Πριν το «Cigarette Daydreams» των Cage The Elephant κατακτήσει το παγκόσμιο κοινό, οι αδερφοί Shultz έπαιζαν Oasis στο υπόγειο. Τώρα, ανοίγουν τις συναυλίες των αδελφών Gallagher και ζουν το πιο ονειρικό κεφάλαιο της μουσικής τους διαδρομής.
Όπως πολλά παιδιά που μεγάλωσαν στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, ο Matt Shultz των των Cage The Elephant πέρασε αμέτρητες ώρες μπροστά από μία κιθάρα, προσπαθώντας να μάθει τα ακόρντα του «Wonderwall» και του «Don’t Look Back in Anger» — τα δύο θρυλικά τραγούδια των Oasis που καθόρισαν μία ολόκληρη εποχή.
Μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, Brad, αντέγραψαν στιχουργικά πρότυπα, αγάπησαν την Britpop και έθεσαν τις βάσεις για το συγκρότημα που λίγο αργότερα θα ονομαζόταν Cage The Elephant.
Περισσότερο από μία δεκαετία μετά, η ζωή έκλεισε τον δικό της κύκλο με έναν τρόπο που μόνο η μουσική μπορεί να προσφέρει. Ο Matt και ο Brad Shultz δεν είναι απλά δύο παιδιά από το Κεντάκι με όνειρα. Πλέον είναι το opening act της περιοδείας για την επανένωση των Oasis — μία από τις πιο πολυσυζητημένες και θριαμβευτικές επιστροφές της rock μουσικής.
«Ήταν σίγουρα κάτι σουρεαλιστικό», λέει ο Matt Shultz στο Variety. «Είναι απίστευτα ταπεινό.»
Με επιτυχίες όπως τα «Come a Little Closer» και «Trouble», οι Cage The Elephant ακολούθησαν μία σταθερή ανοδική πορεία, από μικρούς χώρους σε θέατρα και τελικά σε αρένες. Τώρα, στο πλαίσιο της περιοδείας των Oasis, παίζουν σε στάδια δυναμικότητας 90.000 θεατών.
«Οι πρώτες στιγμές ανεβαίνοντας στη σκηνή είναι εκπληκτικές», λέει ο Shultz. «Περίμενα ότι το κοινό θα γεμίσει σταδιακά, αλλά έρχονται όλοι νωρίς. Είναι φοβερό.»
Το setlist των Cage The Elephant περιλαμβάνει δυναμικά punk-alt rock τραγούδια όπως τα «Broken Boy» και «Spiderhead», αλλά και τον συναισθηματικό δυναμίτη «Telescope», ένα τραγούδι που φέρνει κυριολεκτικά μία «θάλασσα» από αναμμένα φλας κινητών στις εξέδρες.
Ο Matt Shultz, γνωστός για τις στιγμές έκστασης πάνω στη σκηνή, αποφεύγει σε αυτή την περιοδεία να… πετάγεται στο κοινό. Όχι από επιλογή, αλλά λόγω πρακτικών περιορισμών: σαφώς έχουν προηγηθεί δύο τραυματισμοί, αλλά και το γεγονός ότι στα γιγαντιαία στάδια, το κοινό βρίσκεται πολύ πιο μακριά.
Άλλωστε, κάτι αλλάζει και στο κοινό των Cage The Elephant. Από την κυκλοφορία του «Cigarette Daydreams» το 2013 και μετά, η δημοτικότητα του τραγουδιού έχει δημιουργήσει ένα νέο προφίλ ακροατών.
«Από τότε που το “Cigarette Daydreams” έγινε επιτυχία, έχουμε πολλές νεαρές κοπέλες στο κοινό. Δεν θέλω να τραυματιστεί κανείς», αναφέρει ο Shultz. Πράγματι, στο MetLife Stadium του Νιού Τζέρσεϊ, εντοπίστηκε μία ομάδα κοριτσιών σχολικής ηλικίας να σχηματίζει χορευτικό κύκλο με τις μαμάδες τους.
