Από τις πρώτες μουσικές της απόπειρες μέχρι τις δυσκολίες με τη δισκογραφική βιομηχανία και την απόφαση να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο, η Tinashe χρειάστηκε να επιμείνει σε ένα όραμα που δεν χωρούσε πάντα στις προσδοκίες της pop σκηνής – Το «Popstar» γεννήθηκε μέσα από πειραματισμούς, αναζητήσεις και μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν έναν χρόνο, με την ίδια να επιδιώκει έναν ήχο που θα την εξέφραζε χωρίς περιορισμούς
Για χρόνια, η Tinashe βρισκόταν σε μια παράξενη θέση μέσα στην pop μουσική: οι συνάδελφοί της αναγνώριζαν το ταλέντο της, οι ακροατές που ανακάλυπταν τη μουσική της εκτιμούσαν την τόλμη της, όμως η ευρύτερη εμπορική αναγνώριση παρέμενε άπιαστη. Με το «Popstar», το άλμπουμ που κυκλοφόρησε μέσα από τη συνεργασία της με τη Nice Life Recording Company και την Atlantic Records, η 33χρονη καλλιτέχνιδα κατάφερε να αλλάξει αυτή την εικόνα. Ο δίσκος έκανε ντεμπούτο στο Νο. 6 του Billboard 200, σημειώνοντας την καλύτερη εβδομάδα πωλήσεων και την υψηλότερη θέση που έχει κατακτήσει ένα άλμπουμ της στο chart.
Την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του, το «Popstar» πραγματοποίησε πωλήσεις ισοδύναμες των 35.500 άλμπουμ, από τις οποίες οι 22.000 προήλθαν από καθαρές πωλήσεις. Για την Tinashe, η επιτυχία αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς έρχεται ύστερα από μια μακρά περίοδο κατά την οποία χρειάστηκε να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με τη μουσική βιομηχανία, να διεκδικήσει τον έλεγχο της καλλιτεχνικής της πορείας και να αποδείξει ότι μπορεί να κινείται με τους δικούς της όρους.
«Δεν δημιούργησα ποτέ τη μουσική μου για να ταιριάξει στα charts ούτε κυνήγησα την επιτυχία με αυτόν τον τρόπο, αλλά πάντα πίστευα ότι θα ήταν πολύ ωραίο να λάβω μια τέτοια επιβεβαίωση», δήλωσε στο Billboard. «Το να φτάνω από το σημείο όπου είχα αποσυνδεθεί ψυχικά και συναισθηματικά από όλα αυτά μέχρι να βρίσκομαι επιτέλους στο Top 10 είναι ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα».
Η ιστορία πίσω από το «Popstar» δεν ξεκινά, φυσικά, με την κυκλοφορία του. Η Tinashe γεννήθηκε στο Κεντάκι, μεγάλωσε στο Λος Άντζελες και μπήκε από μικρή ηλικία στον χώρο του θεάματος. Το 2004 συμμετείχε στην ταινία «The Polar Express», ενώ στα τέλη της δεκαετίας του 2000 έγινε μέλος του γυναικείου συγκροτήματος The Stunners. Την ίδια περίοδο εμφανίστηκε στην ταινία «Masked and Anonymous», ερμηνεύοντας το τραγούδι του Bob Dylan «The Times They Are A-Changin’», μια εμφάνιση που απέσπασε θετικά σχόλια ακόμη και από τον γνωστό κριτικό κινηματογράφου Roger Ebert.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2010, η Tinashe άρχισε να διαμορφώνει τη δική της μουσική ταυτότητα μέσα από μια σειρά mixtapes που συνδύαζαν bedroom pop, εναλλακτικό ήχο, ηλεκτρονική μουσική και R&B. Η υπογραφή συμβολαίου με την RCA Records έμοιαζε να ανοίγει τον δρόμο για μια σταθερή παρουσία στην κορυφή της pop. Το 2014, το «2 On», στο οποίο συμμετείχε ο ScHoolboy Q, έγινε τετραπλά πλατινένιο στις ΗΠΑ και την έφερε στο Billboard Hot 100.
