Το πρώτο άλμπουμ του Sombr με τίτλο «I Barely Know Her» είναι μία εσωτερική θύελλα ντυμένη με pop μελωδίες.
Πριν από λίγα χρόνια, ο Sombr δημιουργούσε μουσική μες στη σιωπή του υπνοδωματίου του, χτίζοντας αργά και χωρίς τυμπανοκρουσίες τη δική του αλήθεια μέσα από υπολογιστές, ακουστικά και μοναχικά ξημερώματα.
Ορισμένες φωνές περιμένουν σιωπηλά να γίνουν αντιληπτές κι όταν βρουν την ευκαιρία, περνούν σαν ηλεκτρισμός μέσα από το τσιμέντο, ανέβουν σε φωταγωγούς και κατηφορίζουν τα σοκάκια μίας παλιάς πόλης που ποτέ δεν κοιμάται.
Η απροσδόκητη εκτόξευση του «Carolina» το 2022 τον έβγαλε από το σχολείο και τον έριξε με ορμή στον κόσμο της μουσικής ως επάγγελμα. Χωρίς δισκογραφικά τρικ, χωρίς προκάτ εικόνα. Μόνο με τραγούδια.
Σήμερα, στα 20 του, με το «I Barely Know Her» ― τον πρώτο του ολοκληρωμένο δίσκο ― ο Sombr δεν αφήνει πια χώρο για αμφιβολίες. Η φωνή του δεν είναι πια ψίθυρος, είναι δήλωση, και το ύφος του δεν είναι απλώς αισθαντικό, αλλά στιβαρό, με αυτοπεποίθηση που φαίνεται να γεννήθηκε μέσα από τις ρωγμές του έρωτα που έφυγε.
Το «I Barely Know Her» δεν είναι μόνο ένα breakup album, είναι μία εμμονή οργανωμένη σε δέκα κομμάτια. Μία έντονη προσωπική αφήγηση που μετουσιώνει τον χωρισμό σε τέχνη – με όλες τις αντιφάσεις της καρδιάς που αρνείται να αποδεχτεί το τέλος.
Στο «Undressed», ο Sombr στέκεται νοερά στην απέναντι πλευρά των σιδηρογραμμών, παρακολουθώντας ένα νέο κεφάλαιο της πρώην του. Στο «Canal Street», μία πένθιμη μελωδία τον βρίσκει ακόμη να καπνίζει για να τη θυμηθεί, μία βλαβερή παρηγοριά εναντίον της λήθης.
Σε μία πρόχειρα στημένη σκηνή στη Canal Street της Νέας Υόρκης ανέβηκε ο Sombr και λίγες μόνο ώρες πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ.
Δεν ήθελε τα τραγούδια του να παρουσιαστούν σε έναν ψυχρό ψηφιακό κόσμο. Ήθελε η πρώτη τους αναπνοή να ακουστεί εκεί που γεννήθηκαν — στο πεζοδρόμιο, ανάμεσα σε κορναρίσματα, με τα λεωφορεία να προσπερνούν πίσω του αργά και τους περαστικούς να μετατρέπονται σε ακροατήριο, έστω και για λίγο.
Η μουσική του Sombr δεν κρύβεται πίσω από στρες αισθητικής τελειότητας. Είναι παλλόμενη και άγρια, ψηφιακή αλλά φορτισμένη από ψυχή.
Στο τραγούδι «12 to 12» – αυτό που ξεχωρίζει ήδη σαν μία ωδή στον πόθο και τη χαμένη σύνδεση – χτίζει έναν παράξενα ελκυστικό χώρο με βαθιές μπασογραμμές, ελαφριά synths και κοφτά κρουστά.
Η ερμηνεία του μοιάζει με εξομολόγηση μέσα από ένα δωμάτιο μισοσκότεινο. «Ξέρω πως θες να με δεις στην κόλαση, αγάπη μου», τραγουδά με έναν δελεαστικό, σχεδόν υποτακτικό τόνο. «Παίζω με τα χαρτιά που μου έτυχαν, ενώ χορεύεις με κάποιον άλλον».
Και έπειτα πέφτει απότομα το πέπλο του ρομαντισμού: «Ίσως να φαντάζομαι πράγματα / Ίσως εσύ απλά πάντα έτσι ήσουν / Ίσως σε έναν άλλο κόσμο / Να μη νιώθω τόσο μη αγαπητός».
Το άλμπουμ δεν φοβάται να σκίσει την επιδερμίδα των σχέσεων, μέσα στους στίχους του αιωρούνται αισθήματα σπαρακτικής ευθραυστότητας.
Στο «Under The Mat», που κλείνει την ακρόαση σαν επώδυνος αντίλαλος, λέει: «Έμαθα να καταλαβαίνω από τα μάτια της πότε έλεγε ψέματα / Την είδα να αρχίζει να με μισεί».
Σε κάθε διαδρομή του ο δίσκος διασταυρώνεται με ομολογίες τόσο ειλικρινείς, που μοιάζουν με ξαφνικές σταγόνες βροχής σε καλοκαιρινή άσφαλτο.
Η αυτοπεποίθησή του δεν είναι κραυγαλέα, αλλά ήσυχη και βαθιά, από εκείνες που σε γειώνουν. Σε κάνει να ξεχνάς πως είναι μόλις είκοσι. Κι όμως, η ηλικία του εμφανίζεται εκεί που πρέπει — όταν μιλάει με ειλικρίνεια για τις πληγές που αφήνει η φροντίδα.