Η ιστορία του «Cigarette Daydreams» είναι από εκείνες που αποκαλύπτουν τη λεπτή γραμμή μεταξύ τύχης και ένστικτου. Πριν καν ολοκληρωθεί, ο Shultz κάλεσε τον Michael Goldstone, ιδρυτή της Mom + Pop Music, και του έπαιξε ένα demo του τραγουδιού στο τηλέφωνο. Η αντίδραση ήταν άμεση: «Ολοκλήρωσε αυτό το τραγούδι τώρα. Είναι ξεχωριστό», του είπε ο Goldstone.
Όταν ήρθε το τελικό αποτέλεσμα, με μίξη από τον εξαιρετικό Tom Elmhirst, ο Matt Shultz αναγνώρισε και ο ίδιος τη δύναμη του τραγουδιού. Παρότι η δισκογραφική τότε δεν το σκεφτόταν καν ως single, ο ίδιος επέμεινε.
Το αποτέλεσμα; 1,2 δισεκατομμύρια ακροάσεις στο Spotify. Το «Cigarette Daydreams» έγινε το πιο επιτυχημένο τραγούδι των Cage The Elephant και σφράγισε το όνομά της στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα.
Έγινε επίσης, όπως λέει ο Shultz, ένα από εκείνα τα τραγούδια που «όποιος ξέρει δύο ακόρντα στην κιθάρα, σίγουρα το έχει παίξει, μαζί με το “Wonderwall”».
Οι Gallagher και μία αδελφική παράλληλη πορεία
Μετά από χρόνια σε φεστιβάλ και εμφανίσεις, ο Matt Shultz είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τόσο τον Liam Gallagher όσο και τον Noel Gallagher – ξεχωριστά, φυσικά. Αλλά ποτέ έως τώρα δεν είχε αλληλεπιδράσει με τους Oasis ως συγκρότημα.
«Είναι πολύ οικογενειακοί σε αυτή την περιοδεία. Έχω δει μερικά παιδιά τους στα παρασκήνια, αλλά [ο Liam και ο Noel] είναι αρκετά απομονωμένοι», εξηγεί ο Shultz. «Ζουν έναν είδος σπιτικής ζωής στον δρόμο, οπότε δεν έχουμε ακόμα περάσει χρόνο μαζί. Ελπίζω να δοθεί η ευκαιρία.»
Ακόμα κι αν η μεταξύ τους προσωπική επαφή είναι περιορισμένη, ο Matt Shultz δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία να παρακολουθήσει την εμφάνιση των Oasis κάθε βράδυ — όχι από τα VIP decks, αλλά απευθείας από τον χώρο του κοινού.
Όπως λέει, το να βλέπει τους αδελφούς Gallagher να παραμερίζουν μία από τις πιο εμβληματικές και ταραχώδεις κόντρες στη rock, για να φέρουν ξανά στη ζωή το συγκρότημά τους, έχει επηρεάσει βαθιά και τη δική του σχέση με τον Brad.
«Πώς θα μπορούσε να μην το κάνει;», αναρωτιέται. «Πάντα ήμασταν κοντά με τον Brad, αλλά αυτό έχει ενισχύσει πολύ τη σχέση μας.»
Η επιστροφή των Oasis είναι μία στιγμή για την οποία ανυπομονούσε μία ολόκληρη γενιά. Και για τον Matt Shultz, είναι μία ευκαιρία να ξαναδεί τη δική του πορεία στη rock μουσική μέσα από έναν καθρέφτη που αντανακλά όχι μόνο τραγούδι αλλά και αδελφική συνύπαρξη, προσήλωση και —ίσως— τη συμπεριληπτική λογική του: ότι κάτω από την επιφάνεια των riffs, των φωτισμών και των φωνών… υπάρχουν οικογένειες, σχέσεις, άνθρωποι.
«Είναι απίθανο το πώς η ζωή σε φέρνει πίσω σε μέρη που νόμιζες πως είχες αφήσει πίσω», λέει. Και με αυτή τη σκέψη, ίσως η rock μουσική να μην είναι τελικά η ιστορία των θρυλικών χωρισμών, αλλά αυτών που μπαίνουν ξανά μαζί στη σκηνή — και το κάνουν με σεβασμό, βάθος και λίγη παραπάνω σοφία.
