Η Suki Waterhouse επιστρέφει με το τρίτο της άλμπουμ, το οποίο σηματοδοτεί μία νέα δημιουργική φάση στη ζωή της μετά τη γέννηση της κόρης της. Μέσα από συνεργασίες με κορυφαία ονόματα της μουσικής βιομηχανίας, η καλλιτέχνιδα καταθέτει την πιο ώριμη δουλειά της μέχρι σήμερα, ισορροπώντας ανάμεσα στην προσωπική της ευτυχία και τις καλλιτεχνικές της αναζητήσεις.
Το να προχωράς στην κυκλοφορία του τρίτου σου δίσκου θα πίστευε κανείς ότι φέρνει μία αίσθηση σιγουριάς. Για τη Suki Waterhouse, όμως, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Η Βρετανίδα καλλιτέχνιδα, που μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στην υποκριτική και τη μουσική, κυκλοφόρησε πρόσφατα το νέο της άλμπουμ με τίτλο «Loveland». Πρόκειται για το ντεμπούτο της σε μεγάλη δισκογραφική εταιρεία, μία δουλειά γεμάτη δυνατά ρεφρέν, φυσική παραγωγή και αιχμηρούς στίχους που αποτυπώνουν μία περίοδο έντονων εσωτερικών αλλαγών.
Η δημιουργία του «Loveland» δεν ήταν μία εύκολη υπόθεση. Η ίδια παραδέχεται ότι όσο περνάει ο καιρός, οι απαιτήσεις που έχει από τον εαυτό της μεγαλώνουν.
«Όσο περισσότερα ξέρεις, τόσο λιγότερα ξέρεις. Υπάρχουν πολύ μεγαλύτερες προσδοκίες από τον ίδιο σου τον εαυτό», αναφέρει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τη δημιουργική πίεση που ένιωσε κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων.
Το άλμπουμ αυτό έρχεται σε μία στιγμή που η ζωή της έχει αλλάξει ριζικά. Η γέννηση της κόρης της πριν από δύο χρόνια, την οποία απέκτησε με τον σύντροφό της Robert Pattinson, αποτέλεσε το κεντρικό θέμα του τραγουδιού «Back in Love».
Το συγκεκριμένο τραγούδι περιγράφει την έξοδο από την κρίση ταυτότητας που αντιμετώπισε μετά τη γέννα. Η ίδια εξηγεί πώς η μητρότητα τη βοήθησε να επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητές της και να βρει ξανά τον εαυτό της.
«Για μένα, ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι είμαι ξανά ερωτευμένη. Μπορώ να είμαι όλα αυτά τα πράγματα ταυτόχρονα, και είμαι. Και στην πραγματικότητα, τα πράγματα που φοβόμουν, δεν νομίζω ότι πρέπει να τα φοβάμαι πια. Πιστεύω ότι το να είμαι γονιός μού έδωσε περισσότερη αγάπη. Με βοήθησε πραγματικά να βελτιώσω τη δική μου ευτυχία», δηλώνει με ειλικρίνεια.
Για την ολοκλήρωση του «Loveland», η Waterhouse συνεργάστηκε με σπουδαίους επαγγελματίες του χώρου, όπως η τραγουδοποιός Amy Allen και ο Dan Wilson. Ξεχωριστή στιγμή αποτελεί η παρουσία του Mick Fleetwood στα ντραμς για το τραγούδι «Morals», μία συνεργασία που προέκυψε με έναν αρκετά ασυνήθιστο τρόπο.
Επηρεασμένη από τον ρόλο της στην τηλεοπτική σειρά «Daisy Jones and the Six», η Waterhouse αποφάσισε να στείλει ένα μήνυμα στον θρυλικό ντράμερ των Fleetwood Mac, ζητώντας του να παίξει στον δίσκο της. Εκείνος δέχτηκε, στέλνοντας λήψεις από το στούντιο του στη Χαβάη, με αντάλλαγμα τη δική της συμμετοχή σε ένα μελλοντικό δικό του project.
Παρά τη συνεργασία αυτή, οι δυο τους δεν έχουν συναντηθεί ποτέ από κοντά. Η ίδια δηλώνει ότι θα επέστρεφε χωρίς δεύτερη σκέψη για μία επόμενη σεζόν της επιτυχημένης σειράς, την οποία, όπως αποκαλύπτει, έχει δει και ο ίδιος ο Fleetwood.
Ένας άλλος βασικός συνεργάτης του άλμπουμ ήταν ο Aaron Dessner των The National. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο διάσημο στούντιο Long Pond στη Νέα Υόρκη, έναν χώρο που έχει φιλοξενήσει μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της σύγχρονης μουσικής.
Η Waterhouse θυμάται με δέος τη στιγμή που έφτασε εκεί, καθώς και την απόλυτη κατανόηση που έδειξε ο Dessner όταν του ζήτησε να χρησιμοποιήσουν τα φωνητικά από ένα demo που είχε γράψει ενώ ήταν άρρωστη.
