Με 22 νέες εκδοχές τραγουδιών από το «NEVER ENOUGH», οι Turnstile παρουσιάζουν ένα απρόβλεπτο remix album όπου Elton John, Hayley Williams, Slayyyter, Blood Orange, Four Tet και πολλοί ακόμη συναντούν τον ήχο μιας από τις πιο ιδιαίτερες μπάντες της σύγχρονης rock.
Οι Turnstile δεν ήταν ποτέ ένα συγκρότημα που έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα στεγανά. Από τη hardcore σκηνή της Βαλτιμόρης ξεκίνησαν, όμως από πολύ νωρίς έμοιαζαν περισσότερο γοητευμένοι από το τι θα μπορούσε να συμβεί αν άφηναν τον ήχο τους να κινηθεί προς όλες τις κατευθύνσεις.
Το «NEVER ENOUGH», που κυκλοφόρησε το 2025, ήταν η πιο ξεκάθαρη απόδειξη μέχρι τότε. Μέσα στα τραγούδια του, οι Turnstile μπορούσαν να είναι την ίδια στιγμή μελωδικοί, φωτεινοί, θορυβώδεις και ακραία έντονοι, χωρίς να μοιάζει ότι εγκαταλείπουν τη βάση τους.
Έναν χρόνο μετά, επιστρέφουν στο ίδιο υλικό με το «NEVER ENOUGH: VERSIONS», μία συλλογή 22 νέων εκδοχών που λειτουργεί σαν άνοιγμα του δίσκου προς έναν πολύ μεγαλύτερο μουσικό κόσμο.
Το αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο εργαστήριο ιδεών παρά παραδοσιακό άλμπουμ με επανεκτελέσεις. Οι Turnstile δίνουν τα τραγούδια τους σε καλλιτέχνες με εντελώς διαφορετικές καταβολές και τους αφήνουν να αποφασίσουν τι μπορούν να γίνουν από την αρχή.
Και είναι ακριβώς αυτή η ελευθερία που κάνει το «VERSIONS» ενδιαφέρον.
Οι καλύτερες στιγμές έρχονται όταν οι καλεσμένοι δεν προσπαθούν απλώς να μεταφέρουν τα τραγούδια σε έναν διαφορετικό ήχο, αλλά τα διαλύουν και τα ξαναχτίζουν. Το ομώνυμο «NEVER ENOUGH» περνά στα χέρια των Porches και αποκτά μία απόκοσμη, νυχτερινή αίσθηση, σαν μουσική για εκείνες τις ώρες όπου η πόλη έχει αδειάσει και το μυαλό συνεχίζει να δουλεύει.
Ο Blood Orange αντιμετωπίζει το «LIGHT DESIGN» σαν ένα αιωρούμενο, σχεδόν χωρίς βάρος τραγούδι, με μία αισθητική που θυμίζει προσωπική ηχογράφηση στο σπίτι. Ο A. G. Cook, αντίθετα, παίρνει το «DULL» και το περνά μέσα από ένα τραχύ, βιομηχανικό φίλτρο, κάνοντάς το πιο ψυχρό και επιθετικό.
Και ύστερα υπάρχει η Hayley Williams στο «CEILING», μία από τις πιο όμορφες στιγμές ολόκληρης της συλλογής. Η ερμηνεία της έχει αργή, σταδιακή ένταση και soul χροιά, επιτρέποντας στο τραγούδι να απομακρυνθεί αρκετά από το σημείο αφετηρίας του χωρίς να χάσει τη συναισθηματική του δύναμη.
Η λίστα των συμμετοχών είναι από μόνη της εντυπωσιακή. Πού αλλού θα μπορούσε κανείς να ακούσει στο ίδιο άλμπουμ τον Elton John, τους Dying Fetus, τη Slayyyter, τους Four Tet, την Julien Baker, τον Alex G, τον Panda Bear, τον Mustafa και την Oklou;
Αυτό το ετερόκλητο σύνολο, όμως, δεν καταλήγει σε έναν απλό κατάλογο διάσημων ονομάτων. Στις πιο επιτυχημένες στιγμές, κάθε καλλιτέχνης βρίσκει κάτι μέσα στο τραγούδι που μπορεί να κάνει δικό του.
Ο Shabaka μετατρέπει το «SLOWDIVE» σε μία πνευματική διαδρομή προς τη jazz, δίνοντάς του εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα από εκείνη της αρχικής ηχογράφησης. Η Oklou, από την άλλη, αντιμετωπίζει ξανά το «LIGHT DESIGN» με μία σκοτεινή, υπνωτική προσέγγιση που μοιάζει να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο όνειρο και την αϋπνία.