Ωστόσο, τα επόμενα χρόνια δεν εξελίχθηκαν όπως θα περίμενε κανείς. Οι δυσκολίες γύρω από την κυκλοφορία των άλμπουμ «Nightride» το 2016 και «Joyride» το 2018 ανέδειξαν τις εντάσεις που μπορεί να δημιουργηθούν όταν οι προσωπικές καλλιτεχνικές επιδιώξεις μιας μουσικού συγκρούονται με τις προσδοκίες μιας μεγάλης δισκογραφικής εταιρείας.
Το 2019, η Tinashe ανέκτησε τον δημιουργικό έλεγχο της καριέρας της και ξεκίνησε μια ανεξάρτητη περίοδο που την οδήγησε στο «Songs for You». Ο δίσκος ενίσχυσε την εκτίμηση που απολάμβανε μεταξύ μουσικών και ακροατών με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την pop, ακόμη κι αν δεν συνοδεύτηκε από την εμπορική αναγνώριση που θα μπορούσε να περιμένει κανείς από την ποιότητά του.
«Ήταν ένα πολύ σημαντικό άλμπουμ για τα γραφεία της δισκογραφικής μας», θυμάται ο Ricky Reed, ιδρυτής της Nice Life Recording Company και παραγωγός του «Popstar». «Όλα τα παιδιά το αγαπούσαν. Ήταν ένας εξαιρετικός δίσκος». Ο Reed άκουσε ότι η Tinashe αναζητούσε έναν νέο συνεργάτη μετά την πανδημία και συναντήθηκε μαζί της και με τη μάνατζέρ της, Simonne Solitro.
Η πρώτη συνάντηση δεν ήταν εύκολη. Η Tinashe αντιμετώπιζε με επιφυλακτικότητα την προοπτική μιας νέας συνεργασίας, έχοντας ήδη βιώσει τις δυσκολίες της σχέσης της με τη δισκογραφική βιομηχανία. Ο Reed, όμως, αντιλήφθηκε ότι οι επιφυλάξεις της είχαν βάσιμους λόγους. Καθώς οι δυο τους άρχισαν να δουλεύουν μαζί στο στούντιο, η εμπιστοσύνη μεγάλωσε και η δημιουργική διαδικασία απέκτησε μεγαλύτερη ένταση.
Η συνεργασία τους έδωσε αρχικά το «BB/Ang3l» το 2023 και στη συνέχεια το «Quantum Baby» το 2024. Το «Needs» ξεχώρισε από την πρώτη από αυτές τις κυκλοφορίες, ενώ το «Nasty» αποτέλεσε το σημείο καμπής. Το τραγούδι δημιουργήθηκε από την Tinashe και τον Reed από την αρχή μέχρι το τέλος και κυκλοφόρησε την περίοδο πριν από την εμφάνισή της στο Coachella το 2024. Έφτασε στο Νο. 61 του Billboard Hot 100, χαρίζοντάς της την πρώτη είσοδό της στην κατάταξη μετά το «2 On», περίπου δέκα χρόνια νωρίτερα.
Για τον Reed, το «Nasty» επιβεβαίωσε κάτι ουσιαστικό για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να συνεργάζεται με την Tinashe. «Όταν μπαίνεις στο στούντιο μαζί της, δεν μπορείς να έχεις ήδη ξεκινήσει να ζωγραφίζεις τον πίνακα. Στην καλύτερη περίπτωση, μπορείς να φέρεις μια παλέτα χρωμάτων. Ακόμη κι έτσι, θα σε βοηθήσει να την τελειοποιήσεις», εξήγησε.
Το 2025, το remix του «No Broke Boys» από τον Disco Lines έδωσε νέα ώθηση στην παρουσία της Tinashe στην ηλεκτρονική μουσική και στον χώρο του χορού. Το τραγούδι έφτασε στο Νο. 36 του Billboard Hot 100, αποτελώντας την τρίτη είσοδό της στην κατάταξη. Η επιτυχία του remix συνέβαλε επίσης στην ενίσχυση της συνεργασίας με την Atlantic Records, η οποία είδε τις δυνατότητες της μουσικού μέσα από μια διαφορετική οπτική.