«Είναι τόσο εγωιστής. Είναι πολύ διαφορετικό όταν δουλεύεις με έναν παραγωγό που είναι και ο ίδιος καλλιτέχνης», αναφέρει, τονίζοντας την καλλιτεχνική ελευθερία που της προσέφερε.
Η Waterhouse δεν διστάζει να μιλήσει και για τις πιο δύσκολες στιγμές της καριέρας της, όπως η πρώτη της μεγάλη περιοδεία δίπλα στον Father John Misty το 2022, την οποία περιγράφει ως μία καταστροφική αλλά διδακτική εμπειρία.
«Ήμουν στα βαθιά, σίγουρα. Έμαθα τόσα πολλά, ειλικρινά, απλά αποτυγχάνοντας πολύ. Έκανα τόσο κακή δουλειά. Ήταν η χειρότερη εμφάνισή μου. Δεν ήξερα πραγματικά πόσο κακός ήταν ο ήχος, και ήμουν πολύ ενθουσιασμένη. Κατέβηκα από τη σκηνή και οι μάνατζέρ μου είπαν: “Αυτό ήταν πραγματικά κακό”. Ήταν αρκετά οδυνηρό, αλλά πέρασα υπέροχα», θυμάται.
Στην πορεία της, η Waterhouse είχε την ευκαιρία να γνωρίσει και να συνδεθεί με σπουδαίους καλλιτέχνες. Μία από αυτές είναι η Taylor Swift, η οποία στο παρελθόν την είχε περιγράψει ως τον πιο άγριο άνθρωπο που ξέρει, αλλά και ως κάποια που μπορεί να κρατήσει κάθε μυστικό.
Αν και η Waterhouse αποφεύγει να αποκαλύψει τις λεπτομέρειες που οδήγησαν σε αυτόν τον χαρακτηρισμό, δηλώνει με χιούμορ ότι είναι «άγρια στο πνεύμα», αλλά όχι υπερβολικά τρελή.
Παράλληλα, θυμάται με ενθουσιασμό τη συνέντευξη που πήρε από το δημοφιλές συγκρότημα BTS για λογαριασμό του Spotify, εκθειάζοντας την αμεσότητα και το χιούμορ τους.
Η ιδιαίτερη προσωπικότητα της Waterhouse αποτυπώνεται και στις λεπτομέρειες της καθημερινότητάς της, όπως η rap λίστα που είχε ετοιμάσει για τη γέννηση της κόρης της, η οποία περιλάμβανε τραγούδια του 50 Cent, του Ludacris και του Ja Rule.
Αυτή η αγάπη για διαφορετικά μουσικά είδη επηρέασε ακόμη και τη δημιουργία του «Loveland», ζητώντας από τον Dessner να δώσει μία rap αίσθηση στο τραγούδι «Almost».
Όταν καλείται να επιλέξει τα αγαπημένα της τραγούδια όλων των εποχών, η Waterhouse ξεκινά με το «Cosmic Dancer» των T. Rex, καθώς το σχολείο της στο Λονδίνο βρισκόταν κοντά στο σημείο όπου έχασε τη ζωή του ο Marc Bolan, και η ίδια περνούσε από εκεί καθημερινά.
Στη λίστα της περιλαμβάνονται επίσης το «Jesus Was a Cross Maker» της Judee Sill –για τη ζωή της οποίας προσπάθησε μάλιστα να κάνει μία ταινία–, το «Some Velvet Morning» των Lee Hazlewood και Nancy Sinatra, το «Asleep and Dreaming» των The Magnetic Fields και το «God Only Knows» των Beach Boys.
Το άλμπουμ «Loveland» κλείνει με το «My Favorite Weirdo», το οποίο είναι και το αγαπημένο τραγούδι του Robert Pattinson. Το κομμάτι αυτό γράφτηκε για τις δυσκολίες της απόστασης λόγω των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων, αλλά λειτουργεί ως μία καθησυχαστική υπενθύμιση της σταθερότητας στη σχέση τους.
«Αυτό το τραγούδι με καθησυχάζει. Νιώθω ότι έχει αυτή τη γνώση ότι θα είμαστε ξανά μαζί. Μπορούμε και οι δύο να κάνουμε τα δικά μας πράγματα και να είμαστε χώρια, και είμαστε αρκετά δυνατοί – έχουμε αυτό το νήμα ανάμεσά μας», καταλήγει η Waterhouse.
Το «Loveland» δεν είναι απλώς μία συλλογή τραγουδιών, αλλά ο καθρέφτης μιας γυναίκας που εξελίσσεται, αγκαλιάζει τις αλλαγές και βρίσκει τη δύναμη να εκφράσει τις πιο μύχιες σκέψεις της μέσα από τη μουσική, προσφέροντας στο κοινό μία ειλικρινή και ώριμη καλλιτεχνική κατάθεση.