Η Slayyyter επιλέγει μία πολύ διαφορετική διαδρομή για το «BIRDS». Παίρνει τα ηλεκτρονικά στοιχεία που ταιριάζουν στη δική της αισθητική και τα μετατρέπει σε ένα έντονο electroclash τραγούδι, δίνοντάς του μία εντελώς καινούργια προσωπικότητα.
Την ίδια ώρα, οι Dying Fetus πηγαίνουν στο άλλο άκρο. Το «BIRDS» γίνεται ένα βίαιο death metal τραγούδι, με τις αρχικές hardcore κιθάρες να δίνουν τη θέση τους σε πολύ πιο ακραίες κιθάρες και έναν ήχο που μοιάζει σχεδόν πολεμικός.
Η συνύπαρξη αυτών των δύο εκδοχών είναι ίσως μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του «VERSIONS». Το ίδιο τραγούδι μπορεί να λειτουργήσει σε δύο κόσμους που κανονικά δεν θα συναντιόντουσαν ποτέ, και οι Turnstile δείχνουν ότι ακριβώς εκεί βρίσκεται ένα μεγάλο μέρος της γοητείας τους.
Ο Elton John συμμετέχει στο «SEEIN’ STARS», παίζοντας πιάνο και προσθέτοντας μία παράξενη, σχεδόν ονειρική ατμόσφαιρα. Η αλλαγή δεν είναι τεράστια, αλλά η παρουσία του αρκεί για να δώσει στο τραγούδι έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Η Floating Points μεταφέρει το «SOLE» σε πιο έντονα ηλεκτρονικό χώρο, με παλμικούς house ρυθμούς. Οι Four Tet κάνουν κάτι ανάλογο με το «LOOK OUT FOR ME», προσθέτοντας χορευτικά στοιχεία και μία πιο club προσέγγιση.
Δεν λειτουργούν όλες οι ιδέες στον ίδιο βαθμό. Το «SOLE» δεν αποκτά τελικά όση ένταση θα μπορούσε από την εκδοχή της Floating Points, ενώ το «LOOK OUT FOR ME» των Four Tet ακολουθεί μία πιο ασφαλή πορεία και δεν ανατρέπει πραγματικά το αρχικό τραγούδι.
Το «SEEIN’ STARS» του Elton John είναι περισσότερο μία ενδιαφέρουσα συνάντηση παρά μία ριζική μεταμόρφωση. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα, ιδιαίτερα μέσα σε μία συλλογή που στηρίζεται τόσο πολύ στην ποικιλία. Οι Angel Du$t, άλλη μία hardcore μπάντα από τη Βαλτιμόρη, βρίσκουν στο «SUNSHOWER» την ευκαιρία να ενώσουν punk, ambient ηλεκτρονική μουσική και doom metal, δημιουργώντας μία από τις πιο απρόβλεπτες εκδοχές του δίσκου.
Σε άλλα σημεία, ο Dan Deacon παίρνει το «DREAMING» και αντικαθιστά το mariachi και hardcore στοιχείο του πρωτότυπου με drum ‘n’ bass ρυθμούς, δημιουργώντας μία πιο ευφορική και δυναμική εκδοχή. Ο Brandon Woody κινείται προς τη smooth jazz, χρησιμοποιώντας σαξόφωνο και πιο θολή, χαλαρή ατμόσφαιρα.
Υπάρχουν επίσης οι Alex G, Panda Bear και Mustafa με Julien Baker, οι οποίοι επιλέγουν πιο συγκρατημένες προσεγγίσεις. Δεν επιχειρούν όλοι να μεταμορφώσουν ριζικά τα τραγούδια. Κάποιοι προτιμούν να αποκαλύψουν μία διαφορετική πλευρά τους, διατηρώντας μεγαλύτερο μέρος της αρχικής τους ταυτότητας.
Αυτό είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα του «NEVER ENOUGH: VERSIONS»: δεν υπάρχει μία σωστή συνταγή.
Άλλοτε η νέα εκδοχή μοιάζει σχεδόν σαν καινούργιο τραγούδι. Άλλοτε είναι περισσότερο μία μετατόπιση ατμόσφαιρας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αρκεί μία μπασογραμμή, ένα σαξόφωνο, ένα πιάνο ή ένα διαφορετικό φωνητικό ύφος για να αλλάξει τελείως η αίσθηση.
