή αφοσίωση.
Η στιγμιαία χημεία ανάμεσα στο «Norman F-king Rockwell» και το «50 Ways to Leave Your Lover» ίσως αποτελεί μία μόνο ένδειξη του πώς η Rosé αντιλαμβάνεται την τραγουδοποιία: όχι ως στιλιστική άσκηση, αλλά ως μέσο ομολογίας.
Η ερμηνεία τής παρέχει χώρο να καταθέσει δικά της βιώματα, έστω και μέσα από στίχους άλλων. Στον εν λόγω διάλογο — μεταξύ δύο τραγουδιών, δύο εποχών και δύο νοοτροπιών — η Rosé βρίσκει ένα σημείο αλήθειας που ούτε οι Lana Del Rey ούτε ο Paul Simon είχαν προβλέψει.
Η μουσική είναι συχνά θέμα συγχρονισμού. Εκείνη τη νύχτα στο στούντιο του Howard Stern, όλα συγχρονίστηκαν. Και μέσα από μία φωνή, μία κιθάρα και λίγους στίχους, ειπώθηκαν λέξεις που αιωρούνται ακόμα. Ανάμεσα στην παραδοχή του πόνου και τη χαρτογράφηση της φυγής, η Rosé απέδειξε πως οι τρόποι να φύγεις από έναν άνθρωπο μπορεί να είναι πολλοί — αλλά οι τρόποι να παραμείνεις αληθινός στη σκηνή είναι, ίσως, ελάχιστοι.