Ο Brandon Davis, εκτελεστικός αντιπρόεδρος και συν-επικεφαλής του τμήματος A&R της Atlantic για την pop, αναφέρθηκε και στον ρόλο της Charli xcx, η οποία είχε συμπεριλάβει την Tinashe στο remix άλμπουμ του «Brat». «Η Charli την υποστήριζε ενεργά, κάτι που ήταν εξαιρετικό, γιατί μου επέτρεψε να δω την Tinashe μέσα από έναν διαφορετικό φακό», είπε.
Η αναζήτηση ενός διαφορετικού ήχου
Οι πρώτες ιδέες για το «Popstar» άρχισαν να διαμορφώνονται ενώ η Tinashe ολοκλήρωνε την περιοδεία για το «BB/Ang3l» το 2024. Το πρώτο τραγούδι που έγραψε για το άλμπουμ ήταν το ομώνυμο «Popstar», καθώς ήξερε από την αρχή ότι ήθελε να εξερευνήσει την ίδια την έννοια της pop διασημότητας. Ακολούθησε το «Nobody Wanna Dance Anymore», όμως πολλές από τις επόμενες ιδέες δεν την ικανοποίησαν. Χρειάστηκε σχεδόν ένας χρόνος για να βρει την κατεύθυνση που αναζητούσε.
Στις πρώτες ηχογραφήσεις, ο Reed και η Tinashe είχαν θέσει έναν ιδιαίτερα φιλόδοξο στόχο. «Πρέπει να τους διαλύσουμε με αυτή τη μουσική, να τους αφήσουμε χωρίς επιστροφή», ήταν η χαρακτηριστική φράση που περιέγραφε τη νοοτροπία τους. Ήθελαν να δημιουργήσουν τολμηρά, μαξιμαλιστικά τραγούδια που θα δοκίμαζαν τα όρια της pop. Ωστόσο, από εκείνες τις πρώτες συνεδρίες, η Tinashe κράτησε μόνο το «I’d Rather Be Alone» ως τραγούδι πάνω στο οποίο θα δούλευε τους στίχους της.
Η διαδικασία αποκάλυψε ξανά ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της μουσικής της: ακόμη κι όταν οι παραγωγές γίνονται πιο μεγάλες και σύνθετες, η ίδια συχνά βρίσκει την πιο ενδιαφέρουσα ιδέα μέσα από την αφαίρεση. Ο Reed αναπροσάρμοσε τον ρόλο του, βοηθώντας την να προετοιμάσει ένα ιδιαίτερα τολμηρό DJ set και συμμετέχοντας σε μακρές συζητήσεις μαζί της για την κατεύθυνση του άλμπουμ.
Η ουσιαστική αλλαγή ήρθε τον Σεπτέμβριο του 2025, όταν η Tinashe επέστρεψε στο στούντιο με ένα σαφές αίτημα: «Θέλω να κάνω κάτι διαφορετικό, κάτι έξω από τα συνηθισμένα». Ο Connor Echausse, υπεύθυνος A&R της, άρχισε να της στέλνει μουσική από καλλιτέχνες όπως οι underscores και οι Frost Children, προσπαθώντας να καταλάβει τι την ενδιέφερε ηχητικά και μέχρι ποιο σημείο ήθελε να πειραματιστεί.
Παράλληλα, συγκέντρωσε μια ομάδα συνεργατών που θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της. Ο Kimj συμμετείχε στο «Too Easy», ο Nightfeelings στο «Melatonin», ο Dave Hamelin στο «Cloud 9» και η Amy Allen στο «Heavy Weight». Στις ηχογραφήσεις συμμετείχε ξανά και ο Illangelo, ενώ ο Zack Sekoff, με τον οποίο είχε συνεργαστεί στο παρελθόν, δούλεψε στο «I’d Rather Be Alone».
Η Tinashe αξιοποίησε επίσης τη συνεργασία της με τον DJ και παραγωγό Kingdom από το Μπρούκλιν, με τον οποίο διαμόρφωσε δύο από τα τραγούδια που καθορίζουν την κατεύθυνση του άλμπουμ, τα «Nobody Wanna Dance» και «Popstar», καθώς και το «Twentyfive Eight». Για το «Flashbacks», που ενσωματώνει στοιχεία hip-hop, ο Echausse έφερε στην ομάδα τον Doobie, κατά κόσμον Lewis Donte Shoates, ο οποίος έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως η Cardi B. Στο «Brainrot», η Tinashe ξεχώρισε μια ιδιαίτερη, μεταλλική παραγωγή του Casey Mattson ανάμεσα σε πολλά ηχητικά πειράματα.
