Στο όγδοο άλμπουμ της, η Tinashe αφήνει στην άκρη τη συζήτηση για το αν αναγνωρίστηκε όσο της άξιζε και κοιτάζει προς όσα έχει ήδη χτίσει, από την alt-R&B μέχρι τα club τραγούδια και τη δική της εκδοχή της γυναικείας ανεξαρτησίας.
Όταν η Tinashe κυκλοφόρησε το «Too Easy», το πρώτο τραγούδι από το όγδοο άλμπουμ της, «Popstar», το διαδίκτυο γύρισε ξανά πάνω της. Πολλοί άρχισαν να θυμούνται πόσο βαθιά έχει επηρεάσει άλλους καλλιτέχνες, ειδικά στην K-pop, από τις αισθητικές αναφορές και τα οπτικά των κυκλοφοριών μέχρι τον τρόπο με τον οποίο ολόκληρες δισκογραφίες έχουν δανειστεί στοιχεία από τον κόσμο της.
Η επιρροή της, όμως, δεν σταματά εκεί. Η Tinashe βρέθηκε ανάμεσα στα πρόσωπα που βοήθησαν την alt-R&B της δεκαετίας του 2010 να αποκτήσει ξανά δυναμική, μαζί με τους Jhené Aiko, The Weeknd και Miguel, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει επιστρέψει αρκετές φορές σε έναν πολύ συγκεκριμένο ήχο της δυτικής ακτής.
Το «Crash Out» είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το τραγούδι επαναφέρει την bounce και την trap που έχουν υπάρξει σταθερά στοιχεία της δισκογραφίας της, με αναφορές ακόμη και στο «Hopscotch» του 2020. Όλα αυτά εξηγούν γιατί η Tinashe μοιάζει εδώ και χρόνια με σημείο αναφοράς για την pop και για πολλά διαφορετικά μουσικά ρεύματα ταυτόχρονα.
Στο «Popstar», πάντως, η ίδια δεν ενδιαφέρεται να μπει ξανά στη συζήτηση για την αξία ή την αναγνώρισή της. Αντί να απαντήσει στους θορύβους γύρω από το όνομά της, χτίζει ένα άλμπουμ γύρω από την αποδοχή του πόσα διαφορετικά πράγματα μπορεί να χωρέσει μέσα της ως γυναίκα και ως καλλιτέχνιδα.
Αυτό γίνεται ξεκάθαρο από τα πρώτα δευτερόλεπτα του «Sunglasses». «Μαύρα γυαλιά ηλίου / τίποτα άλλο στον κόσμο δεν έχει σημασία», λέει σχεδόν ψιθυριστά, πριν συμπληρώσει: «Τα ηχεία τόσο δυνατά / η μουσική είναι η θρησκεία μου».
Η παραγωγή του άλμπουμ κινείται επίτηδες προς την υπερβολή. Γεμάτη όργανα, ήχους και διαρκείς μεταβολές, δημιουργεί έναν πυκνό ηχητικό χώρο που συχνά υποχωρεί μπροστά στις απόκοσμες φωνητικές επεξεργασίες της Tinashe. Δεν προσπαθεί να εξηγήσει τι συμβαίνει μέσα σε αυτόν τον κόσμο· τον διαμορφώνει η ίδια και κινείται μέσα του με πλήρη έλεγχο.
Από εκεί και μετά, το «Too Easy» και το «Melatonin» περνούν γρήγορα από τα ηχεία, χωρίς να αφήνουν πολύ χρόνο για να αφομοιωθεί το ένα πριν έρθει το επόμενο. Hyper-pop, EDM, dance, acid-house και synth ήχοι μπλέκονται μεταξύ τους και δίνουν στο άλμπουμ έναν ρυθμό που ζητά από τον ακροατή να κινηθεί μαζί του.
Η αυτοπεποίθηση αυτή, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι η Tinashe παρουσιάζει τη φήμη ως μία απλή υπόθεση. Στο «Empty Stadium» εμφανίζονται η αμφιβολία, το σύνδρομο του απατεώνα και η παράνοια, όλα όσα μπορούν να διαλύσουν την εικόνα βεβαιότητας που προσπαθεί να κρατήσει κάποιος όταν βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο.
Το τραγούδι κινείται μέσα στη νύχτα, τόσο στον ήχο όσο και στις αναμνήσεις της τραγουδίστριας. Η Tinashe κοιτάζει προς την πορεία που την έφερε μέχρι εδώ και μιλά για το ψυχικό βάρος που μπορεί να συνοδεύει τη φήμη και τα χρήματα, χωρίς να παρουσιάζει τον εαυτό της ως άτρωτο.
