Ο Sam Fender καταγγέλλει τη «στημένη» μουσική βιομηχανία, αποκαλύπτοντας τις ταξικές ανισότητες που τη χαρακτηρίζουν και μιλά για την κοινωνική αδικία.
Ο Sam Fender δεν δίστασε να εκφράσει την έντονη δυσαρέσκειά του για την τρέχουσα κατάσταση της μουσικής βιομηχανίας, την οποία και χαρακτήρισε «στημένη», υποστηρίζοντας πως το 80% με 90% των μελών της είναι «παιδιά που έχουν λάβει ιδιωτική εκπαίδευση».
Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα The Sunday Times, ο Sam Fender μίλησε για τις ανισότητες που διακρίνει, τονίζοντας πως η ταξική προέλευση καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την επιτυχία ενός καλλιτέχνη.
Ο ίδιος, προερχόμενος από μία εργατική οικογένεια από το North Sields της Αγγλίας, παραδέχτηκε ότι νιώθει ενοχές για την αλλαγή στη ζωή του μετά την επιτυχία, ενώ οι φίλοι του παλεύουν ακόμα «στα όρια της φτώχειας».
Η ειλικρίνειά του αποκαλύπτει μία σκληρή πραγματικότητα: ταλαντούχοι νέοι από λιγότερο προνομιούχες περιοχές δυσκολεύονται να αναδειχθούν.
Ο Sam Fender επισήμανε ότι η δομή της μουσικής βιομηχανίας ευνοεί όσους διαθέτουν οικονομικούς πόρους, αφήνοντας στο περιθώριο όσους δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα μιας περιοδείας ή της προώθησης της δουλειάς τους.
«Ένα παιδί από τη γειτονιά μου δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να κάνει περιοδεία. Πιθανότατα, λοιπόν, υπάρχουν χιλιάδες εκεί έξω που γράφουν τραγούδια δέκα φορές καλύτερα από τα δικά μου, με στίχους που αποτυπώνουν σε βάθος την κατάσταση της χώρας, αλλά δεν θα τους ακούσουμε ποτέ, γιατί το σύστημα είναι στημένο», δήλωσε.
Η παρατήρησή του φέρνει στο φως ένα βαθύτερο πρόβλημα πρόσβασης και ευκαιριών, υπονοώντας ότι η έλλειψη χρηματοδότησης στερεί από το κοινό εξαιρετικές δημιουργίες, οι οποίες παραμένουν στην αφάνεια λόγω ταξικών φραγμών.
Κριτική στην «κατασκευή» καλλιτεχνών
Αναφερόμενος στο τραγούδι «TV Dinner» από το νέο άλμπουμ του «People Watching», που κυκλοφόρησε στις 21 Φεβρουαρίου, ο Sam Fender επέκτεινε την κριτική του στον τρόπο με τον οποίο η μουσική βιομηχανία «χτίζει» καλλιτέχνες, μόνο και μόνο για να τους «γκρεμίσει» αργότερα.
«Ήταν τρελό. Έγραψα αυτό το τραγούδι και μετά πέθανε ο Liam Payne. Σκέφτεσαι πόσες φορές τον είχαν σύρει στα μέσα ενημέρωσης – και δεν βοηθούσε ο ίδιος τον εαυτό του, σωστά; Τον λυπάμαι. Θυμάμαι να βλέπω κάποια βίντεο και να σκέφτομαι: “Θεέ μου, τι γελοίος”», παραδέχθηκε.
«Η αλήθεια, όμως, είναι ότι ήταν απλώς ένα νεαρό παιδί, που έγινε διάσημο πολύ νωρίς, με προβλήματα εθισμού – και όλοι του επιτέθηκαν», πρόσθεσε.
Μέσα από αυτή την παρατήρηση, ο Sam Fender αποκαλύπτει την αδίστακτη πλευρά της δημοσιότητας και την ευθύνη της μουσικής βιομηχανίας απέναντι στους καλλιτέχνες της, ειδικά όταν αυτοί αντιμετωπίζουν προσωπικές δυσκολίες.
Όταν ρωτήθηκε για τον στίχο «Θα με πουλήσεις / Θα με σκοτώσεις» και το αν αναφέρεται στον εαυτό του, απάντησε κατηγορηματικά: «Απόλυτα. Είναι μία υπενθύμιση στον εαυτό μου ότι δεν χρειάζεται να είμαι υπό τον έλεγχο κανενός. Αν θελήσω να σταματήσω, στο τέλος της ημέρας, θα σταματήσω».
