Ο Pete Townshend αποκαλύπτει τα σχέδιά του για το μέλλον μετά την τελευταία περιοδεία των The Who και ξεκαθαρίζει το τοπίο για τη σχέση του με τον Roger Daltrey και το επεισόδιο με τον Zak Starkey.
Το όνομα της περιοδείας ήταν ξεκάθαρο: «The Song Is Over». Για πολλούς, αυτός ο τίτλος σήμαινε το οριστικό κλείσιμο ενός τεράστιου κεφαλαίου στην ιστορία της rock. Όμως, για τον Pete Townshend, συνιδρυτή, κιθαρίστα και κύρια δημιουργική ψυχή των The Who, φαίνεται πως το τραγούδι συνεχίζεται.
Ακόμα κι όταν οι τελευταίες νότες του «Baba O’Riley» σιγήσουν στο Λας Βέγκας, στις 28 Σεπτεμβρίου, σηματοδοτώντας και το τέλος της αποχαιρετιστήριας περιοδείας τους στη Βόρεια Αμερική, ο ίδιος έχει ήδη έτοιμα τα επόμενα βήματά του.
Σε μία αποκαλυπτική συζήτησή του με το περιοδικό AARP, ο 80χρονος πλέον Townshend έδωσε το στίγμα των προθέσεών του. Όχι, δεν κρεμάει την κιθάρα του. Αντιθέτως, σχεδιάζει να ξεκινήσει αυτό που ο ίδιος περιέγραψε ως σόλο «one-man» συναυλία, μόλις η αυλαία πέσει για εκείνον και τον τραγουδιστή Roger Daltrey στην τρέχουσα μορφή των ζωντανών εμφανίσεών τους.
Για το συγκρότημα, το μέλλον παραμένει ανοιχτό, αλλά με όρους. «Διατηρούμε το δικαίωμα να ξαναεμφανιστούμε», δήλωσε για το θρυλικό συγκρότημα, το οποίο, ας μην ξεχνάμε, είχε ανακοινώσει την πρώτη του αποχαιρετιστήρια περιοδεία το μακρινό 1982.
«Αλλά νομίζω ότι ένα πράγμα είναι πολύ ξεκάθαρο: ότι στην ηλικία μας, δεν θα το κάνουμε», διευκρίνισε, θέτοντας ένα τέλος στις μακροσκελείς περιοδείες.
Η λέξη «απόσυρση», ωστόσο, δεν φαίνεται να υπάρχει στο λεξιλόγιό του. Ο Pete Townshend αποκάλυψε πως σκοπεύει να ολοκληρώσει το σόλο άλμπουμ στο οποίο δουλεύει εδώ και πολύ καιρό, το «The Age of Anxiety». Ένα πρότζεκτ που βρίσκεται στα σκαριά από το 2007 και που ενδεχομένως να αποτελέσει και τη βάση για τις μελλοντικές του ζωντανές εμφανίσεις.
«Έχω τραγούδια σε όλα τα στάδια ανάπτυξης, 140 κομμάτια έτοιμα να κυκλοφορήσουν. Στο “The Age of Anxiety”, [που βασίζεται στο πρώτο του μυθιστόρημα του 2019], έχω 26 τραγούδια», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Δεν είναι μη αυτοβιογραφικό, αλλά η πορεία του δικού μου ψυχικού ταξιδιού μέσα από τον εθισμό και την ανάρρωση με οδήγησε σε ένα σημείο όπου νιώθω ότι μπορώ να γράψω έναν χαρακτήρα, έναν αυθεντικό, ρεαλιστικό χαρακτήρα – σχετικά νεαρό, ο οποίος, αντί να είναι καταθλιπτικός, έχει μία οξύνοια, ένα είδος άμεσης, ψυχικής αίσθησης, και αποφασίζει ότι θέλει πραγματικά να σκάψει βαθιά για να κάνει το κοινό του όσο πιο ευτυχισμένο γίνεται», εξήγησε.
Ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας του, όπως τον περιέγραψε, είναι ένας όμορφος παίκτης φυσαρμόνικας που εμφανίζεται σε μικρά κλαμπ με το «πολύ, πολύ δημοφιλές» συγκρότημά του. Σύντομα, όμως, αρχίζει να αισθάνεται ένα βάρος άγχους, παρατηρώντας κάποιες από τις «νεαρές μαμάδες» στο κοινό που μοιάζουν να «ξεφεύγουν από κάτι».
Ο Pete Townshend ελπίζει ότι αυτό το άλμπουμ θα ανοίξει μία συζήτηση για την κατάθλιψη και τον διαρκή αγώνα των καλλιτεχνών να διαχειριστούν τις συχνά εγωκεντρικές και αυτοαναφορικές τους τάσεις.
