«Δεν ξέρω τι σκέφτονταν μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους», σχολίασε ο Alex Lifeson των Rush.
Στον κόσμο της progressive rock, λίγα ονόματα λάμπουν τόσο έντονα όσο οι Rush. Μία μπάντα που υπήρξε ένας ζωντανός οργανισμός, πλεγμένος από τις ψυχές τριών ανθρώπων: του Geddy Lee, του Alex Lifeson και του Neil Peart.
Όταν ο Neil Peart, ο θρυλικός ντράμερ και τραγουδοποιός του συγκροτήματος, έφυγε από τη ζωή τον Ιανουάριο του 2020, μετά από μία σκληρή μάχη με τον καρκίνο του εγκεφάλου, ο κόσμος της μουσικής βυθίστηκε σε πένθος.
Μαζί του, φάνηκε να σβήνει και ένα κομμάτι της ίδιας της ταυτότητας των Rush. Ωστόσο, όπως αποκάλυψε πρόσφατα ο Alex Lifeson, η απώλεια αυτή δεν σήμανε μόνο το τέλος μιας εποχής, αλλά και την αρχή μιας παράξενης, σχεδόν σουρεαλιστικής περιπέτειας: μιας καταιγίδας από emails φανατικών οπαδών που ονειρεύονταν να πάρουν τη θέση του Peart πίσω από τα ντραμς.
Ο Neil Peart δεν ήταν απλώς ένας ντράμερ. Ήταν ο παλμός των Rush, ο ποιητής που έδινε λέξεις στις μελωδίες, ο αρχιτέκτονας πίσω από τα πολύπλοκα ρυθμικά μοτίβα που έκαναν την μπάντα μοναδική.
Για περισσότερα από 40 χρόνια, η συνεργασία του με τον Alex Lifeson και τον Geddy Lee δημιούργησε έναν ήχο που ξεπέρασε γενιές, συνδυάζοντας την τεχνική δεξιοτεχνία με μία βαθιά, φιλοσοφική αφήγηση. Όταν έφυγε, η σιωπή που άφησε πίσω του ήταν εκκωφαντική. Και όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή, κάποιοι άκουσαν μία ευκαιρία.
Σε μία νέα συνέντευξή του στο Q104.3 Radio της Νέας Υόρκης, ο Lifeson μοιράστηκε μία ιστορία που μοιάζει ταυτόχρονα συγκινητική και παράλογη.
«Δεν πέρασαν ούτε λίγα λεπτά αφότου ο Neil έφυγε, και αρχίσαμε να λαμβάνουμε emails από κάθε λογής ντράμερ που ήθελαν να περάσουν από οντισιόν για την μπάντα», αποκάλυψε, με έναν τόνο που πρόδιδε τόσο την έκπληξή του όσο και τη θλίψη του.
«Νόμιζαν ότι θα αντικαταστήσουμε απλώς κάποιον με τον οποίο παίζαμε για 40 χρόνια, που έγραψε όλους τους στίχους για τη μουσική μας. Δεν ξέρω τι σκέφτονταν μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους», είπε.
Η αποκάλυψη αυτή φωτίζει μία πτυχή της σχέσης των Rush με τους! θαυμαστές τους: μία αφοσίωση τόσο βαθιά που, για κάποιους, ξεπερνά τα όρια της λογικής.
Οι φανατικοί του συγκροτήματος, που μεγάλωσαν με τραγούδια όπως το «Tom Sawyer» και το «2112», δεν είδαν τον θάνατο του Neil Peart ως το τέλος, αλλά ως μία πρόσκληση να γίνουν μέρος του μύθου.
Ωστόσο, για Alex Lifeson, η ιδέα της αντικατάστασης του Peart μοιάζει σχεδόν ιερόσυλη.
Από την ημέρα που ο Neil Peart έφυγε, οι ερωτήσεις για το μέλλον των Rush δεν σταμάτησαν να βασανίζουν τον Alex Lifeson και τον Geddy Lee.
«Μας βομβαρδίζουν συνέχεια με αυτό», παραδέχτηκε ο Lifeson στη συνέντευξή του.
Οι θαυμαστές, γεμάτοι ελπίδα και νοσταλγία, ρωτούν ξανά και ξανά: Θα επιστρέψουν ξανά Rush; Θα ακουστούν οι χαρακτηριστικές συγχορδίες και οι πολύπλοκοι ρυθμοί σε μία σκηνή; Και, κυρίως, θα μπορούσε κάποιος άλλος να πάρει τη θέση του Neil Peart;
Οι απόψεις των δύο εναπομεινάντων μελών διαφέρουν ελαφρώς. Ο Alex Lifeson έχει υπάρξει κατηγορηματικός: για εκείνον, οι Rush χωρίς τον Neil Peart δεν είναι Rush. Είναι μία άποψη που πηγάζει από σεβασμό, από την αναγνώριση ότι η χημεία των τριών τους ήταν μοναδική και αναντικατάστατη.
Από την άλλη, ο Geddy Lee, ο μπασίστας και τραγουδιστής της μπάντας, έχει αφήσει ένα παράθυρο ανοιχτό. «Ποτέ δεν ξέρεις τι σου φέρνει η ζωή», έχει πει στο παρελθόν, δείχνοντας μία πιο ανοιχτή στάση απέναντι στην ιδέα μιας επανένωσης με έναν νέο ντράμερ.
Αυτή η διαφορά στη φιλοσοφία δεν φαίνεται να έχει κλονίσει τη φιλία τους, που παραμένει ο πυρήνας της σχέσης τους.
«Ο Ged είναι ο καλύτερός μου φίλος», δήλωσε ο Lifeson με ειλικρίνεια που συγκινεί.
«Μιλάμε καθημερινά, τρώμε μαζί, παίζουμε τένις, συνεργαζόμαστε σε φιλανθρωπικά πρότζεκτ. Έχω μία βαθιά, τρυφερή σχέση με αυτόν τον άνθρωπο», αποκάλυψε.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η πιο όμορφη αλήθεια αυτής της ιστορίας: ότι η σύνδεση μεταξύ Alex Lifeson και Geddy Lee ξεπερνά τη μουσική. Οι Rush μπορεί να μην ξαναπαίξουν ποτέ, αλλά η κληρονομιά τους ζει μέσα από τη φιλία των δύο ανδρών που την έχτισαν.
Ενώ οι θαυμαστές ονειρεύονται μία επανένωση, ο Lifeson δεν μένει στάσιμος.
Με το νέο μουσικό εγχείρημά του, τους Envy of None, ο κιθαρίστας ανοίγει ένα καινούργιο κεφάλαιο στη μουσική πορεία τους. Το δεύτερο άλμπουμ της μπάντας, «Stygian Wavz», κυκλοφορεί στις 28 Μαρτίου μέσω της Kscope, μέτα από το ντεμπούτο τους το 2022 και ένα EP το 2023.
Με τους Envy of None, ο Lifeson εξερευνά νέους ήχους, μακριά από τη σκιά των Rush, αποδεικνύοντας ότι η δημιουργικότητά του παραμένει ζωντανή και ακμαία.
