Ο Elliot Mintz, στενός φίλος του John Lennon, μιλά για τα περίπλοκα συναισθήματα του «Σκαθαριού» την περίοδο που αποσύρθηκε για να μεγαλώσει τον γιο του, Sean, ενώ οι Wings του Paul McCartney κατακτούσαν τον κόσμο.
Μετά τη διάλυση των Beatles το 1970, η σχέση μεταξύ των δύο βασικών πυλώνων του συγκροτήματος, του John Lennon και του Paul McCartney, παρέμεινε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα και περίπλοκα κεφάλαια στην ιστορία της μουσικής.
Οι δυο τους ακολούθησαν σόλο πορείες με διαφορετικό βαθμό επιτυχίας, γεγονός που, σύμφωνα με έναν άνθρωπο από το στενό περιβάλλον του Lennon, τον ενοχλούσε βαθιά τα χρόνια πριν από το τραγικό του τέλος.
Ο ραδιοφωνικός παραγωγός Elliot Mintz, επί χρόνια φίλος και έμπιστος του John Lennon, έδωσε μία σπάνια και αποκαλυπτική συνέντευξη στο podcast «The Magnificent Others» του Billy Corgan των Smashing Pumpkins, όπου μίλησε ανοιχτά για τη ζήλια που έτρεφε ο δημιουργός του «Imagine» για τον πρώην συνεργάτη του κατά τη δεκαετία του ’70.
Μετά το τέλος των Beatles, ο Paul McCartney σχημάτισε τους Wings και απολάμβανε τεράστια εμπορική και καλλιτεχνική αναγνώριση. Με τραγούδια όπως το «Jet» και το No. 1 «Listen to What the Man Said», κυριαρχούσε στα charts και γέμιζε στάδια παγκοσμίως.
Στον αντίποδα, ο John Lennon, αφού κυκλοφόρησε αρκετούς σόλο δίσκους, το 1975 πήρε τη συνειδητή απόφαση να αποσυρθεί από τη μουσική βιομηχανία για να αφοσιωθεί πλήρως στην ανατροφή του γιου του, Sean, τον οποίο απέκτησε με τη Yoko Ono. Αυτή η περίοδος, όμως, φαίνεται πως του στοίχισε ψυχολογικά.
«Μιλούσε με τόση αγάπη για τον Paul. Αλλά όταν ο John δεν έγραφε μουσική, από το 1975 μέχρι σχεδόν το ’80, και ο Paul είχε αυτές τις τεράστιες επιτυχίες με τους Wings, ο John έγινε παθολογικά ζηλιάρης», υποστήριξε ο Mintz. «Ζήλευε την προσοχή και τις διακρίσεις που λάμβανε ο Paul, και το γεγονός ότι γέμιζε στάδια».
Ο Elliot Mintz, σήμερα 80 ετών, θυμάται χαρακτηριστικά τις συζητήσεις τους.
«Εκείνη την περίοδο, ο John απλώς φρόντιζε τον Sean. Μου έλεγε: “Δεν με αγκαλιάζουν όπως εκείνον”. Κι εγώ του απαντούσα: “John, δεν είσαι πάνω στη σκηνή. Δεν είσαι σε στάδιο. Δεν κάνεις μουσική”», είπε.
«Και μου έλεγε: “Χάνεις το νόημα. Αγκαλιάζουν τη μεγαλοφυΐα του, αλλά έχεις ακούσει το ‘Silly Love Songs’;”. Κι εγώ του έλεγα: “Έλα τώρα, ας είμαστε δίκαιοι. Έχει κάνει κι άλλα εκτός από το ‘Silly Love Songs’”. Αλλά η συζήτηση δεν πήγαινε πουθενά», συνέχισε.
Αυτή η ένταση, φυσικά, είχε εκφραστεί και μέσα από τη μουσική τους.
Το 1971, ο Paul McCartney κυκλοφόρησε το τραγούδι «Too Many People», το οποίο περιείχε στίχους που πολλοί ερμήνευσαν ως ευθεία βολή στον John Lennon, κατηγορώντας τον ότι πήρε την «τυχερή του ευκαιρία» με τους Beatles και «την έσπασε στα δύο».
