Η Janelle Monáe μιλά για τη μεταμόρφωση, τη δημιουργία και μία απίθανη εμπειρία: ένα μουσικό ταξίδι πίσω στο χρόνο για να δει τον David Bowie ως Ziggy Stardust.
Υπάρχουν εκείνοι που ξοδεύουν μία ζωή ολόκληρη θρηνώντας για τις συναυλίες που δεν πρόλαβαν ποτέ να δουν. Οι κινηματογραφικές καταγραφές, τα βινύλια, τα αρχεία στο YouTube, προσφέρουν μία κάποια παρηγοριά — μα τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με τη ζωντανή εμπειρία. Εκτός, ίσως, αν λέγεσαι Janelle Monáe.
Η πολυτάλαντη τραγουδίστρια, συνθέτρια και ηθοποιός, αποκάλυψε σε πρόσφατη συζήτηση με τη Lucy Dacus για τη σειρά «Musicians on Musicians» του Rolling Stone, ότι έχει βρει έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο να παρακολουθεί τις αγαπημένες της συναυλίες: ταξιδεύοντας πίσω στον χρόνο.
Καθισμένες αντικριστά, με τη γνώριμη ατμόσφαιρα της σειράς – εκεί όπου δύο καλλιτέχνες ανοίγουν την καρδιά τους, συνομιλώντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια – η Janelle Monáe εξομολογήθηκε πως κάποτε βρέθηκε μπροστά στον David Bowie, στη σκηνή, τη δεκαετία του ’70, να ερμηνεύει το «The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars». Μόνο που, τότε, η ίδια δεν είχε καν γεννηθεί.
Η συζήτηση ξεκίνησε από το Halloween – μία γιορτή που η Monáe αγαπά και προγραμματίζει, όπως είπε γελώντας, «δύο χρόνια νωρίτερα». Για εκείνη, το Halloween δεν είναι απλώς μία μέρα μεταμφίεσης, αλλά μία ευκαιρία να εκφράσει τη βαθύτερη αγάπη της για τη μεταμόρφωση και τη δημιουργία κόσμων μέσα από τη μουσική. «Νομίζω ότι όταν είδα τον David Bowie», είπε, προτού η Dacus τη διακόψει, μπερδεμένη: «Τον είδες;».
«Ναι», απάντησε η Monáe χωρίς δισταγμό. «Ταξίδεψα πίσω στη δεκαετία του 1970 και τον είδα να τραγουδά το “Ziggy Stardust and the Spiders From Mars”. Ήταν απίστευτο».
Η Lucy Dacus χαμογέλασε αμήχανα, προσπαθώντας να καταλάβει αν η συνομιλήτριά της αστειευόταν. «Ταξίδεψες πίσω [στον χρόνο;» ρώτησε ξανά.
«Ναι, ήμουν backstage», είπε η Monáe με το γνωστό της ύφος — ένα μείγμα σοβαρότητας και παιχνιδιάρικης ενέργειας.
«Σκέφτηκα: αυτό θέλω να κάνω. Γύρισα πίσω στη δεκαετία του 2000 και είπα: μπορώ να έχω το μιούζικαλ, να φτιάξω τη μουσική, να γράψω τους στίχους, να δημιουργήσω κοινότητα γύρω από τη μεταμόρφωση και το να είμαι queer – όχι μόνο στη σεξουαλικότητα, αλλά και στον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο», συνέχισε.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Janelle Monáe αναφέρει το έργο του David Bowie ως θεμελιώδη επιρροή στη δουλειά της. Το εμβληματικό «Ziggy Stardust» υπήρξε, όπως έχει πει, πηγή έμπνευσης για το πρώτο άλμπουμ της το 2010, «The ArchAndroid» – μία φουτουριστική οδύσσεια που πραγματευόταν την ταυτότητα, την τεχνολογία και την ελευθερία.