Οι Turnstile βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια να ξεφεύγουν αισθητά από τα όρια της αμερικανικής hardcore σκηνής και να αποκτούν ένα κοινό πολύ ευρύτερο από εκείνο που θα περίμενε κανείς από μία μπάντα με τις ρίζες τους. Το «NEVER ENOUGH» επιβεβαίωσε αυτή την εξέλιξη. Έδειξε ένα συγκρότημα που δεν φοβάται να βάλει pop μελωδίες, ηλεκτρονικά στοιχεία και μεγαλύτερη αίσθηση χώρου μέσα σε έναν ήχο που εξακολουθεί να βασίζεται στην ένταση του hardcore.
Το «NEVER ENOUGH: VERSIONS» πηγαίνει αυτή την ιδέα ακόμη πιο μακριά.
Η σύγκριση με το «The Metallica Blacklist» είναι αναπόφευκτη. Το 2021, οι Metallica έδωσαν τραγούδια από το «The Black Album» σε καλλιτέχνες από τελείως διαφορετικούς χώρους, από τη Miley Cyrus και τον Elton John μέχρι τους Ghost, τη Rina Sawayama και τον Kamasi Washington.
Εκείνη η συλλογή λειτουργούσε και ως απόδειξη του πόσο μακριά είχε φτάσει η επιρροή των Metallica. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και εδώ, μόνο που οι Turnstile βρίσκονται πολύ νωρίτερα στη διαδρομή τους. Έχουν μόλις τέσσερα άλμπουμ, αλλά ήδη βρίσκονται σε ένα σημείο όπου καλλιτέχνες από τη rock, τη metal, την ηλεκτρονική μουσική, την pop και την R&B θέλουν να μπουν στον κόσμο τους.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό κομμάτι του «VERSIONS». Δεν αποδεικνύει απλώς ότι τα τραγούδια του «NEVER ENOUGH» μπορούν να αλλάξουν μορφή. Αποδεικνύει ότι ο αρχικός δίσκος είχε αρκετό χώρο μέσα του για να δεχτεί όλες αυτές τις διαφορετικές αναγνώσεις.
Οι Turnstile φαίνεται να έχουν καταλάβει κάτι που λίγα συγκροτήματα καταφέρνουν να αντιληφθούν τόσο νωρίς στην πορεία τους: όταν αφήνεις τη μουσική σου να φύγει από τα χέρια σου, μπορεί να επιστρέψει πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Το «NEVER ENOUGH: VERSIONS» είναι γεμάτο ρίσκο, μερικές άνισες στιγμές και αρκετές πραγματικά σπουδαίες ιδέες. Κυρίως, όμως, είναι ένα άλμπουμ που δείχνει πως οι Turnstile δεν ενδιαφέρονται να προστατεύσουν έναν συγκεκριμένο ήχο. Θέλουν να δουν μέχρι πού μπορεί να φτάσει.
Και από την death metal των Dying Fetus μέχρι το πιάνο του Elton John, από την ηλεκτρονική ένταση της Slayyyter μέχρι τη soul ευαισθησία της Hayley Williams, η διαδρομή του «NEVER ENOUGH: VERSIONS» αποδεικνύει ότι οι Turnstile έχουν πλέον αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να αφήσουν τη hardcore πίσω τους για λίγο — χωρίς ποτέ πραγματικά να την εγκαταλείψουν.
Το tracklist του «NEVER ENOUGH: VERSIONS»
01. NEVER ENOUGH: PORCHES VERSION
02. BIRDS: SLAYYYTER VERSION
03. SOLE: FLOATING POINTS VERSION
04. LIGHT DESIGN: BLOOD ORANGE VERSION
05. DREAMING: DAN DEACON VERSION
06. I CARE: FAYE WEBSTER VERSION
07. SUNSHOWER: ANGEL DU$T VERSION
08. DULL: CHANEL BEADS VERSION
09. LOOK OUT FOR ME: FOUR TET VERSION
10. DREAMING: BRANDON WOODY VERSION
11. SEEIN’ STARS: ELTON JOHN VERSION
12. MAGIC MAN: PANDA BEAR VERSION
13. BIRDS: DYING FETUS VERSION
14. DULL: A. G. COOK VERSION
15. CEILING: HAYLEY WILLIAMS VERSION
16. SLOWDIVE: SHABAKA VERSION
17. SUNSHOWER: NOURISHED BY TIME VERSION
18. LIGHT DESIGN: OKLOU VERSION
19. LOOK OUT FOR ME: KETTAMA VERSION
20. NEVER ENOUGH: ROD LEE VERSION
21. MAGIC MAN: ALEX G VERSION
22. TIME IS HAPPENING: MUSTAFA & JULIEN BAKER VERSION
