Ο Chris Robinson και ο Rich Robinson των The Black Crowes αρνούνται να παραδώσουν τα κλειδιά της σύνθεσης σε αλγόριθμους, επιλέγοντας τον δύσκολο δρόμο της αυθεντικότητας για το νέο τους άλμπουμ «A Pound of Feathers».
Η κυκλοφορία του νέου άλμπουμ των The Black Crowes με τίτλο «A Pound of Feathers» αυτή την Παρασκευή, φέρνει μαζί της κάτι περισσότερο από νέα μουσική, φέρνει μία ηχηρή υπενθύμιση για το τι σημαίνει να παράγεις τέχνη με τα χέρια, τον ιδρώτα και την ψυχή σου.
Ο Chris Robinson, η φωνή πίσω από μερικές από τις πιο εμβληματικές στιγμές του αμερικανικού rock ‘n’ roll, ξεκαθαρίζει με τον πλέον απόλυτο τρόπο ότι ο δίσκος ηχογραφήθηκε με τον παραδοσιακό, αναλογικό τρόπο της ανθρώπινης επαφής. Σε μία εποχή που οι αλγόριθμοι υπόσχονται να λύσουν το πρόβλημα της έμπνευσης, οι Robinson επιλέγουν να κλείσουν την πόρτα σε κάθε μορφή τεχνητής νοημοσύνης, θεωρώντας την προσβολή για την ίδια την ουσία της μουσικής δημιουργίας.
Η στάση του Chris Robinson και του αδελφού του, του Rich Robinson, δεν εξαντλείται σε μία απλή προτίμηση, αλλά αποτελεί μία βαθιά ιδεολογική σύγκρουση με το σύγχρονο ρεύμα. Ο Chris Robinson δεν μάσησε τα λόγια του μιλώντας στο podcast «Nashville Now» του περιοδικού Rolling Stone, εξαπολύοντας μία μετωπική επίθεση σε όσους χρησιμοποιούν την τεχνολογία για να υποκαταστήσουν τη διαδικασία της γραφής.
«Αυτό δεν είναι σύνθεση τραγουδιών. Είναι τεμπέλικες βλακείες. Ποιος νομίζεις ότι είσαι, που κυκλοφορείς σαν να έκανες κάτι; Δεν έκανες τίποτα», δήλωσε χαρακτηριστικά, θέτοντας το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων για το πώς η ευκολία της τεχνολογίας μπορεί να οδηγήσει σε μία πολιτιστική κενότητα.
Το «A Pound of Feathers» γεννήθηκε στο Ανατολικό Νάσβιλ, σε ένα περιβάλλον όπου η μουσική κληρονομιά αναπνέει σε κάθε γωνιά. Στο τιμόνι της παραγωγής βρέθηκε ο Jay Joyce (Eric Church), ο άνθρωπος που είχε αναλάβει και την επίβλεψη του άλμπουμ «Happiness Bastards», το οποίο έφτασε μέχρι τις υποψηφιότητες στα Βραβεία Grammy το 2024.
Η συνεργασία τους αυτή τη φορά φαίνεται να εμβαθύνει ακόμα περισσότερο στον ωμό ήχο που χαρακτηρίζει το συγκρότημα, μακριά από ψηφιακές διορθώσεις και τεχνητές παρεμβάσεις που συχνά αποστειρώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Για τους The Black Crowes, η μουσική οφείλει να είναι επικίνδυνη, αληθινή και, πάνω απ’ όλα, ανθρώπινη.
Η απογοήτευση του Chris Robinson, ωστόσο, δεν περιορίζεται στα όρια της μουσικής βιομηχανίας. Ο τραγουδοποιός εκφράζει έναν ευρύτερο προβληματισμό για την κατεύθυνση που έχει πάρει η κοινωνία, βλέποντας την υιοθέτηση της τεχνητής νοημοσύνης ως ένα σύμπτωμα μιας γενικότερης απομάκρυνσης από την πραγματικότητα. Η ανησυχία του για τον τρόπο που οι άνθρωποι οχυρώνονται πίσω από ψηφιακά κατασκευάσματα είναι έκδηλη.
«Το βρίσκω απίστευτο, καθώς κοιτάζω τη χώρα μας και τον κόσμο αυτή τη στιγμή, και ενώ τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο, οι απόψεις γίνονται γεγονότα και ο φόβος και η άγνοια των ανθρώπων αρχίζουν να κυριεύουν τη ζωή τους, εσείς να στρέφεστε προς κάτι ακόμα πιο εξωπραγματικό», αναφέρει με μία δόση πικρίας.
Σύμφωνα με τον Chris Robinson, η τρέχουσα παγκόσμια αστάθεια και το χάος θα έπρεπε να λειτουργούν ως καταλύτες για την αναζήτηση της αλήθειας και της συναισθηματικής σύνδεσης, όχι για τη διαφυγή σε ψυχρούς κώδικες προγραμματισμού.