Η απάντηση του Lennon ήταν άμεση και αμείλικτη με το τραγούδι «How Do You Sleep?», ένα κομμάτι που ο ίδιος παραδέχτηκε αργότερα ότι συνοψίζει την «αγανάκτησή του προς τον Paul».
Οι στίχοι ήταν δηλητηριώδεις: «Ένα όμορφο πρόσωπο μπορεί να κρατήσει ένα ή δύο χρόνια / Αλλά σύντομα θα δουν τι πραγματικά μπορείς να κάνεις / Ο ήχος που παράγεις είναι σαν μουσική υπόκρουση στα αυτιά μου / Κάτι θα πρέπει να έμαθες όλα αυτά τα χρόνια»
«Ήταν σαν δύο μαθητές λυκείου που τσακώνονται στο Instagram», σχολίασε εύστοχα ο Elliot Mintz, τονίζοντας ότι η σχέση τους ήταν γεμάτη σκαμπανεβάσματα. «Είχαμε πολλές συζητήσεις για τον Paul, και οι σκέψεις του John για εκείνον διέφεραν κάθε φορά.»
Ωστόσο, μέσα σε αυτή την αντιπαλότητα υπήρχαν και στιγμές βαθιάς σύνδεσης.
Ο Mintz, ο οποίος πέρυσι κυκλοφόρησε το βιβλίο «We All Shine On» για τη ζωή του με το ζεύγος Lennon – Ono, θυμήθηκε μία ιδιαίτερη συνάντηση ανήμερα των Χριστουγέννων του 1978. Ο Paul McCartney και η σύζυγός του, Linda, επισκέφθηκαν τον John Lennon και τη Yoko Ono στο διαμέρισμά τους στο κτήριο Dakota της Νέας Υόρκης.
Η παρέα πήγε για δείπνο στο διάσημο εστιατόριο Elaine’s, αλλά, απογοητευμένοι από το μενού, με πρόταση της Linda, παρήγγειλαν τελικά πίτσα. Αργότερα, επέστρεψαν στο Dakota. Εκεί, ο Lennon και ο McCartney στάθηκαν δίπλα – δίπλα στο παράθυρο, κοιτάζοντας το Μανχάταν καθώς ο ήλιος έδυε και τα χριστουγεννιάτικα φώτα άναβαν στην πόλη.
«Ο Paul είπε: “Φτιάχνω μουσική κάθε μέρα της ζωής μου. Δεν μπορώ να σταματήσω να γράφω μουσική”», θυμήθηκε ο Mintz.
«Κι εγώ σκεφτόμουν, καθισμένος στον καναπέ: “Τι θα γινόταν αν ο John τσίμπαγε το δόλωμα και έλεγε: ‘Έχω μερικές κιθάρες στο άλλο δωμάτιο. Τι λες να τις φέρω, έτσι για πλάκα;’. Και οι δυο τους θα μπορούσαν να κάτσουν στο σαλόνι και να αλλάξουν το πρόσωπο της σύγχρονης μουσικής”». Αυτή η στιγμή, δυστυχώς, δεν ήρθε ποτέ.
Οι αποκαλύψεις του Elliot Mintz δεν αποδομούν τον μύθο του John Lennon, αλλά προσθέτουν μία ανθρώπινη, ευάλωτη διάσταση σε μία από τις μεγαλύτερες ιδιοφυΐες του 20ού αιώνα.
Αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα μιας σχέσης που οριζόταν ταυτόχρονα από αδελφική αγάπη, σκληρό ανταγωνισμό και, τελικά, μία ανεκπλήρωτη νοσταλγία για αυτό που είχαν χτίσει μαζί.
Μια υπενθύμιση ότι ακόμη και οι θρύλοι παλεύουν με τους δικούς τους δαίμονες, όπως η ζήλια και η ανασφάλεια, ενώ ο κόσμος συνεχίζει να «αγκαλιάζει» το έργο τους, όπως κάνει σήμερα ο Paul McCartney, τιμώντας κάθε χρόνο τη μνήμη του φίλου του με μηνύματα αγάπης και σεβασμού.
