Το Berklee College of Music αναγνωρίζει την «εξαιρετική επιρροή» του Bob Dylan, ο οποίος αναπολεί τους δρόμους που δεν ακολούθησε, ενώ το ίδρυμα διοργανώνει μία συναυλία-φόρο τιμής στο έργο του.
Σε μία κίνηση που γεφυρώνει δεκαετίες και αναγνωρίζει μία ζωή αφιερωμένη στην τέχνη, ο Bob Dylan αποδέχθηκε έναν επίτιμο διδακτορικό τίτλο στη Μουσική από το διάσημο Berklee College of Music.
Η διάκριση αυτή σηματοδοτεί την πρώτη φορά που ο εμβληματικός καλλιτέχνης λαμβάνει μία τέτοια τιμή από αμερικανικό κολέγιο ή πανεπιστήμιο από το μακρινό 1970.
Η αντίδραση του ίδιου του Dylan, λιτή αλλά γεμάτη νόημα, αποτυπώνει το απρόσμενο της στιγμής.
«Σας ευχαριστώ, Berklee College of Music, που μου απονέμετε αυτή την περίβλεπτη τιμή. Τι ευχάριστη έκπληξη», δήλωσε ο τραγουδοποιός. «Ποιος ξέρει ποια πορεία θα μπορούσε να είχε πάρει η καριέρα μου αν είχα την τύχη να μάθω από μερικούς από τους σπουδαίους μουσικούς που δίδαξαν στο Berklee. Είναι κάτι που αξίζει να το σκεφτεί κανείς».
Σύμφωνα με το κολέγιο, η τιμή αυτή απονέμεται ως αναγνώριση της «εξαιρετικής επιρροής του Dylan στη σύγχρονη μουσική» και της «δια βίου δέσμευσής του στη δημιουργική εξερεύνηση».
Ο πρόεδρος του Berklee, Jim Lucchese, περιέγραψε τη στιγμή ως ιστορική για το ίδρυμα. «Αυτή είναι μία απίστευτη στιγμή για το ίδρυμά μας», ανέφερε.
«Η μουσική του Bob Dylan έχει διαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος ακούει τον εαυτό του. Είναι ένας καλλιτέχνης που δεν σταμάτησε ποτέ να εξελίσσεται, που συνεχίζει να κυνηγά την αλήθεια μέσα από τον ήχο και τη γλώσσα. Αυτό είναι το πνεύμα που προσπαθούμε να καλλιεργούμε εδώ κάθε μέρα. Το να τον τιμούμε μοιάζει με μία επαναβεβαίωση της δημιουργικής ορμής που έχτισε αυτό το μέρος», συνέχισε.
Την ακαδημαϊκή και καλλιτεχνική σύνδεση του Dylan με το πνεύμα του Berklee ανέλυσε ο Matt Glaser, καλλιτεχνικός διευθυντής του προγράμματος American Roots Music του κολεγίου.
«Ο Bob Dylan έχει περάσει μία ολόκληρη ζωή μαθαίνοντας, απορροφώντας και μεταμορφώνοντας κάθε αμερικανική μουσική παράδοση, και το Berklee προσπαθεί να διδάξει όλη τη μουσική που αγαπά ο Dylan. Η βαθιά του εμβάπτιση στα αφροαμερικανικά μπλουζ παραλληλίζεται σε μεγάλο βαθμό με το πρόγραμμα σπουδών του Berklee, το οποίο έχει τις ρίζες του στις ξεχωριστές αμερικανικές παραλλαγές της μουσικής της αφρικανικής διασποράς», ανέφερε.
«Όπως μπορεί να επιβεβαιώσει οποιοσδήποτε έχει διαβάσει τα βιβλία του ή έχει ακούσει τις εκατό και πλέον ραδιοφωνικές του εκπομπές, ο Dylan είναι επίσης ένας σπουδαίος δάσκαλος και μαθητής», υπογράμμισε ο Glaser.
«Μας δείχνει πώς να συνεχίζουμε να μαθαίνουμε για τη μουσική και τις τέχνες σε όλη μας τη ζωή και να τα αγκαλιάζουμε όλα ως ένα πράγμα. Λατρεύω την ιστορία που διηγείται ο ίδιος ο Dylan: κάποτε πλησίασε τον Thelonious Monk στο Five Spot στο Greenwich Village, συστήθηκε και του είπε: “Παίζω folk μουσική λίγο πιο κάτω στον δρόμο”. Ο Monk απάντησε: “Όλοι παίζουμε folk μουσική”», περιέγραψε.