«Θα πίστευα ότι το χάος θα οδηγούσε τους ανθρώπους πολιτισμικά στο να αναζητήσουν κάτι εγκάρδιο και ψυχωμένο, κάτι δυναμικό. Η γ**** η τεχνολογία δεν θα μπορούσε να με ενδιαφέρει λιγότερο. Ξέρετε κάτι; Ο οδοντίατρος εξακολουθεί να είναι χάλια. Ελάτε να μου τα πείτε όταν αυτό βελτιωθεί», συμπλήρωσε, χρησιμοποιώντας μία καθημερινή αναλογία για να υπογραμμίσει ότι η τεχνολογική πρόοδος συχνά εστιάζει σε λάθος τομείς, αγνοώντας τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες.
Η κριτική του Chris Robinson επεκτείνεται και στην κουλτούρα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των memes που κατακλύζουν την καθημερινότητά μας, συχνά κατασκευασμένα από εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης χωρίς καμία ουσιαστική καλλιτεχνική αξία. Η περιφρόνησή του για το επιφανειακό θέαμα είναι απόλυτη.
«Θέλω πρόοδο στο επίπεδο άνεσής μου στον οδοντίατρο περισσότερο από ό,τι στο να βλέπω τον “Evel Knievel να καβαλάει ένα λάμα και να πηδάει πάνω από 14 κουτιά μακαρόνια”», λέει με το γνωστό καυστικό του χιούμορ. «Προτιμώ οποιονδήποτε δίσκο των Parliament Funkadelic από αυτό». Αυτή η αναφορά στους Parliament Funkadelic δεν είναι τυχαία – αντιπροσωπεύει μία εποχή όπου η μουσική ήταν μία συλλογική, οργανική εμπειρία, γεμάτη ρυθμό και ελευθερία, στοιχεία που η τεχνητή νοημοσύνη αδυνατεί να αναπαράγει αυθεντικά.
Πέρα από τις φιλοσοφικές τους ανησυχίες, οι Chris Robinson και Rich Robinson εστιάζουν στην ουσία της δουλειάς τους. Η επιστροφή στο Νάσβιλ για το «A Pound of Feathers» λειτούργησε ως μία επανεκκίνηση, επιτρέποντάς τους να δουλέψουν σε ένα περιβάλλον που σέβεται την παράδοση του τραγουδοποιού. Η χημεία ανάμεσα στα δύο αδέλφια, παρά τις ιστορικές τους διαφωνίες, φαίνεται να είναι πιο σταθερή από ποτέ, τροφοδοτώντας μία νέα περίοδο παραγωγικότητας.
Μιλώντας για το μέλλον, το συγκρότημα προετοιμάζεται για μία εκτεταμένη περιοδεία μαζί με τους Whiskey Myers, μία συνεργασία που αναμένεται να προσφέρει μερικές από τις πιο δυνατές live στιγμές της χρονιάς.
Στην ίδια συνέντευξη, η συζήτηση στράφηκε αναπόφευκτα και σε μία άλλη επανένωση αδελφών που απασχόλησε έντονα τα παγκόσμια μουσικά νέα: αυτή των Oasis. Οι Robinson, έχοντας ζήσει τις δικές τους περιόδους έντασης και αποξένωσης, μοιράστηκαν τις σκέψεις τους για την επιστροφή των Liam Gallagher και Noel Gallagher, προσφέροντας τη δική τους οπτική για το τι σημαίνει να διατηρείς μία δημιουργική σχέση μέσα σε ένα οικογενειακό πλαίσιο υπό το φως της δημοσιότητας.
Το «A Pound of Feathers» δεν είναι απλώς μία προσθήκη στη δισκογραφία των The Black Crowes. Είναι μία δήλωση πίστης στις ανθρώπινες αισθήσεις και στην ατέλεια που κάνει την τέχνη να αξίζει. Σε έναν κόσμο που μοιάζει να γοητεύεται όλο και περισσότερο από την τεχνητή τελειότητα, οι The Black Crowes επιλέγουν να παραμείνουν αναλογικοί, θορυβώδεις και απόλυτα ειλικρινείς.
Κλείνοντας, είναι σαφές ότι για τους The Black Crowes, η μουσική δεν είναι ένα προϊόν προς επεξεργασία από αλγόριθμους, αλλά μία ζωντανή διαδικασία που απαιτεί φυσική παρουσία και συναισθηματική εμπλοκή. Η απόρριψη της τεχνητής νοημοσύνης από τον Chris Robinson αποτελεί μία πρόκληση προς το κοινό και τους συναδέλφους του: να εκτιμήσουν ξανά την αξία της ανθρώπινης προσπάθειας.
Το «A Pound of Feathers» έρχεται να αποδείξει ότι, παρά τις τεχνολογικές σειρήνες, η καρδιά του rock ‘n’ roll χτυπά ακόμα μέσα από τις χορδές μιας κιθάρας και την ένταση μιας ανθρώπινης φωνής, χωρίς την ανάγκη κανενός ψηφιακού δεκανικιού.