«Είναι έγκλημα να ενδιαφέρεσαι τόσο πολύ για κάποιον, ώστε να μη σου μένει τίποτα για εσένα τον ίδιο;», ρωτά στον σπαρακτικό στίχο του «Dime».
Όχι όλα τα τραγούδια δεν είναι το ίδιο αιχμηρά – το «We Never Dated» φαίνεται να χάνει τη στιχουργική ακρίβεια που κρατούν με συνέπεια τα υπόλοιπα. Εμφανίζεται αμέσως μετά το «Canal Street», την καρδιά του δίσκου — ένα πεντάλεπτο σπαρακτικό ρέκβιεμ για όσα χάθηκαν και ακόμη επιστρέφουν στα όνειρα.
Εδώ ο Sombr φτάνει στην πιο ειλικρινή του στιγμή: «Καπνίζεις ακόμα στο μπαλκόνι; / Είναι ο αδελφός σου ακόμα στο νοσοκομείο; / Με ακούς να κλαίω στο ραδιόφωνο;», ρωτά. Και πιο κάτω: «Έχω όλα όσα νόμιζα πως θα χρειαστώ / Μα ακόμη καπνίζω τσιγάρα στον καναπέ μου / Και πονάει τη μητέρα μου, μα με γυρνά ξανά σε σένα».
Αλλά ακόμα και στις πιο δυναμικές στιγμές του άλμπουμ ― την disco-pop έκρηξη «12 to 12» ή τον ξεθυμασμένο θυμό του «Under The Mat» ― ο Sombr δεν καταφέρνει να αποδράσει από το συναισθηματικό του κελί. «Είσαι στο DNA μου», τραγουδά στο «I Wish I Knew How to Quit You». «Είσαι η ηχώ στις φλέβες μου»
Ο παραλληλισμός με την Olivia Rodrigo δεν είναι καθόλου τυχαίος. Όπως εκείνη, έτσι και ο Sombr είναι ένας υπερασπιστής της κλασσικής pop δομής: κάθε τραγούδι ξεπερνά τα τρία λεπτά και κορυφώνεται σε συναισθηματικά φορτισμένες γέφυρες. Στο «Come Closer» η αρμονία αγγίζει το θεϊκό, όμως δύσκολα κάποιο κομμάτι συναγωνίζεται τη δύναμη του «12 to 12».
Το «Crushing», με το οποίο ανοίγει ο δίσκος, είναι μία έκρηξη urban ήχων και γλυκόπικρης αποδοχής — και ίσως να συνεχίσει την εντυπωσιακή σειρά επιτυχιών του Sombr, έπειτα από τα ήδη αγαπημένα «Back To Friends» και «Undressed», που κάποιοι δεν διστάζουν να συγκρίνουν με εποχές των Fleetwood Mac.
Η μουσική του Sombrs μοιάζει σαν να ζωγραφίζει επάνω σε κασέτες εποχής – θυμίζει τις αρμονίες που έκαναν τους Beach Boys αθάνατους, ενώ αφήνει απόηχους από το ψυχεδελικό νεύρο του Brian Wilson.
Σε αυτό το αποτέλεσμα συνέβαλε καθοριστικά και ο Tony Berg – ο βετεράνος παραγωγός που συνυπογράφει την παραγωγή σχεδόν σε όλα τα κομμάτια.
Ο Berg, με πορεία από τα ’80s μέχρι τη δουλειά του με καλλιτέχνες όπως η Phoebe Bridgers και η Lizzy McAlpine, προσθέτει βάθος και άπλωμα στον ήχο του Sombr.
Και παρ’ όλα αυτά, η ταυτότητα του δίσκου είναι ακέραια «Sombr» — έγραψε μόνος του όλους τους στίχους, έπαιξε κιθάρα, πλήκτρα, μπάσο και ντραμς σχεδόν σε κάθε τραγούδι. Το αποτέλεσμά του φέρνει την DIY νοοτροπία του υπνοδωματίου στην ανοιχτή αρένα της pop, χωρίς να χάνει τη νοσταλγία του.
Το «I Barely Know Her» δεν αποτελεί ανατροπή αλλά επέκταση. Ένα άνοιγμα του κόσμου του Sombr — από τη μοναξιά των τεσσάρων τοίχων, στη σκηνή όπου φωνές συμφωνούν πιασμένες από αναμνήσεις. Σαν να πάτησε το πόδι του στο σανίδι κρατώντας ακόμα τα σημάδια από μία αγάπη που δεν πρόλαβε να ιαθεί. Και σ’ αυτό ίσως βρίσκεται και η ομορφιά.
Ο Sombr εκτείνεται, ωριμάζει, ακολουθεί τη δική του διαδρομή χωρίς κραυγές. Έχει φωνή, έχει γραφή, και τώρα έχει και κάτι πιο σπάνιο: συνείδηση του εαυτού του. Σε ένα τοπίο όπου συχνά κυριαρχεί η επιφανειακή φόρμα, εκείνος εστιάζει στην ουσία, στις λεπτομέρειες που σε κάνουν να σταθείς, και να ακούσεις στ’ αλήθεια.
Το «I Barely Know Her» είναι η απόδειξη ότι η pop μπορεί ακόμα να είναι ανθρώπινη. Τραγική. Ερωτική. Τρεμάμενη. Αλλά πάνω από όλα: βαθιά προσωπική. Ο Sombr δεν μοιάζει με κανέναν. Και αυτή ακριβώς είναι η δική του δύναμη.