Η σχέση του Bob Dylan με την τριτοβάθμια εκπαίδευση υπήρξε πάντα αντισυμβατική. Το 1959, εγκατέλειψε το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα έχοντας περάσει μόλις ένα εξάμηνο στην πανεπιστημιούπολη, όπου σπάνια παρακολουθούσε μαθήματα.
Αν και δέχτηκε έναν επίτιμο τίτλο από το Πανεπιστήμιο του St. Andrews της Σκωτίας το 2004, η τελευταία του αντίστοιχη διάκριση σε αμερικανικό έδαφος ήταν από το Πανεπιστήμιο του Princeton το 1970. Εκείνη η τελετή, στην οποία παρευρέθηκε αυτοπροσώπως μαζί με τον David Crosby, έλαβε χώρα ενώ τα τζιτζίκια είχαν κατακλύσει την πανεπιστημιούπολη, ένα γεγονός που τον ενέπνευσε να γράψει το τραγούδι «Day of the Locusts» για το άλμπουμ του «New Morning» το 1970.
«Ω, τα παγκάκια ήταν βουτηγμένα στα δάκρυα και τον ιδρώτα», έγραφε στους στίχους. «Τα πουλάκια πετούσαν από δέντρο σε δέντρο / Λίγα υπήρχαν να πεις, δεν υπήρχε συζήτηση / Καθώς ανέβαινα στη σκηνή για να παραλάβω το πτυχίο μου / Και οι ακρίδες τραγουδούσαν μακριά / Ναι, οι ακρίδες τραγουδούσαν μία τόσο γλυκιά μελωδία / Ω, οι ακρίδες τραγουδούσαν μακριά / Ναι, οι ακρίδες τραγουδούσαν και τραγουδούσαν για μένα».
Στην αυτοβιογραφία του «Chronicles» το 2004, ο Dylan αναπόλησε εκείνη την ημέρα. «Χάρηκα που πήρα το πτυχίο, όμως», έγραψε. «Μπορούσα να το χρησιμοποιήσω. Η ίδια η όψη, η αφή και η μυρωδιά του εξέπεμπαν αξιοπρέπεια και είχαν κάτι από το πνεύμα του σύμπαντος μέσα τους. Αφού ψιθύρισα και μουρμούρισα κατά τη διάρκεια της τελετής, μου παρέδωσαν τον πάπυρο. Μπήκαμε ξανά στη μεγάλη Buick και φύγαμε».
Αυτή τη φορά, δεν υπάρχουν σχέδια για τον Dylan να εμφανιστεί σε κάποια εκδήλωση για την απονομή του τιμητικού τίτλου από το Berklee College of Music. Ωστόσο, το κολέγιο διοργανώνει μία ειδική συναυλία με τίτλο «Watching the River Flow: A Roots Salute to Bob Dylan».
Στη συναυλία θα συμμετέχουν φοιτητές, καθηγητές, απόφοιτοι και προσκεκλημένοι καλλιτέχνες, ερμηνεύοντας κλασικά κομμάτια του Dylan όπως τα «Blowin’ in the Wind», «The Times They Are A-Changin’» και «Chimes of Freedom». Η βραδιά θα κορυφωθεί με μία μοναδική εκτέλεση του «It’s Alright, Ma (I’m Only Bleeding)», όπου μία ειδικά επιλεγμένη ομάδα φοιτητών θα ερμηνεύσει εναλλάξ καθέναν από τους 20 στίχους του τραγουδιού.
Έτσι, περισσότερο από μισό αιώνα μετά την τελετή στο Princeton, ο κύκλος κλείνει με έναν τρόπο ταιριαστό στον ίδιο τον Bob Dylan: χωρίς την παρουσία του, αλλά με τη μουσική του στο επίκεντρο.
Ο νεαρός φοιτητής που εγκατέλειψε τις αίθουσες διδασκαλίας για να κυνηγήσει την τέχνη του στους δρόμους της Νέας Υόρκης, τιμάται πλέον από έναν από τους κορυφαίους μουσικούς θεσμούς του κόσμου, όχι για τις ακαδημαϊκές περγαμηνές του, αλλά για το ανεξίτηλο αποτύπωμα που άφησε στην παγκόσμια κουλτούρα, αποδεικνύοντας ότι ορισμένα μαθήματα δεν διδάσκονται ποτέ μέσα σε μία τάξη.