Η δήλωση αυτή φανερώνει την αποφασιστικότητά του να διατηρήσει την αυτονομία του, παρά τις πιέσεις του συστήματος. Η φράση του λειτουργεί ως μανιφέστο προσωπικής ελευθερίας, υπογραμμίζοντας την ανάγκη να παραμένει κανείς πιστός στον εαυτό του, ακόμα και μέσα σε ένα συχνά τοξικό περιβάλλον.
Ταξικές ανισότητες και εθισμός
Εκτός από τη μουσική βιομηχανία, ο Sam Fender αναφέρθηκε και σε ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα, όπως στη διαφορετική αντιμετώπιση του εθισμού ανάλογα με την κοινωνική τάξη.
«Έχω παρατηρήσει ότι οι εύποροι φίλοι μου που είναι εθισμένοι πηγαίνουν σε κέντρα αποτοξίνωσης, ενώ οι φίλοι μου με προβλήματα στον Βορρά απλώς πεθαίνουν», είπε.
Η παρατήρησή του αποκαλύπτει μία σκληρή αλήθεια για τις ανισότητες στην πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και υποστήριξης, φέρνοντας στο προσκήνιο το ζήτημα της ταξικής διάκρισης, που συχνά παραβλέπεται.
Η αντίθεση που περιγράφει είναι ενδεικτική μιας κοινωνίας που παρέχει δυσανάλογη φροντίδα σε όσους έχουν τα μέσα να επιβιώσουν.
Επεκτείνοντας τη σκέψη του, ο 30χρονος τραγουδιστής και τραγουδοποιός μίλησε για την έλλειψη διαλόγου γύρω από την ταξική διάσταση στην κοινωνία.
«Ο κόσμος δεν το συνειδητοποιεί. Είμαστε πολύ καλοί στο να μιλάμε για προνόμια – λευκό, ανδρικό ή ετεροφυλοφιλικό προνόμιο. Σπάνια, όμως, μιλάμε για την τάξη. Και αυτός είναι ένας σημαντικός λόγος που οι νεαροί άνδρες παρασύρονται από δημαγωγούς όπως ο Andrew Tate», τόνισε.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η συνεχής αίσθηση ντροπής και απαξίωσης που βιώνουν οι νέοι από μη προνομιούχες περιοχές, τους καθιστά ευάλωτους σε φωνές που τους προσφέρουν μία αίσθηση αξίας.
«Νιώθουν διαρκώς ντροπή και τους κάνουν να αισθάνονται ότι αυτοί είναι το πρόβλημα. Αυτή είναι η αφήγηση που προβάλλεται σε λευκά αγόρια από μικρές, ασήμαντες πόλεις», δήλωσε.
«Κηρύττουν σε ένα παιδί σε μία εργατική πόλη στο Durham, που δεν έχει τίποτα, ότι είναι προνομιούχος; Και μετά έρχεται ο Tate και του λέει ότι αξίζει κάτι; Είναι σαγηνευτικό», συνέχισε.
Η ανάλυσή του φωτίζει τη σύνδεση μεταξύ ταξικής περιθωριοποίησης και της γοητείας που ασκούν αμφιλεγόμενες προσωπικότητες σε ευάλωτους νέους.
Ένα άλμπουμ που καθρεφτίζει την κοινωνία.
Με το «People Watching», ο Sam Fender δεν περιορίζεται στην καταγραφή προσωπικών εμπειριών. Δημιουργεί έναν καμβά που αντικατοπτρίζει τις κοινωνικές ανισότητες και τις προκλήσεις της εποχής μας.
Το άλμπουμ του συνδυάζει την οξεία κοινωνική του κριτική με τη μουσική του ευαισθησία, προσφέροντας στους ακροατές όχι μόνο τραγούδια, αλλά και τροφή για σκέψη.
Με την ειλικρίνειά του, τόσο στους στίχους όσο και στις δηλώσεις του, αναδεικνύεται σε μία φωνή που δεν φοβάται να θίξει τις αδικίες, είτε αυτές αφορούν τη μουσική βιομηχανία είτε την ευρύτερη κοινωνία.
Μέσα από τη μουσική του, ο Sam Fender φέρνει στο προσκήνιο τις φωνές που μένουν αθέατες και τις ιστορίες που σπάνια ακούγονται, δίνοντας υπόσταση σε όσα η mainstream κουλτούρα συχνά παραβλέπει.