Το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ ολοκληρώθηκε τον χειμώνα που ακολούθησε. Στις γιορτές των Χριστουγέννων, η Tinashe πέρασε δύο εβδομάδες δουλεύοντας εντατικά μαζί με τον αδελφό της, Thulani Kachingwe, ο οποίος συνυπογράφει το «Flashbacks», και τον ηχολήπτη Ike Schultz. Μέσα σε αυτό το διάστημα δημιουργήθηκαν δέκα από τα δεκαέξι τραγούδια του «Popstar». «Τα περασμένα Χριστούγεννα αποτέλεσαν ένα μεγάλο σημείο καμπής για τον δίσκο», ανέφερε.
Πριν παρουσιάσουν το άλμπουμ στην Atlantic, η Tinashe και ο Reed δημιούργησαν ένα megamix διάρκειας 17 λεπτών, το οποίο ένωσε τα τραγούδια σε μια συνεχή μουσική εμπειρία. Το ολοκλήρωσαν μόλις δύο βράδια πριν από την παρουσίαση, αλλά ορισμένες από τις μεταβάσεις του διατηρήθηκαν στην τελική έκδοση, ανάμεσά τους και το πέρασμα από το «I’d Rather Be Alone» στο «Crash Out».
Ο Davis θυμάται ότι η ομάδα της Atlantic ζήτησε να ακούσει ολόκληρο το megamix δύο φορές. Η παρουσίαση μετέτρεψε την αίθουσα σε κλαμπ και έδειξε με σαφήνεια πόσο διαφορετικές μουσικές κατευθύνσεις μπορεί να συνδυάσει η Tinashe. Η εταιρεία συζήτησε ακόμη και το ενδεχόμενο να κυκλοφορήσει επίσημα το megamix, αν και μέχρι στιγμής δεν έχει ληφθεί οριστική απόφαση.
Ένα άλμπουμ που διεκδικεί να ακουστεί ολόκληρο
Η στρατηγική προώθησης του «Popstar» σχεδιάστηκε με βάση την ιδέα ότι το άλμπουμ έπρεπε να παρουσιαστεί ως ενιαίο σύνολο, αντί να στηριχθεί σε ένα ή δύο τραγούδια. Η Tinashe επέλεξε τα «Too Easy», «Crash Out», «Melatonin», «Pillow Fight» και «I’d Rather Be Alone» ως singles, επειδή το καθένα παρουσιάζει μια διαφορετική πλευρά της καλλιτεχνικής της ταυτότητας και αμφισβητεί τις συνηθισμένες προσδοκίες για μια pop star.
Παρότι κανένα από αυτά τα τραγούδια δεν σημείωσε από μόνο του μια μεγάλη επιτυχία στα charts, βοήθησαν να δημιουργηθεί ενδιαφέρον για τον δίσκο. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι ζωντανές εμφανίσεις της, ιδιαίτερα σε χώρους που συνδέονται με την club κουλτούρα και την ηλεκτρονική μουσική. Η παρουσία της στο φεστιβάλ Outside Lands συνδύασε χορογραφίες με ένα DJ set, ενώ άλλες εμφανίσεις την έφεραν κοντά σε καλλιτέχνες όπως ο The Dare και η PinkPantheress.
Καθώς πλησίαζε η κυκλοφορία του άλμπουμ, η υποστήριξη από γνωστά ονόματα της pop και της εναλλακτικής σκηνής γινόταν όλο και πιο εμφανής. Η Charli xcx δημοσίευσε φωτογραφίες στο Instagram με μουσική υπόκρουση το «Pillow Fight» και συμμετείχε σε TikTok βίντεο που παρουσίαζαν τη χορογραφία του «Melatonin». Η Clairo χαρακτήρισε το «Crash Out» τραγούδι του καλοκαιριού, η Tove Lo αποκάλυψε ότι χρησιμοποιεί το «Melatonin» για να ανεβάζει τη διάθεσή της πριν από τις εμφανίσεις της, ενώ η PinkPantheress δημοσίευσε επανειλημμένα το ομώνυμο τραγούδι στα Instagram Stories της. Ακόμη και ο Duo, η πράσινη κουκουβάγια του Duolingo, συμμετείχε στο διαδικτυακό ενδιαφέρον γύρω από το άλμπουμ, παρωδώντας το εξώφυλλό του.
