Ο Chris Martin των Coldplay μιλά για τη στιγμή που λύγισε στη σκηνή του Wembley και την απόφασή του να μην υποκύψει στην κριτική που δέχεται για τα μηνύματα ενότητας που στέλνει.
Ο Chris Martin, ο τραγουδιστής των Coldplay, αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για τη θύελλα αντιδράσεων που ξεσήκωσαν πρόσφατα ορισμένα από τα σχόλιά του κατά τη διάρκεια της περιοδείας του συγκροτήματος. Σε μία σπάνια στιγμή ευαλωτότητας, παραδέχτηκε ότι η αρνητική ένταση που συσσωρεύτηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατάφερε να τον «ταράξει».
Μιλώντας στην εκπομπή «Off The Record» του ραδιοφωνικού σταθμού Hits Radio, ο Martin κλήθηκε να σχολιάσει μία βαθιά συγκινητική στιγμή που εκτυλίχθηκε στο τέλος της τελευταίας τους εμφάνισης στο Στάδιο Wembley του Λονδίνου. Σε μία αυθόρμητη έκφραση αγάπης, ολόκληρο το στάδιο γέμισε ξαφνικά με χιλιάδες κόκκινες χάρτινες καρδιές, τις οποίες οι θεατές ύψωσαν ταυτόχρονα στον αέρα.
Η κίνηση αυτή δεν ήταν τυχαία, αλλά το αποκορύφωμα ενός καλά οργανωμένου online project από τους θαυμαστές του συγκροτήματος. Η εικόνα αυτή ήταν αρκετή για να λυγίσει τον Martin, ο οποίος, εμφανώς συγκινημένος, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του καθώς αποχωρούσε από τη σκηνή.
«Αυτό με έκανε να κλάψω», εξήγησε, συνδέοντας τη στιγμή αυτή με τη συναισθηματική φόρτιση που του προκάλεσε η αρνητική διάσταση που είχαν λάβει πρόσφατα οι δηλώσεις του.
«Πρόσφατα ταράχτηκα λίγο», παραδέχτηκε. «Γιατί σχεδόν κάθε φορά που εκφράζω κάτι στο οποίο πραγματικά πιστεύουμε – σε σχέση με την ισότητα, την ενσυναίσθηση, πράγματα που θεωρώ ότι βοηθούν την ανθρωπότητα περισσότερο από την κριτική, την επιθετικότητα, τη γενοκτονία ή την τρομοκρατία – αυτά τα λόγια γίνονται με κάποιο τρόπο viral με αρνητικό τρόπο».
Στη συνέχεια, αποτύπωσε με ευθύτητα τον παραλογισμό που αισθάνεται να αντιμετωπίζει: «Μια ομάδα ανθρώπων θυμώνει επειδή θέλω να αγαπάω όλους τους ανθρώπους. Δεν θυμώνω με εκείνους που θυμώνουν μαζί μου, αλλά άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως πρέπει να σταματήσω να λέω ότι καλωσορίζουμε κόσμο από παντού», είπε.
Ωστόσο, ο Chris Martin έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι η αμφιβολία αυτή ήταν παροδική και η απόφασή του είναι οριστική: «Όχι, ποτέ δεν θα το σταματήσω. Κι αν αυτό ενοχλεί κάποιους, ε, αγαπώ κι αυτούς τους ανθρώπους. Δεν έχω άλλη επιλογή. Δεν είναι κενή ρητορεία – είναι συνειδητή θέση, από μία ομάδα ανθρώπων που έχει συναντήσει περισσότερους ανθρώπους απ’ οποιουσδήποτε άλλους στην ιστορία».
Επιστρέφοντας στη μαγική βραδιά του Wembley με τις κόκκινες καρδιές, τη χαρακτήρισε ως μία βαθιά «συγκινητική» εμπειρία, η οποία έγινε ακόμα πιο σημαντική επειδή ακολούθησε «μια περίοδο αντιδράσεων σε μία άποψη που είναι στην πραγματικότητα εντελώς μη αμφιλεγόμενη».
«Όταν συνέβη αυτό στο τέλος, ήταν σαν το κοινό μας να καταλάβαινε πραγματικά τι προσπαθούμε να πούμε», τόνισε, νιώθοντας μία αίσθηση δικαίωσης και αποδοχής.
Τα περιστατικά που πυροδότησαν την κριτική ήταν συγκεκριμένα. Κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας το περασμένο καλοκαίρι, ο Martin, χαιρετώντας θαυμαστές από διάφορες χώρες, αντέδρασε όταν είδε κάποιον από το κοινό να κρατά μία παλαιστινιακή σημαία.
«Καλωσήρθατε από την Παλαιστίνη, πάντα», είπε χαρακτηριστικά. «Αγαπάμε όλους τους ανθρώπους, οπότε καλώς ήλθατε από όπου κι αν είστε. Μόνο για να είμαι ξεκάθαρος: αγαπάμε όλους τους ανθρώπους απ’ όπου κι αν είναι· γι’ αυτό μην το ανεβάσετε στο ίντερνετ αλλοιωμένο, εντάξει;».
Λίγο καιρό αργότερα, ο Chris Martin βρέθηκε και πάλι στο στόχαστρο, καθώς κατηγορήθηκε ότι «αποκτήνωσε» δύο Ισραηλινούς θαυμαστές που κάλεσε στη σκηνή στο Wembley.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Standard, τα λόγια που τους απηύθυνε ήταν τα εξής: «Θέλω να πω το εξής: σας ευχαριστώ πάρα πολύ που είστε εδώ ως άνθρωποι, και σας αντιμετωπίζω ως ισότιμους ανθρώπους στη Γη, ανεξάρτητα από το από πού έρχεστε ή δεν έρχεστε».
Σε μία εποχή όπου η παραμικρή δήλωση μπορεί να παρερμηνευτεί και να οπλίσει την τοξικότητα των social media, η στάση του Chris Martin αποτελεί μία μικρογραφία της σύγχρονης πραγματικότητας.
Η επιμονή του σε ένα μήνυμα καθολικής αγάπης και ισότητας, και η ευαλωτότητα που επιδεικνύει μπροστά στην κριτική, δεν σκιαγραφούν απλώς το πορτρέτο ενός καλλιτέχνη, αλλά αναδεικνύουν και μία βαθύτερη αλήθεια: το πόσο ριζοσπαστική πράξη έχει καταντήσει η απλή, χωρίς όρους και αστερίσκους, αποδοχή του συνανθρώπου.
