Η Florence Welch, η Βρετανίδα ιέρεια της art-pop, μιλά για το πένθος, το μαύρο χιούμορ και την αλλόκοτη παρηγοριά που βρήκε κατά τη δημιουργία του «Everybody Scream», του πιο προσωπικού της δίσκου μέχρι σήμερα.
Στον αινιγματικό και συχνά απόκοσμο κόσμο της Florence Welch, η μαγεία δεν είναι ποτέ μακριά. Αλλά ακόμα και για τα δικά της δεδομένα, η αποκάλυψη ότι μία «αγέλη» από γάτες με μεταφυσικές ικανότητες της προσέφερε παρηγοριά κατά τη δημιουργία του νέου άλμπουμ των Florence + The Machine, με τίτλο «Everybody Scream», ακούγεται σαν στίχος από κάποιο χαμένο, γοτθικό παραμύθι.
Κι όμως, για την 38χρονη καλλιτέχνιδα, αυτή η αλλόκοτη συντροφιά ήταν μία απτή πραγματικότητα σε μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ζωής της.
Η έμπνευση για τον νέο δίσκο γεννήθηκε μέσα από μία τραυματική εμπειρία που την έφερε αντιμέτωπη με τον θάνατο, έπειτα από επιπλοκές που ακολούθησαν την απώλεια μίας έκτοπης εγκυμοσύνης. Σε αυτή τη συνθήκη απόλυτης ευαλωτότητας, όπως εξομολογήθηκε πρόσφατα στην εκπομπή «Late Night with Seth Meyers», εμφανίστηκαν οι μυστηριώδεις τετράποδοι σύντροφοι.
«Καθώς έφτιαχνα αυτόν τον δίσκο, όλες αυτές οι γάτες άρχισαν να εμφανίζονται», είπε. «Υπάρχουν πολλές γάτες… σαν να λένε “είναι λυπημένη, στείλτε τις γάτες μέσα!” Πραγματικά μου ανέβασαν τη διάθεση, ήταν υπέροχο».
Αυτή η απρόσμενη εισβολή φωτός σε μία περίοδο πένθους διαμόρφωσε τελικά τον χαρακτήρα του «Everybody Scream». Αν και οι ρίζες του άλμπουμ βρίσκονται στο σκοτάδι, το τελικό αποτέλεσμα είναι, παραδόξως, το πιο χιουμοριστικό της καριέρας της.
«Αυτός ο δίσκος έχει τα περισσότερα αστεία που είχα ποτέ σε δίσκο», παραδέχτηκε. «Το μαύρο χιούμορ για μένα είναι σίγουρα ένας τρόπος να αντεπεξέρχομαι. Νοιαζόμουν λιγότερο για το τι λέω, και αυτό σχεδόν επέτρεψε στο μέρος του εαυτού μου που έχει ένα πολύ σκοτεινό χιούμορ να βγει στην επιφάνεια».
Το νέο άλμπουμ, το οποίο διαδέχεται το εξαιρετικό «Dance Fever» του 2022, θα συνοδευτεί από μία παγκόσμια περιοδεία που ξεκινά τον ερχόμενο Φεβρουάριο. Και ναι, οι θαυμαστές μπορούν να περιμένουν ότι η Florence θα συνεχίσει να εμφανίζεται ξυπόλητη στη σκηνή, παρά τις επίμονες αντιρρήσεις γιατρών και συγγενών.
«Στην πραγματικότητα δεν μπορώ να ερμηνεύσω φορώντας [παπούτσια] εξίσου καλά», εξήγησε στον Seth Meyers. «Νομίζω ότι πολλά από όσα κάνω προέρχονται από την εκπαίδευσή μου στον χορό, στο μοντέρνο και στο μπαλέτο. Οπότε απλώς δεν νιώθω πως έχω το ίδιο εύρος κίνησης».
Αυτή η αίσθηση ελευθερίας και σωματικότητας είναι, άλλωστε, σήμα κατατεθέν της Florence Welch από τότε που ίδρυσε τους Florence + The Machine το 2007. Η αέρινη σκηνική της παρουσία και η σαρωτική φωνητική της δύναμη την εκτόξευσαν στη διεθνή σκηνή με επιτυχίες όπως τα «Dog Days Are Over» και «Shake It Out».
Το πρώτο άλμπουμ τους, «Lungs», κατέκτησε την κορυφή των βρετανικών charts το 2009, κερδίζοντας το BRIT Award για το Καλύτερο Άλμπουμ. Έκτοτε, ακολούθησε μία σειρά από δίσκους που απέσπασαν διθυραμβικές κριτικές, όπως τα «Ceremonials», «How Big, How Blue, How Beautiful» και «High As Hope», εδραιώνοντας τη φήμη της ως μίας καλλιτέχνιδας που δεν φοβάται να διοχετεύσει τον προσωπικό πόνο, το άγχος και την πίστη σε μία μουσική που είναι ταυτόχρονα εύθραυστη και εκκωφαντική.
Με το «Everybody Scream», η Florence Welch παραδίδει μία φαντασμαγορική συλλογή τραγουδιών που μοιάζουν με εξορκισμούς.
Όποιος γνωρίζει την πορεία της, από το θεαματικό ντεμπούτο μέχρι τις πιο pop και disco αποχρώσεις του «Dance Fever», αναγνωρίζει αμέσως τον πυρήνα της: ένας πολυτελής, ορχηστρικός ήχος που αγκαλιάζει στίχους για τη γυναικεία φύση, την εμμονή, την τρέλα και τον μυστικισμό. Εδώ, όμως, όλα αυτά τα στοιχεία εντείνονται, φιλτραρισμένα μέσα από την οδυνηρή εμπειρία που την έφερε ένα βήμα πριν τον θάνατο.
Κάθε νότα και κάθε λέξη στο άλμπουμ ακούγεται πιο εστιασμένη από ποτέ. Οι γνωστές της θεματικές —πίστη, πόνος, δύναμη, θηλυκότητα— αποκτούν πλέον μία συγκεκριμένη μορφή.
Η Florence Welch παλεύει με τον ρόλο της ως ερμηνεύτρια, τη θέση της ανάμεσα «στους μεγάλους» της μουσικής και την ταυτότητά της ως γυναίκα στα τέλη των τριάντα της, μακριά από τα βλέμματα των αφοσιωμένων θαυμαστών της. Είναι η καταγραφή της πορείας μίας γυναίκας πληγωμένης, που αναγεννιέται μέσα από μία βίαιη, οδυνηρή εμπειρία.
Σε τελική ανάλυση, η Florence Welch καταφέρνει για άλλη μία φορά το ακατόρθωτο: να μετατρέψει την πιο ιδιωτική της τραγωδία σε μία καθολική, λυτρωτική τέχνη.
Το «Everybody Scream» δεν είναι απλώς ένας δίσκος για το πένθος, αλλά ένας ύμνος στην ανθεκτικότητα, στη δύναμη του χιούμορ απέναντι στο απόλυτο κενό και, γιατί όχι, στην ανεξήγητη παρηγοριά που μπορεί να σου προσφέρει μία γάτα όταν τη χρειάζεσαι περισσότερο.