Το εξώφυλλο είχε ήδη προκαλέσει συζητήσεις από τις 16 Ιουλίου, όταν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά. Η φωτογραφία του Hugo Comte δείχνει την Tinashe σε κοντινό πλάνο, με ακουστικά και μάτια που μοιάζουν να αντανακλούν αστέρια. Κάποιοι θαυμαστές περίμεναν μια πιο παραδοσιακή, λαμπερή εικόνα για ένα άλμπουμ με τίτλο «Popstar», όμως η ίδια επέμεινε στην επιλογή της.
«Ήξερα ότι το εξώφυλλο θα αποτελούσε αφορμή για συζήτηση, γιατί αυτός ήταν ο σκοπός του», είπε στο Billboard. «Είναι μια απρόσμενη ανατροπή. Δεν θα περίμενες ένα άλμπουμ με τίτλο “Popstar” να έχει ένα τέτοιο εξώφυλλο. Όσες το καταλαβαίνουν, το καταλαβαίνουν!»
Για τον Davis, η συγκεκριμένη στάση αντανακλά μια ευρύτερη αλλαγή στη σχέση της Tinashe με την καλλιτεχνική της ταυτότητα. Η ομάδα της, μαζί με την Atlantic και τη Nice Life, επέλεξε να στηρίξει το όραμά της και να της δώσει χώρο να κινηθεί ανάμεσα σε διαφορετικά είδη χωρίς να χρειάζεται να χωρέσει σε μια συγκεκριμένη κατηγορία.
Η αποδοχή από τους κριτικούς ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον. Στις 30 Σεπτεμβρίου, το Pitchfork βαθμολόγησε το «Popstar» με 9 στα 10, δίνοντας νέα ώθηση στη συζήτηση γύρω από τον δίσκο. Τα επίσημα streams κατ’ απαίτηση στις ΗΠΑ αυξήθηκαν από 3,5 εκατομμύρια στις 28 και 29 Σεπτεμβρίου σε περισσότερα από 5,2 εκατομμύρια στις 30 Σεπτεμβρίου και την 1η Οκτωβρίου, σημειώνοντας άνοδο 48%.
«Ήταν πραγματικά σουρεαλιστικό να δεχτώ τόσο ξεκάθαρη κριτική αναγνώριση», είπε η Tinashe. «Για πολύ καιρό υπήρχαν άνθρωποι που με υποστήριζαν, αλλά αυτή η υποστήριξη δεν ήταν τόσο εμφανής και τόσο έντονη».
Οι θαυμαστές της έπαιξαν καθοριστικό ρόλο και στις πωλήσεις. Στα μέσα της εβδομάδας καταγραφής, κυκλοφόρησαν διαφορετικές εκδόσεις του άλμπουμ, μεταξύ των οποίων instrumental και a cappella εκδοχές, καθώς και μια ειδική έκδοση με εναλλακτικές μίξεις από DJ και μια εκτεταμένη εκδοχή του «Too Easy». Η κίνηση έδωσε στους ακροατές περισσότερους τρόπους να στηρίξουν την κυκλοφορία, ενώ η αγορά του άλμπουμ μέσω iTunes μετατράπηκε για πολλούς σε μια δημόσια δήλωση υποστήριξης.