Λίγο αργότερα, στο «Twentyfive Eight», η θέση της γίνεται πολύ πιο καθαρή. «Αν κερδίσεις τον αγώνα των αρουραίων και φτάσεις πρώτος, πάλι αρουραίος είσαι», λέει, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την ανάγκη να μετρά τα πάντα με αριθμούς, θέσεις και εξωτερικές επιβεβαιώσεις.
Η ίδια λογική συνεχίζεται πάνω σε βαθύ house και funk κιθάρες. Η Tinashe δεν δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την τελειότητα, ειδικά όταν αυτή γίνεται αυτοσκοπός, και το λέει απλά: «Υπάρχει περισσότερος εαυτός σου από αυτά που πετυχαίνεις».
Στο ομώνυμο «Popstar», αυτή η σκέψη αποκτά ακόμη πιο προσωπική μορφή. Η Tinashe αποδέχεται το χάος αντί να προσπαθεί να το κρύψει και τραγουδά για το πώς μπορεί να αισθάνεται όμορφη ακόμη και όταν όλα γύρω της μοιάζουν ακατάστατα.
Είναι μία στάση που υπάρχει εδώ και χρόνια στη μουσική της. Από το «2 On» και το «Superlove» μέχρι το «Nasty» και το «No Broke Boys», η Tinashe δεν ακολούθησε ποτέ μία ευθεία συνταγή για να προχωρήσει από το ένα βήμα στο επόμενο.
Αυτή η ελευθερία είναι βασικό κομμάτι της γοητείας της. Δεν ξέρεις απαραίτητα τι θα κάνει στο επόμενο τραγούδι, ούτε προς τα πού θα στραφεί ο ήχος της, και ακριβώς αυτή η αβεβαιότητα κάνει το «Popstar» έναν δίσκο που σε κρατά σε εγρήγορση από το ένα τραγούδι στο άλλο.
Το άλμπουμ βρίσκει χώρο και για την προσωπική ζωή της Tinashe, χωρίς να την παρουσιάζει ως κάτι ξεχωριστό από την υπόλοιπη αφήγηση. Στο «Flashbacks», πάνω σε ένα πιάνο, τραγουδά: «Βάλε τα χέρια σου στο σώμα μου», δείχνοντας ότι η ένταση και η σεξουαλικότητα παραμένουν μέρος της ταυτότητάς της.
Ταυτόχρονα, η Tinashe δεν αντιμετωπίζει την απόλαυση ως κάτι που πρέπει να βρίσκεται πάντα μέσα σε μία σοβαρή αφήγηση. Η σκληρή δουλειά μπορεί να συνυπάρχει με το παιχνίδι, και στο «Flashbacks» επιμένει ακριβώς σε αυτό, σαν να διεκδικεί χώρο για ευχαρίστηση χωρίς να χρειάζεται να την αιτιολογήσει.
Στο «I’d Rather Be Alone», όμως, η διάθεση αλλάζει. Πάνω σε ηλεκτρικές κιθάρες που κόβουν τον ενθουσιασμό των προηγούμενων τραγουδιών, η Tinashe προτιμά τη μοναχικότητα από μία σχέση που έχει ήδη διαλυθεί και δεν προσπαθεί να κρατήσει στη ζωή κάτι που έχει τελειώσει.
Ανάμεσα στην αυτοπεποίθηση και την ενδοσκόπηση, το «Popstar» αφήνει την Tinashe να πλησιάσει περισσότερο τον ακροατή χωρίς να ζητά την έγκρισή του. Η εικόνα που παρουσιάζει είναι εκείνη μιας Μαύρης γυναίκας στο Hollywood που έχει περάσει από την αμφιβολία, την πίεση και την ανάγκη για αναγνώριση μέχρι να βρει μία πιο σταθερή σχέση με τον εαυτό της.
Για να φτάσει σε αυτή τη βεβαιότητα, χρειάζεται να αφήσει πίσω την πανοπλία που κουβαλούσε και να τη χτίσει ξανά με διαφορετικούς όρους. Στο «Popstar», η Tinashe δεν αποφεύγει τα φώτα που πέφτουν πάνω της· καταλαβαίνει ότι, πολύ πριν αρχίσει ο κόσμος να την κοιτάζει, είχε μάθει ήδη να φωτίζει μόνη της τον χώρο γύρω της.
Και κάπως έτσι, το «Popstar» επιστρέφει ξανά στην ίδια Tinashe που έκανε την αρχή του άλμπουμ να ακούγεται τόσο αποφασιστική. Αυτή τη φορά, όμως, δεν χρειάζεται να αποδείξει ποια είναι, γιατί έχει ήδη αποφασίσει ποια θέλει να είναι.