Η Monáe, με τη χαρακτηριστική της ευγένεια, επανέφερε τη συζήτηση πίσω στο Halloween: «Νομίζω ότι αυτή είναι η συνέργεια με το Halloween», είπε. «Είναι η μία μέρα που οι άνθρωποι δίνουν στον εαυτό τους την άδεια να είναι στη δική μου συχνότητα».
Η Dacus, με ένα χαμόγελο ανάμεσα στην απορία και την αποδοχή, απάντησε σιωπηλά: «Τι στο καλό, εντάξει».
Η σκηνή αυτή έγινε σύντομα viral, με τους θεατές να γελούν αλλά και να εντυπωσιάζονται από την αφηγηματική άνεση της Janelle Monáe. Ένα σχόλιο στο βίντεο έγραφε: «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ήμουν εδώ για το coming out της Janelle ως ταξιδιώτισσας του χρόνου». Ένας άλλο άτομο πρόσθεσε: «Η έκφραση της Lucy καθώς η Janelle αποκαλύπτεται ως ταξιδιώτισσα του χρόνου είναι ανεκτίμητη».
Πέρα όμως από τους ισχυρισμούς της για το ταξίδι στον χρόνο, η Monáe έδωσε μία πιο βαθιά μαρτυρία για το πώς ο Bowie — με την τόλμη, το θέατρο και τη ρευστότητα της ταυτότητάς του — άνοιξε γι’ αυτήν ένα παράθυρο ελευθερίας. «Με έκανε να πιστέψω ότι η μουσική μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από ήχοι και στίχοι», είχε δηλώσει παλιότερα. «Μπορεί να είναι ένας καθρέφτης όπου βλέπουμε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είμαστε – ή όπως θέλουμε να γίνουμε».
Στην ίδια συνέντευξη, η Janelle Monáe μίλησε και για το επόμενο δημιουργικό της βήμα: ένα σενάριο που γράφει, με σκοπό όχι μόνο να πρωταγωνιστήσει αλλά και να συνθέσει το soundtrack και να αναλάβει την παραγωγή.
«Ο στόχος ήταν πάντα να γράψω, να πρωταγωνιστήσω, να κάνω το soundtrack, να κάνω την παραγωγή», είπε. «Πολλά πράγματα, το ξέρω, αλλά πρέπει να υλοποιήσω πλήρως μία ιδέα. Και ξέρω ότι δεν θα σταματήσω μέχρι να το πετύχω. Μακάρι να είχα κάποιο είδος σωλήνα που θα μπορούσα να σπρώξω στον εγκέφαλό μου – επειδή ο χρόνος που χρειάζεται… έχεις την ιδέα και για να την υλοποιήσεις πρέπει να μιλήσεις σε όλους αυτούς τους ανθρώπους. Απλώς λέω: “Το βλέπω!”».
Η Monáe παραμένει μία από τις πιο εκρηκτικά δημιουργικές παρουσίες της εποχής μας. Μετά την κυκλοφορία του «The Age of Pleasure» το 2023, συνεχίζει να χαράζει τη δική της τροχιά — ανάμεσα στη μουσική, τον κινηματογράφο, και τη διαρκή εξερεύνηση του εαυτού.
Ίσως, τελικά, το ταξίδι της στον χρόνο να μην είναι παρά μία μεταφορά, μία ποιητική εξομολόγηση για το πώς η τέχνη μπορεί να μας μεταφέρει σε εποχές, στιγμές και κόσμους που δεν ζήσαμε ποτέ, αλλά που εξακολουθούμε να κουβαλάμε μέσα μας.
Γιατί, όπως και ο David Bowie, έτσι και η Janelle Monáe μας υπενθυμίζει ότι η πραγματική μαγεία δεν βρίσκεται στο αν μπορείς να ταξιδέψεις πίσω στον χρόνο — αλλά στο αν μπορείς να κάνεις το παρόν να μοιάζει με αιωνιότητα.