Παρά το γεγονός ότι ζει με εμβοές, ένα πρόβλημα που τον ταλαιπωρεί εδώ και χρόνια, ο ίδιος αισθάνεται το μυαλό του «κοφτερό σαν ξυράφι». Δηλώνει «πολύ, πολύ δημιουργικός» και σε γενικές γραμμές υγιής, υπολογίζοντας μάλιστα ότι του απομένουν «άλλα πέντε χρόνια» στη μουσική βιομηχανία.
Ο τρόπος που σκέφτεται να πειραματιστεί με αυτό το νέο υλικό είναι να βγει στον δρόμο για μία σειρά one-man shows, αφήνοντας πάντα ανοιχτή την πόρτα για μελλοντικές συνεργασίες με τον Roger Daltrey.
«Ο Roger και εγώ σίγουρα [θα] δουλέψουμε μαζί για φιλανθρωπικούς σκοπούς και ενδεχομένως για ειδικά πρότζεκτ», προέβλεψε, μιλώντας για τον τραγουδιστή των The Who, πριν παραδεχτεί ανοιχτά ότι δεν επικοινωνούν «πολύ καλά».
Ανεξάρτητα από αυτό, όμως, η σχέση τους είναι θεμελιώδης. «Μαζί αντιπροσωπεύουμε όλες τις πτυχές της κληρονομιάς των The Who», τόνισε.
«Ξέρεις, εγώ είμαι ο τραγουδοποιός και ο δημιουργός, αλλά ο Roger ήταν η κινητήρια δύναμη, δηλαδή αυτός που κράτησε το συγκρότημα The Who και το brand του σε καλό δρόμο. Ακόμα και με τη σόλο δουλειά του, θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε, ακόμα κι αν σπάνια κάνουμε παρέα», συνέχισε.
Ο Pete Townshend δεν απέφυγε να αναφερθεί και στην πρόσφατη αναταραχή που προκλήθηκε με τον μακροχρόνιο ντράμερ του συγκροτήματος, Zak Starkey, και την απόλυσή του, την επαναπρόσληψη και την εκ νέου απόλυσή του.
Όπως εξήγησε, η ενόχληση του Daltrey προήλθε από τον τρόπο που ο Starkey χειρίστηκε την κατάσταση. Συγκεκριμένα, «μπήκε κατευθείαν στο Instagram και άρχισε να μιλάει άσχημα και να υπερασπίζεται τη θέση του με έναν αυθάδη, χιουμοριστικό τρόπο, ο οποίος αποσιωπά τη σοβαρότητα του τι πραγματικά συνέβη».
Για να εξηγήσει την ιστορία, ο κιθαρίστας ανέφερε ότι ο Daltrey είχε ζητήσει από το συγκρότημα να κάνει πρόβα μία συντομευμένη εκδοχή της μπαλάντας «The Song Is Over» του 1971, που έδωσε το όνομά της στην περιοδεία τους.
Σε μία παράσταση στο Royal Albert Hall στο Λονδίνο τον Μάρτιο, ο Roger Daltrey, σύμφωνα με τον Pete Townshend, «έχασε εντελώς τον δρόμο του».
«Σταμάτησε, διαμαρτυρήθηκε, μίλησε στον δικό του ηχολήπτη και άρχισε να θυμώνει. Έμοιαζε σαν να θύμωνε με τον Zak , αλλά δεν ήταν αυτή η περίπτωση. Έγινε μία ιστορία μεταξύ των θαυμαστών και έμοιαζε σαν να είχε κάνει ο Roger ένα λάθος, αλλά κάτι τεχνικό πήγε στραβά. Η διαχείρισή του από τον Zak ήταν, υποθέτω, ελαφρόμυαλη, αλλά ξέρεις τον Roger», πρόσθεσε ο κιθαρίστας.
Εν κατακλείδι, ο Pete Townshend ξεκαθαρίζει κάτι σημαντικό: για καλλιτέχνες του δικού του διαμετρήματος, το τέλος μίας εποχής δεν σημαίνει το τέλος της δημιουργίας. Αντιθέτως, μπορεί να αποτελέσει την απαρχή μίας νέας, πιο προσωπικής και εσωτερικής διαδρομής.
Ο Townshend δεν κοιτάζει πίσω με νοσταλγία, αλλά μπροστά με ανυπομονησία, έτοιμος να μοιραστεί τις σκέψεις του για το άγχος, την τέχνη και την ανθρώπινη κατάσταση, οπλισμένος μόνο με την κιθάρα του και μία αστείρευτη διάθεση για εξερεύνηση.
Το τραγούδι, τελικά, δεν τελειώνει ποτέ. Απλώς, αλλάζει μορφή.