Ο Davis υπογράμμισε ότι η ομάδα ήθελε να ενθαρρύνει τη συμμετοχή των θαυμαστών χωρίς να δώσει την εντύπωση ότι εκμεταλλεύεται τον ενθουσιασμό τους. «Θέλεις να δίνεις στους θαυμαστές τα εργαλεία για να κινητοποιηθούν. Έγινε κάτι σαν παράσημο τιμής να αγοράζεις το άλμπουμ στο iTunes, να βγάζεις στιγμιότυπο οθόνης και να δείχνεις στους άλλους ότι το έκανες», σημείωσε. «Ποτέ δεν πρέπει να κάνεις κάτι που μοιάζει υπερβολικά εμπορικό ή εκμεταλλευτικό, αλλά πρέπει πάντα να φέρεσαι σωστά στους θαυμαστές και στους καλλιτέχνες».
Η επόμενη φάση της προώθησης περιλαμβάνει τρεις εμφανίσεις στο Λος Άντζελες, στο Σικάγο και στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο της περιοδείας «Three Nights With a Popstar», στα τέλη Οκτωβρίου. Στη συνέχεια, η Tinashe θα συμμετάσχει στο «Super Graphic Spectacular» της Chappell Roan, όπου θα εμφανιστεί με το συγκρότημα της Roan αντί να συνοδεύεται από χορευτές. Την άνοιξη του 2027 αναμένεται επίσης να ανοίξει τις συναυλίες της περιοδείας «Together, Together» του Harry Styles, η οποία περιλαμβάνει μεγάλες εμφανίσεις σε στάδια, ξεκινώντας από το Γκλέντεϊλ της Αριζόνα.
Η Atlantic παρακολουθεί παράλληλα την πορεία των streams και την ανταπόκριση του κοινού, προκειμένου να αποφασίσει ποιο τραγούδι θα προωθηθεί κυρίως στα ραδιόφωνα. Η προσέγγιση, ωστόσο, δεν επικεντρώνεται σε ένα μόνο single. «Δεν επενδύουμε μόνο σε ένα τραγούδι. Χρειάζεται μια στρατηγική που να περιλαμβάνει πολλά τραγούδια, ώστε να συνεχίσουμε να διαδίδουμε ολόκληρο το άλμπουμ», εξήγησε ο Davis, διευκρινίζοντας ότι η καμπάνια έχει σχεδιαστεί με ορίζοντα πολλών μηνών και ετών.
Η επιτυχία του «Popstar» έχει σημασία και πέρα από την προσωπική πορεία της Tinashe. Η Nice Life έχει ήδη συνδεθεί με επιτυχίες όπως το «About Damn Time» της Lizzo και το άλμπουμ «Submarine» των The Marías, ενώ η συνεργασία της με την Atlantic δείχνει πώς μια μεγάλη δισκογραφική εταιρεία μπορεί να στηρίξει μια καλλιτέχνιδα που θέλει να διατηρήσει τον έλεγχο της μουσικής και της εικόνας της.
Για την Tinashe, το αποτέλεσμα συνδέεται επίσης με τη θέση των μαύρων γυναικών στη σύγχρονη pop και με την ανάγκη να μην περιορίζονται σε προκαθορισμένες κατηγορίες. «Οι μαύρες γυναίκες δεν πρέπει ποτέ να αισθάνονται ότι περιορίζονται ή ότι πρέπει να χωρέσουν σε ένα κουτί. Εγώ ένιωθα έτσι για χρόνια», δήλωσε. «Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που δείχνουν πόσο ευρύ είναι το φάσμα των δυνατοτήτων των μαύρων γυναικών. Είμαι ευγνώμων που κατέληξα στον τίτλο “Popstar”, γιατί ανάγκασε τον κόσμο να καταλάβει και να δει αυτό το άλμπουμ όπως το είχα φανταστεί, αντί να με αντιλαμβάνεται όπως εκείνος ήθελε».
Το «Popstar» έφερε στην Tinashe την εμπορική επιβεβαίωση που επιθυμούσε, χωρίς να απαιτήσει να εγκαταλείψει την πολυσυλλεκτικότητα που χαρακτηρίζει τη μουσική της. Μετά από χρόνια πειραματισμών, επαγγελματικών δυσκολιών και σταδιακής επανασύνδεσης με το κοινό της, η ίδια βρίσκεται πλέον σε μια θέση όπου μπορεί να παρουσιάσει την pop με τους δικούς της όρους — και να διεκδικήσει την αναγνώριση που για καιρό παρέμενε έξω από την εμβέλειά της.
